การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียนระดับประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คำสำคัญ:
หลักสูตรเสริม, จิตสาธารณะของนักเรียนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อการพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียนระดับประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ กลุ่มทดลอง ได้แก่นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนไตรภูมิวิทยา 43 คนและโรงเรียนอนุบาลบ้านด่าน 58 คน และนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 5 และ 6 โรงเรียนบ้านดอนหวาย 40 คน โรงเรียนบ้านหนองหญ้าปล้อง 45 คน การดำเนินการพัฒนาหลักสูตรเสริม มี 4 ขั้นตอน คือ ตอนที่ 1 การสำรวจและการวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐาน ตอนที่ 2 การพัฒนาหลักสูตรเสริม ตอนที่ 3 การตรวจสอบประสิทธิภาพของหลักสูตรเสริม และตอนที่ 4 การปรับปรุงหลักสูตรเสริม เครื่องมือที่ใช้ได้แก่หลักสูตรเสริม แบบประเมินด้านเจตคติและพฤติกรรมการมีจิตสาธารณะ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย เลขคณิต
ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t–test และ ANOVA
ผลการวิจัยพบว่า การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียนระดับประถมศึกษา ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีองค์ประกอบ 4 ด้าน คือ 1 ความรับผิดชอบ 2. ความเสียสละ 3. ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และ 4 ความมีน้ำใจ หลักสูตรเสริม ประกอบด้วย หลักการและเหตุผล แนวคิดพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตร วัตถุประสงค์ของหลักสูตรเสริม โครงสร้างหลักสูตรเสริม กิจกรรมการเรียนรู้ สื่อและแหล่งการเรียนรู้ การวัดผลและประเมินผล มีหน่วยการเรียนรู้ 5 หน่วย ประกอบด้วยกิจกรรมการเรียนรู้ 16 กิจกรรม ใช้เวลา 30 ชั่วโมง ผลการประเมิน โครงร่างหลักสูตรมีความเหมาะสมระดับมาก ดัชนีความสอดคล้องระดับดี เหมาะสมที่จะนำไปใช้สำหรับการตรวจประสิทธิภาพของหลักสูตรเสริม ผลการทดลอง พบว่า นักเรียนระดับประถมศึกษา มีเจตคติและพฤติกรรมการมีจิตสาธารณะหลังการทดลองสูงกว่าก่อน การทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 เมื่อนำหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียนไปทดลองใช้กับนักเรียนโรงเรียน 4 โรงเรียน นักเรียนมีพฤติกรรมจิตสาธารณะและเจตคติต่อจิตสาธารณะไม่แตกต่างกัน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2552). สอนเด็กให้มีจิตสาธารณะ. กรุงเทพฯ: วีพรินท์
ดนุพล สุนทรัตน์. (2550). การพัฒนาหลักสูตรเสริม เพื่อพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมของนักเรียนโรงเรียนมัธยมเอกชน. ปริญญานิพนธ์ กศ.ด. (การบริหารการศึกษา). ชลบุรี : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธรรมนันทิกา แจ้งสว่าง. (2547). ผลของการใช้โปรแกรมพัฒนาจิตสาธารณะด้วยบทบาทสมมติกับตัวแบบของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. ปริญญานิพนธ์ วท.ม. (วิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์). กรุงเทพมหานร : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บุญทัน ภูบาล. (2530). การใช้วีดิทัศน์ละครหุ่นเชิดเป็นตัวแบบเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. (การวิจัยและสถิติทางการศึกษา). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2553). การจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน : พื้นฐานการศึกษาด้านเศรษฐกิจ สังคมและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิจิตร์พร หล่อสุวรรณกุล. (2544). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาทักษะการคิดอย่าง มีวิจารณญาณในกระบวนการพยาบาล. ปริญญานิพนธ์ กศ.ด.
(การวิจัยและพัฒนาหลักสูตร). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศิริ แคนสา. (2551). การพัฒนาจิตสำนึกสาธารณะนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา : กรณีศึกษาโรงเรียนคอนสวรรค์. วิทยานิพนธ์ กศ.ด. (การบริหารและพัฒนาการศึกษา). มหาสารคาม : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศุภโชค เสือทอง. (2554). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ ศษ.ด (การบริหารการศึกษา). นครราชสีมา : คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล.
สมชาย ทวีทรัพย์. (2552). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อพัฒนาความรับผิดชอบของนักเรียน ในโรงเรียนขนาดเล็ก ที่จัดการเรียนการสอนแบบบูรณาการชั้นเรียน โดยครูมีส่วนร่วม. วิทยานิพนธ์ ศษ.ด (การบริหารการศึกษา). นครราชสีมา : คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล.
สุคนธรส หุตะวัฒนะ. (2550). ผลของการใช้โปรแกรมพัฒนาจิตสาธารณะด้วยเทคนิคการนำเสนอตัวแบบผ่านภาพการ์ตูนร่วมกับการชี้แนะทางวาจาที่มีต่อจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. ปริญญานิพนธ์ วท.ม. (การวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์) . กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุริยเดว ทรีปาตี. (2549). วิจัยพบเด็กไทยขาดจิตสำนึกสาธารณะ. http://www.tnews.teence.com/etc/6521.html (25 มิถุนายน 2554)
สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. (2552). รายงานการพิจารณาศึกษาเรื่อง”แนวทางการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง” ของคณะกรรมาธิการการศึกษาวุฒิสภา. สำนักกรรมาธิการ 3 กลุ่มงานกรรมาธิการการศึกษา.
อัญชลี ยิ่งรักพันธ์ . (2550). ผลการใช้สถานการณ์จำลองผสานกับเทคนิคการประเมินผลจากสภาพจริงเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม (การวัดผลการศึกษา). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Kohlberg.L.(1976). The cognitive – development approach to Socialization. In D.A. Goslin (Ed), Handbook of socialization Theory and research. Chicago : Rand Mc Nally.
Gudipati, Lakshmi . (October 2002) . Interdisciplinary Instruction in the Humanities Enrichment Program . U.S. Department of Education, Educational Resources Information Center (ERIC)
Saylor , J. Galen & Alexander , William M. (1974) . Planning Curriculum for Schools. New York Holt- Rinehart and Winston , Inc
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ผลงานที่ตีพิมพ์ในวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ขอสงวนสิทธิในการเผยแพร่ผลงานที่ตีพิมพ์ในแบบรูปเล่มและทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์อื่นใด
บทความหรือข้อความคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฏในวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนโดยเฉพาะ คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และบรรณาธิการไม่จําเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
