ระบบการให้สิทธิประชาชนยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญกรณีการกระทำอันละเมิดสิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ

ผู้แต่ง

  • มนตรี กนกวารี สำนักงานคณะกรรมการการแข่งขันทางการค้า

คำสำคัญ:

ปัญหา, ระบบ, สิทธิยื่นคำร้อง, ศาลรัฐธรรมนูญ, ผู้ตรวจการแผ่นดิน

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งศึกษาปัญหา แนวคิด วิธีการ และระบบการให้สิทธิประชาชนยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญกรณีการกระทำอันละเมิดสิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญภายใต้รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560 มาตรา 213 และพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีของศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2561 มาตรา 46 และมาตรา 47 โดยการศึกษาเปรียบเทียบแนวคิดและระบบการให้สิทธิประชาชนยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญกรณีมีการกระทำที่ละเมิดสิทธิเสรีภาพของต่างประเทศที่มีพัฒนาการมาก่อนประเทศไทย เพื่อนำมาวิเคราะห์และศึกษาแนวทางที่เหมาะสมกับระบบการให้สิทธิดังกล่าว ผลการศึกษาพบว่า ระบบการให้สิทธิประชาชนยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญกรณีถูกละเมิดสิทธิมีปัญหา 4 ประการ คือ (1) ระบบการให้สิทธิที่ทับซ้อนการให้สิทธิของผู้ตรวจการแผ่นดินกับบุคคลผู้ยื่นคำร้องและวัตถุแห่งคดีที่ทับซ้อนกันในกรณีของบทบัญญัติแห่งกฎหมาย (2) ปัญหาระบบการกลั่นกรองโดยผู้ตรวจการแผ่นดินที่ยังขาดหลักเกณฑ์การจำแนกกรณีการดำเนินการตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2560 มาตรา 213 กับมาตรา 231 (1) และการกลั่นกรองโดยบทบัญญัติของกฎหมายตามข้อยกเว้นของมาตรา 47 ของพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาคดีของศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2561 (3) ปัญหาระบบการพิจารณาคดีทั้งในด้านโครงสร้างที่กำหนดจำนวนตุลาการไม่สอดคล้องกับอำนาจหน้าที่ตามมาตรา 213 ของรัฐธรรมนูญและในด้านของวิธีพิจารณาคดีของศาลรัฐธรรมนูญที่ยังไม่ได้กำหนดวิธีพิจารณาเฉพาะสำหรับกรณีการยื่นคำร้องดังกล่าว (4) ปัญหาความสอดคล้องของคำวินิจฉัยกับการเยียวยาสิทธิเสรีภาพของบุคคลในเชิงระบบ โดยเกิดจากการตีความเพื่อเยียวยาสิทธิของบุคคลแต่เป็นการขยายเขตอำนาจที่ไม่สอดคล้องกับระบบกฎหมายและเขตอำนาจของศาลอื่น และ (5) ปัญหาของระบบการให้สิทธิการใช้สิทธิทางศาลแบบคู่ขนานที่ก่อให้เกิดความยุติธรรมที่ล่าช้าและความไม่แน่นอนว่าสิทธิเสรีภาพจะได้รับการคุ้มครองและปฏิบัติตามหรือไม่ รวมทั้งคําพิพากษาของศาลต่าง ๆ ที่อาจขัดแย้งกัน โดยบทความนี้เสนอให้ปรับปรุงระบบการให้สิทธิประชาชนยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญ กรณีมีการกระทำที่ละเมิดสิทธิเสรีภาพ คือ (1) การให้อำนาจดุลพินิจในการยื่นคำร้องแก่องค์กรตามรัฐธรรมนูญหากมีการกระทำที่ขัดแย้งต่อรัฐธรรมนูญและละเมิดต่อสิทธิของประชาชนที่ควรจะได้รับการพิจารณาจากศาลรัฐธรรมนูญ (2) การกำหนดเงื่อนไขการรับคำร้องเฉพาะคดีที่มีความสำคัญต่อการวางรากฐานการใช้การตีความรัฐธรรมนูญที่จำเป็นหรือ
การวางแนวทางปฏิบัติขององค์กรของรัฐให้เป็นไปตามรัฐธรรมนูญ (3) การใช้กลไกในการกลั่นกรองคดี โดยอาศัยระบบการรับรองโดยองค์คณะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญหรือผู้ดำรงตำแหน่งขององค์กรที่ดำเนินการแก้ไขเยียวยาความเสียหาย และ (4) การปรับปรุงคุณสมบัติของผู้ตรวจการแผ่นดินที่มีความรู้และประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพหรือด้านกฎหมายมหาชนให้สอดคล้องกับบทบาทการกลั่นกรองและพัฒนาหลักการทางรัฐธรรมนูญและกฎหมายมหาชนจากการทำหน้าที่ในการวินิจฉัยของผู้ตรวจการแผ่นดิน

เอกสารอ้างอิง

กุญชนิตา กุญชร ณ อยุธยา. (2561). ปัญหาเขตอำนาจศาลรัฐธรรมนูญ : ศึกษากรณีมาตรา 213 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิตสาขากฎหมายมหาชน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เฉลิมพงษ์ ถือดียิ่ง. (2555). ปัญหาผู้มีอํานาจฟ้องคดีต่อศาลรัฐธรรมนูญ. วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายมหาชน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ต่อพงศ์ กิตติยานุพงศ์. (2564). เมื่อศาลรัฐธรรมนูญตั้งตนเหนือศาลอื่น : พิทักษ์หรือบั่นทอนรัฐธรรมนูญ?. ค้นเมื่อ 25 กรกฎาคม 2567. จาก https://www.the101.world/constitutional- complaint/

นภนันทน์ จันทราชโลธร. (2565). การคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญโดยศาลรัฐธรรมนูญ. วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นําพงษ์ ไกยเดช. (2554). การกําหนดคุณสมบัติและกระบวนการสรรหากับความเป็นอิสระของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ : ศึกษาเปรียบเทียบกับศาลรัฐธรรมนูญของประเทศสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี สหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐเกาหลี และญี่ปุ่น. วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง. (2563). รายงานการศึกษาวิจัย เรื่อง อำนาจของศาลรัฐธรรมนูญในการวินิจฉัยความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของการกระทำตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 213 และพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยวิธีพิจารณาของศาลรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ : สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.

วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2556). ผลผูกพันของสิทธิทางรัฐธรรมนูญ. วารสารนิติศาสตร์,42(4), 993.

สุรศักดิ์ บุญญานุกูลกิจ. (2562). สิทธิของบุคคลในการยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญตามมาตรา 213 รัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. รายงานฉบับสมบูรณ์เสนอต่อคณะกรรมการส่งเสริมงานวิจัย คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. (2564). สรุุปผลการสััมมนาโครงการสััมมนาประเด็็นรััฐธรรมนููญระหว่่างที่่ปรึึกษาและผู้้เชี่่ยวชาญประจำคณะตุุลาการศาลรััฐธรรมนููญ (กรุงเทพฯ : แอคทีีฟพริ้นท์์ จำกััด)

สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. (2567). หน้าที่และอำนาจของศาลรัฐธรรมนูญ. ค้นเมื่อ 14 มีนาคม 2567. จาก https://occ_th.constitutionalcourt.or.th/article_detail/

อัชนา ไชยชนะ. (2564). พัฒนาการทางกฎหมายเกี่ยวกับการใช้สิทธิของบุคคลที่ถูกละเมิดสิทธิเสรีภาพในการยื่นคำร้องโดยตรงต่อศาลรัฐธรรมนูญ : ศึกษาปัญหาวัตถุแห่งคดี. วิทยานิพนธ์ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายมหาชน คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Venice Commission. (2010). STUDY ON INDIVIDUAL ACCESS TO CONSTITUTIONAL JUSTICE. Retrieved February 3, 2024, from <https://www.venice.coe.int/webforms/documents/?pdf=CDL-AD(2010)039rev-e.>

Venice Commission (2021). REVISED REPORT ON INDIVIDUAL ACCESS TO CONSTITUTIONAL JUSTICE. Retrieved March 18, 2024, from <https://www.venice.coe.int/webforms/documents/default.aspx?pdffile=CDL-AD(2021)001-e.>

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

25.12.2024

รูปแบบการอ้างอิง

กนกวารี ม. (2024). ระบบการให้สิทธิประชาชนยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญกรณีการกระทำอันละเมิดสิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ. ผู้ตรวจการแผ่นดิน, 17(2), 77–104. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ombudsman/article/view/274216

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ