บทบาทการนำทางความคิดของภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดชายแดนภาคใต้พร้อมเข้าสู่ความเป็นหนึ่งในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน กรณีศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่น จังหวัดปัตตานี
คำสำคัญ:
ผู้นำภูมิปัญญาท้องถิ่น, อาเซียน, การพัฒนาชุมชนบทคัดย่อ
วิจัยเรื่องบทบาทการนำทางความคิดของภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดชายแดนภาคใต้พร้อมเข้าสู่ความเป็นหนึ่งในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน กรณีศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่น จังหวัดปัตตานี เป็นการศึกษาถึงศักยภาพและแนวทางการส่งเสริมความเข้มแข็งในการเป็นผู้นำทางความคิดของผู้นำภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดปัตตานีในการเตรียมความพร้อมสู่ประชาคมทางเศรษฐกิจอาเซียน โดยเป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยมีกลุ่มตัวอย่างได้แก่ผู้นำภูมิปัญญาท้องถิ่น จังหวัดปัตตานีซึ่งถูกแบ่งออกเป็น 6 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านการดำรงชีพ 2) ด้านศิลปะหัตถกรรม 3) ด้านความสัมพันธ์และพึ่งพา 4) ด้านการปลูกฝังคุณธรรม 5) ด้านทัศนคติ 6) ด้านสมุนไพร จำนวน 30 คน โดยใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบ Snowball Sampling วิจัยครั้งนี้ใช้เครื่องมือในการศึกษาคือแบบสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตุการณ์ และการเก็บข้อมูลเชิงทุติยภูมิจากเอกสาร หนังสือ ตำรา และรายงานต่างๆที่เกี่ยวข้องตามหน่วยวิเคราะห์ (Unit of Analysis) ผลการศึกษาพบว่า ผู้นำภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดปัตตานีมีศักยภาพที่สำคัญสามด้านด้วยกันได้แก่ 1) มิติในฐานะผู้นำทางความคิดเพื่อให้ชุมชนตระหนักถึงปัญหาที่เกิดขึ้น 2) มิติในการสร้างแรงผลักเพื่อให้เกิดพฤติกรรมการแก้ปัญหาของชุมชน 3) มิติของการสร้างแนวทางการพัฒนาในรูปแบบองค์รวม ดังนั้นนโยบายของรัฐจึงต้องมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบโดยการนำเอาความแตกต่างทางวัฒนธรรมเป็นฐานในการพัฒนาชุมชน (Cultural Fundamentalism) และควรนำเอาประวัติศาสตร์ในอดีตมาเป็นรากฐานในการแก้ไขปัญหา รัฐต้องพยายามพัฒนาทางเศรษฐกิจบนพื้นฐานของความเท่าเทียม และสร้างโอกาสในการเติบโตทางเศรษฐกิจบนความต่างทางวัฒนธรรมอย่างไม่แบ่งแยก โดยไม่ให้คุณค่าของวัฒนธรรมใดวัฒนธรรมหนึ่งเหนือวัฒนธรรมอื่นอันจะก่อให้เกิดการสูญเสียศักยภาพในการอยู่ร่วมกันอย่างสันติของชุมชนชาวปัตตานีและอาจก่อให้เกิดการเสียศักยภาพในการพัฒนาสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2557). สำมะโนประชากร. กรุงเทพ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). สำมะโนประชากร. กรุงเทพ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
อัจฉรา ชลายนนาวิน. (2560). บทบาทภูมิปัญญาท้องถิ่นต่อการพัฒนาชุมชนของตนเองหลังภัยพิบัติเพื่อความพร้อมในการเข้าสู่ประชาคมอาเซียน กรณีศึกษาอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย. กรุงเทพ: คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ ธรรมศาสตร์.
อินธุอร นาคา. (2556). ภูมิปัญญาท้องถิ่นภาคใต้. กรุงเทพ: Kwannaba.
Aurel Croissant. (2005). Unrest in South Thailand: Contours, Causes, and Conseqquences Scince 2001. Center for Contemporary Conflict, 2-16.
C Barker. (2004). The SAFE Dictionary of Cultural Studies. London: SAGE Publications.
Ch Tobler. (2003). Indirect Discrimination: A Case AStudy into the Development of the Legal Concept of Indirect Discrimination Under EC Law. Oxford: Antwerpia.
Debra Mountford. (2009). Organising for Local Development: The Role of Local Development Agencies. Mountford: OECD.
Essi Ora. (2016). Effective Leadership and Management of A Multicultural Team. Multa Golden Sand: Lahti University of Applied Sciences.
Fuard Abd.Halem . (16 ส.ค. 2012). ประวัติศาสตร์ปัตตานีดารุซซาลาม. กรุงเทพ: https://www.youtube.com/watch?v=du_HiwL8vwU.
Global Terrorism Database. (1970). Terrorism Incident . Maryland: The National Consortium for the Study of Terrorism and Responses to Terrorism.
M Bell, และ L Waddington. (2001). More Equal Than Others: Distinguishing European Union Equality Directives (38). Common Market Law Review, 587.
Michael Walzer. (2002). Terrorism is the Deliberate Killing of Innocent People, at Random to Spread Fear through a Whole Population and Force the Hand of its Political Leaders. Harvard : Harvard University Press.
N Adler, และ A Gundersen. (2008). International Dimensions Of Organizational Behavior. Mason: Thomson South-Western.
Pranee Liamputtong. (2015). Contemporary Socio-Cultural and Political Perspectives in Thailand. New York: Springer.
R Moran, P Harris, และ S Moran. (2011). Managing Cultural Differences. Elsevier, 8th Edition.
The Art of Living Organization. (2016). Terrorism The Cause and The Remedy. Indonesia: The Art of Living Organization.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ผลงานที่ตีพิมพ์ในวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ขอสงวนสิทธิในการเผยแพร่ผลงานที่ตีพิมพ์ในแบบรูปเล่มและทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์อื่นใด
บทความหรือข้อความคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฏในวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนโดยเฉพาะ คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และบรรณาธิการไม่จําเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ