กระบวนการอำนวยความยุติธรรมชุมชน : ข้อเสนอจากประเด็นวิพากษ์และกรณีศึกษาเชิงประจักษ์

ผู้แต่ง

  • ภูวน อุ่นจันทร์ สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และชุมชน คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน
  • สุมิตร สุวรรณ, รองศาสตราจารย์ นาวาโท ดร. สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และชุมชน คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน
  • สันติ ศรีสวนแตง, รองศาสตราจารย์ ดร. สาขาวิชาศึกษาศาสตร์-เกษตร คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน

คำสำคัญ:

กระบวนการยุติธรรม, ยุติธรรมชุมชน, ยุติธรรมเชิงสมานฉันท์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาวิเคราะห์เปรียบเทียบแนวคิดและกระบวนการยุติธรรมชุมชนของประเทศไทยและต่างประเทศ 2) วิเคราะห์ วิพากษ์ กระบวนการอำนวยความยุติธรรมชุมชนในสถานการณ์ปัจจุบันของประเทศไทย และ 3) ค้นหาแนวทางการพัฒนากระบวนการอำนวยความยุติธรรมชุมชนสำหรับชุมชนที่เหมาะสมกับบริบทของประเทศไทย โดยใช้การศึกษาเอกสารและการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลทุติยภูมิจากเอกสารที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการยุติธรรมชุมชนของไทยและต่างประเทศ และการศึกษาข้อมูลเชิงประจักษ์โดยการสัมภาษณ์และสนทนากลุ่มร่วมกับตัวแทนชุมชนตลาดมาบตาพุด จังหวัดระยอง ได้แก่ ประธานชุมชน เลขานุการชุมชน และชาวบ้านในชุมชน จำนวน 18 คน และการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน วิเคราะห์ข้อมูล และจัดเวทีนำเสนอและแลกเปลี่ยนข้อคิดเห็น ณ ที่ทำการชุมชนตลาดมาบตาพุด โดยการวิเคราะห์เนื้อหาและสร้างข้อสรุปแนวทางการพัฒนากระบวนการอำนวยความยุติธรรมชุมชนของประเทศไทย ผลการวิจัย พบว่า 1) แนวคิดและกระบวนการยุติธรรมชุมชนของประเทศไทยมีกระบวนการรวมพลังชุมชน โดยเมื่อชุมชนประสบปัญหา ภาครัฐถึงจะเข้ามาช่วยเหลือ จึงถือเป็นการรวมตัวกันในลักษณะเฉพาะกิจ ซึ่งหากสามารถแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้ ความต่อเนื่องจะลดลง ในขณะที่การรวมตัวกันของชุมชนในประเทศสหรัฐอเมริกามีความต่อเนื่องและยังคงอยู่ในลักษณะของศูนย์ยุติธรรมชุมชน 2) กระบวนการอำนวยความยุติธรรมชุมชนของชุมชนตลาดมาบตาพุด จังหวัดระยอง ชุมชนเป็นผู้บริหารจัดการตนเองในรูปแบบของการไกล่เกลี่ยเพื่อลดปัญหาข้อขัดแย้งในพื้นที่ ภาครัฐจะมีส่วนในการเข้ามาสนับสนุนกิจกรรม องค์ความรู้ด้านกฎหมาย กฎ ระเบียบ รวมถึงขั้นตอนต่างๆ และภาคเอกชนจะมีส่วนร่วมกับชุมชน โดยการช่วยส่งเสริมกิจกรรมต่างๆ ตลอดจนมีการวางแนวทางในการดูแลชุมชนร่วมกัน และตระหนักถึงความสมดุลระหว่างการใช้ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยมุ่งเน้นการคุ้มครอง ป้องกันและฟื้นฟู ทำให้เกิดความสัมพันธ์ที่ดีกับชุมชน 3) แนวทางการพัฒนากระบวนการอำนวยความยุติธรรมชุมชนสำหรับชุมชนที่เหมาะสมกับบริบทของประเทศไทย ได้แก่ ก่อนชั้นศาล คือ การเปิดโอกาสให้ชุมชนทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลและป้องกันปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชุมชน ในชั้นศาล คือ ภาครัฐและชุมชนทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยความสะดวกในการช่วยเหลือกรณีเกิดข้อพิพาทที่เป็นคดีความ และหลังชั้นศาล คือ ภาครัฐ ชุมชนและภาคเอกชนทำหน้าที่เป็นผู้สนับสนุนการฟื้นฟูให้กับผู้กระทำความผิดให้กลับสู่สังคม และการเยียวยาให้กับเหยื่อหรือผู้เสียหาย โดยการพัฒนากระบวนการอำนวยความยุติธรรมชุมชนต้องอาศัยความร่วมมือระหว่างชุมชน หน่วยงานภาครัฐหรือองค์กรอิสระ และภาคเอกชน ในการทำหน้าที่เป็นผู้ป้องกัน ผู้อำนวยความสะดวก และผู้สนับสนุน

เอกสารอ้างอิง

กรมคุมประพฤติ กระทรวงยุติธรรม. 2546. กระบวนทัศน์ใหม่ : ยุติธรรมชุมชน. รายงานสรุปการสัมมนาทางวิชาการ จัดทำโดย กรมคุมประพฤติ 16 พฤษภาคม 2546 (อัดสำเนา)

กิตติพงษ์ กิตยารักษ์. 2541). กระบวนการยุติธรรมบนเส้นทางของการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ : บริษัทสำนักพิมพ์วิญญูชน จำกัด.

กิตติพงษ์ กิตยารักษ์ จุฑารัตน์ เอื้ออำนวย และคณะ. 2550. ยุติธรรมชุมชน: บทบาทการอำนวยความยุติธรรมโดยชุมชนเพื่อชุมชน, กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สวก.).

คณะกรรมการปฏิรูปกฎหมาย. 2554. โครงการเวทีความคิดเพื่อการปฏิรูปกระบวนการยุติธรรมไทย. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการปฏิรูปกฎหมาย.

คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ. 2550. ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.

คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ. 2552. รายงานประเมินสถานการณ์สิทธิมนุษยชนปี 2547-2550 ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.

จุฑารัตน์ เอื้ออำนวย. 2548. กระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์: การปรับกระบวนทัศน์กระบวนการยุติธรรมไทย. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาสหวิทยาการ,มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

จุฑารัตน์ เอื้ออำนวย. 2548. กระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์: การคืน “อำนาจ” แก่เหยื่ออาชญากรรมและชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

จุฑารัตน์ เอื้ออำนวย. 2556. ระบบยุติธรรมและยุติธรรมทางเลือก : แนวการวิเคราะห์เชิงสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จุฑารัตน์ เอื้ออำนวย และคณะ. 2550. ยุติธรรมชุมชน: การเปิดพื้นที่ของชุมชนในการอำนวยความยุติธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดือนตุลา.

ชนิดา จิตตรุทธะ. 2553. “การจัดการภาครัฐแนวใหม่: ประสิทธิภาพหรือความยุติธรรม”. วารสารการจัดการสมัยใหม่ ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 (ก.ค.-ธ.ค. 2551): 11-26.

ดำรงศักดิ์ จันโททัย. 2549. การจัดการงานสังคมสงเคราะห์โดยมุ่งเน้นความสัมพันธ์กับผู้ใช้บริการ. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริการสังคม), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. 2536. “ข้อสังเกตเชิงกฎหมายและนโยบายที่เกี่ยวกับทรัพยากรธรรมชาติ”. รพีสาร ปีที่ 1 ฉบับที่ 3 (เมษายน-มิถุนายน 2536): 22-29

เสรี พงศ์พิศ. 2542. เศรษฐกิจชุมชน : ทางเลือกเพื่อทางรอดสังคมไทย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

เสน่ จามริก. 2547. สิทธิมนุษยชนในมุมมองระดับโลก. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.

สุรสิทธิ์ รุ่งเรืองศิลป์. 2546. การจัดบริการสังคมของเทศบาลในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารสังคม, มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.

สุดจิต เจนนพกาญจน์. 2546. กระบวนทัศน์ในการพัฒนากระบวนการยุติธรรม. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารสังคม, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

รังสิต โลไทยสงค์. 2551. กระบวนการยุติธรรมชุมชน: กระบวนทัศน์และกระบวนการเสริมสร้างสังคมแห่งความเป็นธรรม. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารศาสตร์, มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

ลัดดาวัลย์ ตันติวิทยาพิทักษ์. 2550. ขบวนการประชาสังคมกับการพัฒนาประชาธิปไตยชุมชน. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสหวิทยาการ, มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.

ณัฎฐพงศ์ สุวรรณพาณิชย์. 2550. การมีส่วนร่วมในกระบวนการยุติธรรมชุมชน: ศึกษากรณีสำนักงานอัยการสูงสุด. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์, มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ณัฐพล ชุมวรฐายี. 2552. ความพร้อมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมในชุมชน. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.

นันทา ติงสมบัติยุทธ. 2546. การเพิ่มขีดความสามารถของชุมชนในการพึ่งพาตนเอง. กรมส่งเสริมการเกษตร, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

วราภรณ์ บัวเผื่อน. 2549. บทบาทและการมีส่วนร่วมของชุมชนในกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารงานยุติธรรม, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Bureau of Justice Assitance. 2001. Community Justice in Rural America: Four Examples And Four Future. Washington: Washington DC. office of Justice program.

Dandurand, Y., K. Kittayarak, and A. Macphail. 2015. Justice Indicators and Criminal Justice Reform A reference Tool. Vancouver, British Columbia, Canada: International Centre for Criminal Law and Criminal Justice Policy and the Thailand Institute of Justice.

Denhardt J. V. and R. B. Denhardt. 2007. The New Public Service. New York: M.E. Sharpe, Inc.

Karp, D and T. Clear. 2000. Community Justice : Conceptual Framework,in Boundary change in criminal justice organization. USA : Washington D.C..National Institute of justice.

Marshell, T. F. 1996. The evolution of restorative justice in Britain. European Journal on Criminal Policy and Research. 4 (4): 21-43.

McCold, P and T. Wachtel. 2002. Restorative justice theory validation. UK: Willan Publishing.

Sherman, L. W. 2002. Trust and Confidence in Criminal Justice. NIJ Journal March (2002) : 23 - 31.

The United Nations. 2011. The United Nations Rule of Law Indicators Implementation Guide and Project Tools. United Nations Publication

Zehr, H. and J. Braithwaite. 1995. Re-Thinking Criminal Justice: Restorative Justice. USA: National Criminal Justice Reference Service.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

28-01-2019

รูปแบบการอ้างอิง

อุ่นจันทร์ ภ., สุวรรณ ส., & ศรีสวนแตง ส. (2019). กระบวนการอำนวยความยุติธรรมชุมชน : ข้อเสนอจากประเด็นวิพากษ์และกรณีศึกษาเชิงประจักษ์. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์และการบริหารสังคม, 26(1), 227–260. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swjournal/article/view/168485

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ