การวิจัยประเมินผลการพัฒนาสภาเด็กและเยาวชน
คำสำคัญ:
สภาเด็กและเยาวชน, การพัฒนาศักยภาพเยาวชน, หลักสูตรการพัฒนาเยาวชนบทคัดย่อ
การวิจัยประเมินผลการพัฒนาสภาเด็กและเยาวชนมีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อประเมินผลการดำเนินงานของสภาเด็กและเยาวชนตามกฎหมายและมาตรฐานสภาเด็กและเยาวชน (2) เพื่อศึกษาหาแนวทางการพัฒนาสภาเด็กและเยาวชนให้มีศักยภาพในการปฏิบัติหน้าที่ตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย (3) เพื่อสร้างหลักสูตรมาตรฐานในการพัฒนาศักยภาพแกนนำสภาเด็กและเยาวชนของประเทศไทย การวิจัยอาศัยการวิธีการวิจัยผสานวิธีทั้งการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ งานวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบประเมินผลตามบทบาทที่กำหนดในพระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ.2550 และมาตรฐานสภาเด็กและเยาวชนวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย งานวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ ด้านการพัฒนาการเรียนรู้ ด้านความเป็นพลเมือง ด้านการพัฒนาหลักสูตรและ สนทนากลุ่มผู้นำสภาเด็กและเยาวชนและพี่เลี้ยง คณะผู้วิจัยใช้เทคนิคตรวจสอบแบบสามเส้าเพื่อตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูล ผลการศึกษาเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 360 คน พบว่าสภาเด็กและเยาวชนส่วนมากปฏิบัติหน้าที่ได้ตามที่กฎหมายกำหนด ในขณะเดียวกันมีบางบทบาทมีประสิทธิภาพในการทำงานน้อยกว่าบทบาทอื่นๆ คือ การระดมทรัพยากรและสร้างความร่วมมือกับภาคีเครือข่ายทั้งภาครัฐ เอกชน และ องค์กรพัฒนาเอกชน ผลการศึกษาเชิงคุณภาพพบว่าสภาเด็กและเยาวชนและผู้เกี่ยวข้องมีแนวทางในการพัฒนาศักยภาพ 15 ประเด็น ครอบคลุมทั้งด้านองค์ความรู้ ทักษะและเครื่องมือการทำงานโดยมีเป้าหมายเพื่อการพัฒนาด้านร่างกาย อารมณ์ สังคม และสติปัญญาให้เป็นผู้นำเด็กและเยาวชนที่มีคุณภาพ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2554). กระทรวงศึกษาธิการ 109 ปี. พิมพ์เป็นที่ระลึกงานวันคล้ายวัน สถาปนากระทรวงศึกษาธิการ ครบรอบ 109 ปี. กรุงเทพฯ : กระทรวงศึกษาธิการ.
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2556). รายงานการพัฒนาเด็กและเยาวชนประจำปี 2556. กรุงเทพฯ : กรมกิจการเด็กและเยาวชน.
จิตติ มงคลชัยอรัญญา และคณะ. (2552). การวิจัยถอดบทเรียนการดำเนินงานโครงการสร้างบทบาทและพื้นที่สร้างสรรค์สำหรับเด็กและเยาวชน. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
ชานนท์ โกมลมาลย์ และสุชาติ เครือเขื่อนเพชร. (2554). พื้นที่สร้างสรรค์เส้นทางเพื่อการพัฒนาเด็กเยาวชนอย่างบูรณาการ. เอกสารประกอบการบรรยายการประชุมเชิงปฏิบัติการพัฒนาศักยภาพเด็กและเยาวชนและการสร้างบทบาทพื้นที่สร้างสรรค์สำหรับเด็กและเยาวชน วันที่ 6 – 8 กุมภาพันธ์ 2554 ณ โรงแรมนภาลัย จังหวัดอุดรธานี.
ทิพย์พาพร ตันติสุนทร. (2554). การศึกษาเพื่อพลเมือง. กรุงเทพฯ : สถาบันนโยบายทางการศึกษา.
ประพันธ์ศิริ สุเสารัจ. (2553). การพัฒนาการคิด. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปริญญา เทวานฤมิตรกุล. (2553). พลเมืองศึกษา (Civic Education) : พัฒนาการเมืองไทยโดยสร้างประชาธิปไตยที่ “คน”. สืบค้นเมื่อ 11 เม.ย. 2558 จาก http://social.
obec.go.th/node/64
----------------------------. (2555). การศึกษาเพื่อสร้างพลเมือง. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
----------------------------. (2555). การศึกษาเพื่อสร้างพลเมือง : Civic Education. กรุงเทพมหานคร : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชันส์ จำกัด.
พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ.2550. (2550). ราชกิจจานุเบกษา. 125 (ตอนที่ 9 ก).
ศิริวรรณ ฉัตรมณีรุ่งเจริญ และ วรางคณา ทองนพคุณ. (ม.ป.ป.). ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21 ความท้าทายในอนาคต. สืบค้นเมื่อ 4 มี.ค. 2558 จาก http://education.pkru.ac.th
/education/images/doc/aundamun/เอกสารทักษะแห่งอนาคตใหม่ในศตวรรษที่21.doc
สมพงษ์ จิตระดับ และคณะ. (2553). โครงการวิจัยการพัฒนารูปแบบสภาพเด็กและเยาวชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
สมพงษ์ จิตระดับ สุอังคะวาทิน. (ม.ป.ป.). การวิจัยสู่การปฏิบัติ : รูปแบบการมีส่วนร่วมของสภาเด็กและเยาวชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
สมพงษ์ จิตระดับ. (2555). คู่มือสร้างความเป็นพลเมืองดีในสภาเด็กและเยาวชนระดับท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ
สุทัศน์ สังคะพันธ์และคณะ. (2555). ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อมรา พงศาพิชญ์. (ม.ป.ป.). สันติภาพและความขัดแย้ง. สืบค้นเมื่อ 4 มี.ค. 2558 จาก http://hpe4. anamai.moph.go.th/hpe/data/australia/conflict.doc
Goleman, Daniel. (1998). Working with emotional intelligence. New York : Bantam Books.
Guilford, J.P. (1967). The Nature of Human Intelligence. New York : McGraw-Hill Book Co.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ผลงานที่ตีพิมพ์ในวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ขอสงวนสิทธิในการเผยแพร่ผลงานที่ตีพิมพ์ในแบบรูปเล่มและทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์อื่นใด
บทความหรือข้อความคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฏในวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนโดยเฉพาะ คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และบรรณาธิการไม่จําเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ