Concept of Development of Political Parties as Strong Political Institutions and Representatives of the People
Keywords:
political parties, political institutions, democracy, Political Party DevelopmentAbstract
Political institutions are structures and frameworks that regulate behavior through rules and norms. To function as institutions and promote intra-party democracy and systemic stability, political parties must be strong, adaptable, organizationally complex, cohesive, and capable of independent decision-making. Currently, Thai political parties lack institutional strength due to reliance on personal relationships and patronage networks, legal constraints, internal conflicts, gaps with the public, and contemporary communication challenges. These limitations hinder trust-building, citizen participation, and responsiveness to societal needs. Therefore, developing Thai political parties into strong and representative institutions requires attention to five key dimensions: enhancing institutionalization; promoting intra-party democracy and a robust party culture; strengthening connections with the public; reforming legal frameworks and support systems; and fostering responsiveness to societal needs. These measures aim to establish stable and transparent party structures, encourage active participation of members and citizens, and support policies that genuinely reflect societal priorities.
References
ภาษาไทย
กฤษฎากรณ์ สันโดษ. (2565). พรรคอนาคตใหม่กับไพรมารีโหวต: กรณีการคัดสรรผู้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ ในการเลือกตั้งทั่วไปวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการเมืองและการปกครอง. บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
https://cmudc.library.cmu.ac.th/frontend/Info/item/dc:163705
กองทุนเพื่อการพัฒนาพรรคการเมือง. (2563). แผนยุทธศาสตร์กองทุนเพื่อการพัฒนาพรรคการเมือง ฉบับที่ 2 ระยะ 4 ปี (พ.ศ. 2564–2567). สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง.
ณัชชาภัทร อมรกุล, อรรถสิทธิ์ พานแก้ว, และ ฐิติกร สังข์แก้ว. (2560). ความหวังและความน่าจะเป็น: ฉากทัศน์พรรคการเมืองในประเทศไทย ภายใต้รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
ณัฐพล ใจจริง. (2564). ปฐมบทการยุบพรรคการเมืองในประเทศไทย: “สมาคมคณะราษฎร” พรรคการเมืองเสรีนิยมแรกที่ถูกยุบพรรคการเมือง. มติชนสุดสัปดาห์. ค้นเมื่อ 26 กันยายน 2568. จาก https://www.matichon.co.th/weekly/featured/article_425141?utm_source=chatgpt.com
ธนกร วงษ์ปัญญา. (2567). ย้อนดูประวัติศาสตร์พรรคการเมืองไทยถูกยุบ. มติชนสุดสัปดาห์. ค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2568. จาก https://thestandard.co/thai-political-party-dissolution-history/
นคร มาฉิม. (2557). กระบวนการพัฒนาพรรคการเมืองสู่ความเป็นสถาบันการเมือง: กรณีศึกษาเปรียบเทียบพรรคการเมืองประชาธิปัตย์กับพรรคการเมืองไทยรักไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชารัฐศาสตร์, แขนงวิชาการเมืองการปกครอง. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ประชาไท. (2567, 6 สิงหาคม). ย้อนคดียุบพรรคการเมือง : โทษประหารทางการเมือง. ค้นเมื่อ 30 กันยายน 2568. จาก https://prachatai.com/journal/2024/08/110227
พรรคการเมืองประชาธิปัตย์. (ม.ป.ป.). ประวัติพรรคการเมืองประชาธิปัตย์. ค้นเมื่อ 26 กันยายน 2568. จาก https://www.democrat.or.th/about-us/history
พรรคประชาธิปัตย์. (ม.ป.ป.). ประวัติพรรคประชาธิปัตย์. ค้นเมื่อ 26 กันยายน 2568. จาก https://www.democrat.or.th/about-us/history
ราชกิจจานุเบกษา. (2560ก). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. ค้นเมื่อ 17 มีนาคม 2568, จาก https://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2560/A/040/1.PDF
ราชกิจจานุเบกษา. (2560ข). พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2560. ค้นเมื่อ 17 มีนาคม 2568, จาก
https://www.senate.go.th/assets/portals/93/fileups/257/files/lurktung/pakkarnmung_4_5_66.pdf
วุฒิสาร ตันไชย และ สติธร ธนานิธิโชติ. (2565). ความเป็นสถาบันของพรคการเมืองออกแบบได้. ใน วุฒิสาร ตันไชย, ธีรพรรณ ใจมั่น และ สติธร ธนานิธิโชติ (บรรณาธิการ), พิศพรรคการเมือง: หลากมุมมองหลายประเทศ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
สมชาย แสวงการ. (2558). สร้างความเป็นพลเมืองไทยในระบอบประชาธิปไตย (เอกสารวิชาการส่วนบุคคล). รายงานส่วนหนึ่งของหลักสูตรหลักนิติธรรมเพื่อประชาธิปไตย รุ่นที่ 3, วิทยาลัยรัฐธรรมนูญ, สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
สติธร ธนานิธิโชติ, ณัชชาภัทร อมรกุล และ ปุรวิชญ์ วัฒนสุข. (2565). การศึกษาอนาคตและฉากทัศน์การเมืองไทยเพื่อสร้างประชาธิปไตยที่ยั่งยืน ในมิติพรรคการเมืองในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
สิริพรรณ นกสวน สวัสดี. (2565). พรรคการเมืองกับประชาธิปไตย : ทฤษฎี ความคาดหวัง และความเป็นจริง. ใน วุฒิสาร ตันไชย, ธีรพรรณ ใจมั่น และ สติธร ธนานิธิโชติ (บรรณาธิการ), พิศพรรคการเมือง: หลากมุมมองหลายประเทศ. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2568). ข้อมูลพรรคการเมือง. ค้นเมื่อ 26 กันยายน 2568. จาก https://party.ect.go.th/party-info
สำราญ ทองแพง. (2552). แนวทางการพัฒนาพรรคการเมืองในประเทศไทยไปสู่การเป็นสถาบันทางการเมืองของประชาชน : ศึกษากรณีพรรคการเมืองประชาธิปัตย์เปรียบเทียบพรรคการเมืองชาติไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตร์มหาบัณฑิต. สาขาวิชารัฐศาสตร์, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อรรถสิทธิ พานแก้ว และ ณัชชาภัทร อมรกุล. (2564). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ : โครงการศึกษาและพัฒนาระบบการเงินพรรคการเมือง. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.
เอกสิทธิ์ หนุนภักดี. (2563). โครงการเมื่อพรรคการเมืองเลือกตั้ง : การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพรรคการเมืองกับประชาชนในฤดูการเลือกตั้ง กรณีศึกษาพรรคการเมืองประชาธิปัตย์และพรรคการเมืองอนาคตใหม่ (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์). สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
เอกสิทธิ์ หนุนภักดี, กาญจนา บุญยัง, ธนศักดิ์ สายจำปา และ ผกาวดี สุพรรณจิตวนา. (2563). เมื่อพรรคการเมืองเลือกตั้ง : การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพรรคการเมืองกับประชาชนในฤดูการเลือกตั้ง (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์). สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Bangkok biz news. (2568). จุดเปลี่ยน “รวมไทยสร้างชาติ” โดดเดี่ยวหัวหน้า ทีมเลขาฯ ทิ้งพรรคการเมือง. ค้นเมื่อ 30 กันยายน 2568. จาก https://www.bangkokbiznews.com/politics/1199093
iLaw. (2559). ย้อนดูกฎหมายพรรคการเมืองในประเทศไทย ตั้งพรรคการเมือง ยุบพรรคการเมือง กันอย่างไร? ค้นเมื่อ 26 กันยายน 2568. จาก https://www.ilaw.or.th/articles/16600
iLaw. (2561). 18 ข้อต้องห้าม ถ้าฝ่าฝืนให้องค์กรอิสระยุบพรรคการเมือง. ค้นเมื่อ 30 กันยายน 2568. จาก https://www.ilaw.or.th/articles/16677
iLaw. (2566). เลือกตั้ง 66 : กฎหมายพรรคการเมืองคลุมเครือ “คนนอกครอบงำ” เสี่ยงพรรคการเมืองถูกยุบ. ค้นเมื่อ 30 กันยายน 2568. จาก https://www.ilaw.or.th/articles/5751
ภาษาอังกฤษ
Allcott, H., & Gentzkow, M. (2017). Social media and fake news in the 2016 election. Journal of Economic Perspectives, 31(2), 211–236. https://www.aeaweb.org/articles?id=10.1257/jep.31.2.211
AP News. (2024). Thai court rules that progressive Move Forward party must stop trying to change royal defamation law. Retrieved September 29, 2025, from https://apnews.com/article/lese-majeste-move-forward-constitutional-court-thailand-884eb3aa26da0e1cb35af1993daad554
Boddy-Evans, A. (2024). The definition and purpose of political institutions: How they impact law, economy, and culture. Retrieved March 18, 2025, from https://www.thoughtco.com/political-institutions-44026
Bonotti, M. (2017). Partisanship and political liberalism in diverse societies. Oxford University Press.
Cammaerts, B. (2019). Revalidating participation : Power and pre-figurative politics within contemporary Left-wing movements. In N. Carpentier (Ed.), Respublika! : Experiments in the performance of participation and democracy (p. 131).
Croissant, A., & Chambers, P. (2010). Unravelling intra-party democracy in Thailand. Asian Journal of Political Science, 18(2), 195–223. https://doi.org/10.1080/02185377.2010.492990
Collins, G. M. (2019). Edmund Burke on slavery and the slave trade. Slavery & Abolition, 40(3), 494–521. https://doi.org/10.1080/0144039X.2019.1597501
Forest, B. (2009). Political representation. In International encyclopedia of human geography. (pp. 254–259). Elsevier. https://doi.org/10.1016/B978-008044910-4.00795-1
Forest, B. (2020). Political representation. In International encyclopedia of human geography (2nd ed., pp. 207–211). Elsevier. https://doi.org/10.1016/B978-0-08-102295-5.10489-5
Hamada, Y., & Agrawal, K. (2025). Combating corruption in political finance : Global trends, challenges and solutions. International IDEA. https://doi.org/10.31752/idea.2025.8
Harmel, R., & Svåsand, L. G. (2019). Institutionalisation of political parties : Comparative cases. Rowman & Littlefield International.
Harmel, R., Svåsand, L., & Mjelde, H. (2024). Personalization and de-institutionalization : Our common conceptual framework. Social Science Quarterly, 105(3), 399–402. https://doi.org/10.1111/ssqu.13373
Held, D. (2019). Democracy : From city-states to a cosmopolitan order. In Contemporary political philosophy : An anthology (3rd ed., p. 641). Hoboken, NJ: Wiley.
Human Rights Watch. (2024a). Thailand: Constitutional Court dissolves opposition party – Disbanding Move Forward Party, banning leaders a blow to democracy. Retrieved September 29, 2025, from https://www.hrw.org/news/2024/08/07/thailand-constitutional-court-dissolves-opposition-party?utm_source
Human Rights Watch. (2024b). Thailand: Political party restrictions. Retrieved September 30, 2025, from https://www.hrw.org/world-report/2024/country-chapters/thailand
Huntington, S. P. (1968). Political order in changing societies. Yale University Press.
Hussain, A., & Smith, L. (2025, May 14). The nexus of money and political legitimacy : A comparative analysis of democracies and non-democracies. arXiv. https://doi.org/10.48550/arXiv.2505.09128
Kim, W. (2023). Measuring party system institutionalization in democracies. Party Politics, 31(1). Advance online publication. https://doi.org/10.1177/13540688231211241
Kim, W., Bernhard, M., & Hicken, A. (2024). Party system institutionalization and the durability of competitive authoritarian regimes. Political Quarterly. Advance online publication. https://doi.org/10.1111/1475-6765.12655
McCargo, D. (2005). Network monarchy and legitimacy crises in Thailand. The Pacific Review, 18(4), 499–519. https://doi.org/10.1080/09512740500338937
McCargo, D. (2018). Thailand’s changing party landscape. Perspective, ISEAS–Yusof Ishak Institute. 63, 1-7. https://www.iseas.edu.sg/articles-commentaries/iseas-perspective/201863-thailands-changing-party-landscape/
Muirhead, R. (2014). The promise of party in a polarized age. Cambridge, MA : Harvard University Press.
Pinster, J., & Homolova, A. (2024). Transparency gap : How EU political donors hide from public scrutiny. Retrieved September 30, 2025, from https://vsquare.org/transparency-gap-eu-political-donors-parties-public
Rosenblum, N. (2008). On the side of the angels. Princeton, NJ : Princeton University Press.
Sangwongwanich, P., & De Wei, L. (2023). How Thailand’s election winner used TikTok to get rare progressive victory. Retrieved October 3, 2025, from https://www.news24.com/how-thailands-election-winner-used-tiktok-to-get-rare-progressive-victory-20230518?utm_source=chatgpt.com
Sriyai, S. (2023). Online political disinformation sharing among Bangkokians. Sojourn: Journal of Social Issues in Southeast Asia, 38(1), 119–132. ISEAS–Yusof Ishak Institute. https://www.jstor.org/stable/27201643
Stanford Encyclopedia of Philosophy. (2018). Political representation. Stanford University. Retrieved October 3, 2025, from https://plato.stanford.edu/entries/political-representation/?utm_source=chatgpt.com
Thompson, D. F. (2001). Political representation. In International encyclopedia of the social & behavioral sciences. (pp. 11696–11698). Elsevier. https://doi.org/10.1016/B0-08-043076-7/01228-6
Transparency International. (2007). Lack of transparency in political financing poses serious problems for countries. Retrieved September 30, 2025, from https://www.transparency.org/en/press/20070602-lack-of-transparency-in-political-financing-poses-serious-problems
Ufen, A. (2022). Weak party systems and idiosyncratic policies in Southeast Asia. GIGA German Institute of Global and Area Studies.
Urbinati, N. (2000). Representation as advocacy : A study of democratic deliberation. Political Theory, 28(6), 758–786.
West, B. (2022). Party institutionalization and public confidence. Sigma : Journal of Political and International Studies, 39, Article 8. https://scholarsarchive.byu.edu/sigma/vol39/iss1/8
White, J., & Ypi, L. (2016). The meaning of partisanship. United Kingdom : Oxford University Press.
Wolkenstein, F. (2019). The political theory of parties. Politik, 22(2), 10–29. https://tidsskrift.dk/politik/article/view/117704
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 Office of the Ombudsman
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- Content published in the journal is personal opinions of authors which the office of Ombudsman and the editorial team are not bound to be accordance with.
- Articles, content, images, etc. published in the Journal of Ombudsman are copyright of the Journal. If any person or entity wants to bring all or part of it to publish or to do any action. Must obtain written permission from the journal's first.
