การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบระบบผู้ตรวจการแผ่นดินของไทยกับต่างประเทศ : บทเรียนเพื่อการพัฒนา

ผู้แต่ง

  • สุรชัย พรหมพันธุ์ นักวิชาการอิสระ 

คำสำคัญ:

ผู้ตรวจการแผ่นดิน, การวิเคราะห์เปรียบเทียบ, การพัฒนาองค์กร, การบริหารรัฐกิจ, ธรรมาภิบาล

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งวิเคราะห์เปรียบเทียบระบบผู้ตรวจการแผ่นดินระหว่างประเทศไทยกับต่างประเทศในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2560-2565 โดยมุ่งศึกษาสถาบันผู้ตรวจการแผ่นดินในประเทศต้นแบบอย่างสวีเดน กลุ่มประเทศในเอเชียตะวันออกอย่างเกาหลีใต้และญี่ปุ่น และกลุ่มประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีบริบทใกล้เคียงกับไทยอย่างมาเลเซียและฟิลิปปินส์ การศึกษาได้วิเคราะห์เปรียบเทียบใน 4 มิติหลัก ได้แก่ โครงสร้างองค์กร อำนาจหน้าที่ การบังคับใช้อำนาจ และการใช้เทคโนโลยีในการปฏิบัติงาน ผลการศึกษาพบว่าประเทศที่มีอัตราความสำเร็จในการแก้ไขเรื่องร้องเรียนสูงกว่าร้อยละ 80 มีลักษณะร่วมกันสามประการ คือ การมีอำนาจบังคับใช้กฎหมายที่เข้มแข็ง การนำเทคโนโลยีที่ทันสมัยมาใช้ในการปฏิบัติงาน และการได้รับความร่วมมือที่ดีจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ขณะที่ประเทศไทยมีอัตราความสำเร็จในการแก้ไขเรื่องร้องเรียนเพียงร้อยละ 65 และใช้ระยะเวลาดำเนินการเฉลี่ย 6 เดือน ซึ่งต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของกลุ่มประเทศที่ศึกษา บทความนี้ได้เสนอแนวทางการพัฒนาระบบผู้ตรวจการแผ่นดินไทยสามประการ ได้แก่ การเสริมสร้างกลไกการบังคับใช้กฎหมายให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น การพัฒนาระบบเทคโนโลยีสารสนเทศในการรับเรื่องร้องเรียนและติดตามผล และการสร้างเครือข่ายความร่วมมือที่เข้มแข็งกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและภาคประชาสังคม

ประวัติผู้แต่ง

สุรชัย พรหมพันธุ์, นักวิชาการอิสระ 

นักวิชาการอิสระ 

เอกสารอ้างอิง

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2563). การปฏิรูประบบผู้ตรวจการแผ่นดินไทย: ข้อเสนอเพื่อการพัฒนา. วารสาร

รัฐศาสตร์และ รัฐประศาสนศาสตร์, 11(2), 45-68.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์. (2563). การพัฒนาระบบผู้ตรวจการแผ่นดินไทย. วารสารรัฐศาสตร์, 41(2), 78-96.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2562). องค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นิติธรรม.

วสันต์ เหลืองประภัสร์. (2562). ผู้ตรวจการแผ่นดินกับการพัฒนาประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: สถาบัน

พระปกเกล้า.

วิษณุ เครืองาม. (2564). กลไกการตรวจสอบการใช้อำนาจรัฐในประเทศไทย. วารสารนิติศาสตร์, 50(1), 1-25.

สมคิด เลิศไพฑูรย์. (2564). กฎหมายว่าด้วยผู้ตรวจการแผ่นดิน: ศึกษาเปรียบเทียบกับต่างประเทศ. วารสาร

นิติศาสตร์, 50(2), 234-256.

สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน. (2563). รายงานประจำปี 2563. กรุงเทพฯ: สำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน.

Abdullah, M. (2019). Public complaints management in Malaysia. Journal of Public Administration, 45(3), 156-178.

Anti-Corruption & Civil Rights Commission (ACRC). (2020). ACRC annual report 2019/20. Seoul: ACRC.

Gregory, R., & Giddings, P. (2000). Righting wrongs: The ombudsman in six continents. Amsterdam: IOS Press.

Japan Local Government Ombudsman. (2019). Japan Local Government Ombudsman Report 2019. Tokyo: JLO Press.

Kim, J., & Kim, S. (2020). The role of ACRC in Korean administrative reform. Asian Journal of Political Science, 28(2), 89-112.

Kucsko-Stadlmayer, G. (2008). European ombudsman-institutions: A comparative legal analysis regarding the multifaceted realization of an idea. Wien: Springer.

Malaysia Public Complaints Bureau. (2019). Annual Performance Report 2019. Kuala Lumpur: PCB Publication.

Office of the Ombudsman Philippines. (2019). Annual Report 2019. Manila: Office of the Ombudsman.

Reif, L. C. (2004). The ombudsman, good governance and the international human rights system. Leiden: Martinus Nijhoff Publishers.

Santos, R. (2021). The Philippine ombudsman: Powers and functions. Philippine Law Journal, 95(4), 789-815.

Stern, J. (2019). The Swedish parliamentary ombudsman: A model of success. Nordic Journal of Law, 42(1), 23-45.

Swedish Parliamentary Ombudsman. (2020). The Parliamentary Ombudsmen Annual Report 2020. Stockholm: Parliamentary Ombudsmen's Office.

Takahashi, H. (2018). Local governance and dispute resolution in Japan. Tokyo: Waseda University Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

17.04.2025

รูปแบบการอ้างอิง

พรหมพันธุ์ ส. (2025). การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบระบบผู้ตรวจการแผ่นดินของไทยกับต่างประเทศ : บทเรียนเพื่อการพัฒนา. ผู้ตรวจการแผ่นดิน, 37(1), 87–103. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/ombudsman/article/view/277440

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ