นวัตกรรมทางสังคมเพื่อขับเคลื่อนสุขภาวะโดยการมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชน

ผู้แต่ง

  • ชานนท์ โกมลมาลย์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

คำสำคัญ:

นวัตกรรมทางสังคม, การมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชน, การขับเคลื่อนสุขภาวะ

บทคัดย่อ

การวิจัยนวัตกรรมทางสังคมเพื่อขับเคลื่อนสุขภาวะโดยการมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชนมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจถึงความหมาย ประเภท รูปแบบ องค์ประกอบและกระบวนการเรียนรู้รวมถึงความสัมพันธ์ของทุนทางสังคมและวัฒนธรรมกับนวัตกรรมทางสังคมเพื่อขับเคลื่อนสุขภาวะโดยการมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชน อาศัยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การทบทวนและสังเคราะห์วรรณกรรม สัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ทรงคุณวุฒิทางสังคมศาสตร์ 7 ท่าน สนทนากลุ่มกับกลุ่มเด็กและเยาวชน 16 คน และ เครือข่ายคนทำงานด้านเด็กเยาวชน 10 คน ผลการวิจัยได้ขยายความเข้าใจนวัตกรรมในบริบทสังคมศาสตร์ คือ นวัตกรรมทางสังคมซึ่งได้รับพัฒนาขึ้นด้วยความคิดสร้างสรรค์ นวัตกรรมทางสังคมเป็นการแก้ปัญหาและตอบสนองความต้องการของสังคม เด็กและเยาวชนสามารถมีส่วนร่วมสร้างและพัฒนานวัตกรรมทางสังคมได้ การสร้างนวัตกรรมสังคมโดยเด็กและเยาวชนมีส่วนร่วมเป็นกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันอย่างต่อเนื่องรวมถึงต้องเป็นกระบวนการที่ให้เด็กและเยาวชนได้มีโอกาสได้ทดลองปฏิบัติ ท้ายที่สุดการพัฒนานวัตกรรมทางสังคมเพื่อขับเคลื่อนสุขภาวะสัมพันธ์กับทุนทางสังคมและทุนวัฒนธรรม

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). นวัตกรรมทางสังคมมีประโยชน์มากกว่าที่คิด Social Innovation : More value than you can imagine, วารสารนักบริหาร มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, 32(3), 12-15.

กิติพัฒน์ นนทปัทมะดุลย์. (2546). การวิจัยเชิงคุณภาพในสวัสดิการสังคม : แนวคิดและวิธีวิจัย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ชื่นฤทัย กาญจนะจิตรา และวาสนา อิ่มเอม. (2546). นวัตกรรมทางสังคม : ทางเลือกเพื่อประเทศไทยรอด. วารสารสถาบันวิจัยระบบสาธารณะสุข, (1), 145.

ประเวศ วะสี. (2546). วิถีมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 สู่ภพภูมิใหม่แห่งการพัฒนา. วารสารหมออนามัย, 12(4), 7-12.

องค์การทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ. (2559). State of the World’s Children – จินตนาการโลกอนาคต : นวัตกรรมเพื่อเด็กทุกคน, จาก www.unicef.org/ thailand/tha/media_23253.html

อุษณีย์ อนุรุทธวงษ์. (2550). จิตวิทยาสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

Benthall, Jonathan. (1992). A Late Developer? The Ethnography of Children. Anthropology Today 8(2) : 1

Bourdieu, P. (1998). Practical Reason : On the Theory of Action. Cambridge. U.K. : Polity Press

Drucker, Peter F. 1985. Innovation and Entrepreneurship. London : Harper Collins.

Fujisawa, Yoshikazu et al. (2015). “A Study of Social Innovation Concepts : A Japanese Perspective” Japan Social Innovation Journal 5(1).

Gardner, H. (2007). Five minds for the future. Boston : Harvard Business School Press.

Lundström, Anders and Chunyan Zhou. (2011). “Promoting innovation based on social sciences and technologies : the prospect of a social innovation park.” Innovation : The European Journal of Social Science Research 24(1-2)

Murray, Robin, Julie Caulier-Grice and Geoff Mulgan. (2016). The Open Book of Social Innovation Available from http://youngfoundation.org/wp-content/uploads/2012/10/The-Open-Book-of-Social-Innovationg.pdf [Accessed October 23, 2017].

Richard Florida, (2014). “The creative class and Economics Development : Economics Development Equity” Economic Denvelopment Quarterly 28(3).

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

28-01-2019

รูปแบบการอ้างอิง

โกมลมาลย์ ช. (2019). นวัตกรรมทางสังคมเพื่อขับเคลื่อนสุขภาวะโดยการมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชน. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์และการบริหารสังคม, 26(1), 120–145. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swjournal/article/view/168434

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ