การศึกษาระบบการจัดการศูนย์พักพิงผู้ประสบอุทกภัย ณ ศูนย์พักพิงชั่วคราว มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อถอดบทเรียนแนวคิด กระบวนการจัดการ และระบบการจัดการศูนย์พักพิงผู้ประสบอุทกภัย ณ ศูนย์พักพิงชั่วคราว มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม ผู้ให้ข้อมูลหลัก ผู้บริหารมหาวิทยาลัยจำนวน 4 คน ผู้ให้ข้อมูลรองคือ ผู้บริหารศูนย์พักพิง อาจารย์ เจ้าหน้าที่ ผู้พักพิง จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแนวคำถามในการสัมภาษณ์ สนทนากลุ่ม การสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม มีการตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา วิเคราะห์เรื่องราว และวิเคราะห์แบบเปรียบเทียบเมตริกซ์
ผลการวิจัย พบว่า 1) แนวคิดการวางระบบและการจัดการศูนย์พักพิงชั่วคราว มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐมการวางระบบและการจัดการศูนย์พักพิงชั่วคราว มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐมมีพื้นฐานความเชื่ออยู่ 4 ประการคือ 1.1) การช่วยเหลือด้วยน้ำใจ มองเห็นความเดือดร้อนของประชาชนเป็นที่ตั้ง 1.2) ยืดหยุ่นปรับตามสถานการณ์ 1.3) พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสในการพัฒนาการทำงานร่วมกับชุมชนท้องถิ่น และ 1.4) ปรับวิถีคิดเรื่องจิตอาสาและพัฒนาคนของมหาวิทยาลัยให้เกิดการบูรณาการพลังอันนำไปสู่การแก้ไขปัญหา 2) เส้นทางการพัฒนาการจัดการศูนย์พักพิงชั่วคราว มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม ในระยะเวลา 1.5 เดือนการพัฒนามีการจัดการทั้งเชิงโครงสร้าง การวางระบบการจัดการโดยเน้นการจัดการแบบพี่เลี้ยงและพัฒนาให้เกิดการจัดการเพื่อ พึ่งตนเอง 3)ระบบการจัดการศูนย์พักพิงผู้ประสบอุทกภัย ณ ศูนย์พักพิงชั่วคราว ประกอบด้วย 2.1) โครงสร้างศูนย์พักพิงชั่วคราวประกอบด้วย หัวหน้าศูนย์พักพิงชั่วคราว ฝ่ายปฏิบัติการ ฝ่ายอำนวยการร่วม ด้านการลงทะเบียน ด้านอาหาร ด้านกิจกรรมนันทนาการ ด้านระบบบริการสุขภาพ ด้านการจัดการสถานที่ การบริหารจัดการข้อมูลผู้อพยพ 2.2) กระบวนการจัดการเพื่อจัดตั้งศูนย์พักพิงชั่วคราว มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม ประกอบด้วยการวางแผนระบบการจัดการ ระบบไฟฟ้า ระบบน้ำ ระบบอาหาร ระบบสุขาภิบาล ระบบบริการสุขภาพ ระบบการจัดการความปลอดภัย ระบบการสื่อสาร ตามศักยภาพของมหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม เงื่อนไขความสำเร็จของการจัดตั้งศูนย์พักพิงชั่วคราว มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม คือ 1) ความมุ่งมั่นและตั้งใจจริงในการช่วยเหลือโดยไม่มีข้อจำกัดของผู้บริหาร 2) ความร่วมแรงร่วมใจของคณาจารย์ในการบูรณาการศาสตร์ของตนเองในการร่วมจัดการ 3) การมีเครือข่ายของผู้บริหาร คณาจารย์ที่สามารถประสานงาน สร้างการมีส่วนร่วมในการจัดการอย่างชัดเจน