การค้ามนุษย์เด็ก กรณีศึกษาแรงงานเด็กชาวเมียนมา ลาว และกัมพูชา
คำสำคัญ:
การค้ามนุษย์เด็ก, เมียนมา, ลาว, กัมพูชาบทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งอธิบายการค้ามนุษย์เด็ก มีวัตถุประสงค์สำคัญในการวิจัย 3 ประการคือ 1) เพื่อศึกษาเปรียบเทียบ เงื่อนไข ปัจจัยที่ส่งเสริมและสนับสนุน ให้เด็กหญิง เด็กชายชาวพม่า กัมพูชา และ ลาวเข้าสู่กระบวนการค้ามนุษย์ 2) เพื่อศึกษารูปแบบ และวิธีการของการค้ามนุษย์เด็กชาวพม่า กัมพูชา และ ลาวเข้าสู่กระบวนการค้ามนุษย์ 3) ศึกษาแนวทางในการพัฒนากลไกในการป้องกันและแก้ไขปัญหาการค้ามนุษย์ในเด็ก การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการสำรวจเอกสาร สัมภาษณ์เชิงลึก และสังเกตอย่างมีส่วนร่วม ผลการศึกษาพบว่า สาเหตุที่ทำให้เด็กตกเป็นเหยื่อขบวนการค้ามนุษย์ คือ ความยากจน ส่วนรูปแบบของการค้ามนุษย์พบว่า เป็นการค้ามนุษย์เพื่อบริการทางเพศ การค้ามนุษย์เพื่อการบังคับใช้แรงงาน การค้ามนุษย์ในงานประมง และการค้ามนุษย์เพื่อการบังคับให้ขอทาน ส่วนวิธีการที่ทำให้เหยื่อเข้าสู่กระบวนการค้ามนุษย์คือ การถูกลักพาตัว นายหน้า และ การเข้าสู่กระบวนการค้ามนุษย์ด้วยความสมัครใจ สำหรับแนวทางการพัฒนากลไกในการป้องกันและแก้ไขพบว่าประเทศไทยควรจะมีการบังคับใช้กฎหมายอย่างเข้มงวดตลอดจนเพิ่มบทลงโทษให้มากขึ้นเพื่อป้องกันปัญหาการค้ามนุษย์ในเด็กในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
จรัญ โฆษณานันท์. (2547). นิติปรัชญา. สืบค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์2560. เจาก http://e-book.ram.edu/e-book/inside/html/dlbook.aspMcode=LW201(47).
ชนกพล สกลผดุงเขตต์. (2545). การป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณีของหญิงและเด็ก : ศึกษาอนุสัญญา ระหว่างประเทศและเปรียบเทียบกฎหมายไทยกับกฎหมายต่างประเทศ. วิทยานิพนธ์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทวีชัย ระเบียบ. (2555). กระบวนการค้าประเวณีหญิงข้ามชาติ: ศึกษากรณีหญิงต่างด้าวในจังหวัดสมุทรสาคร. วารสารวิทยบริการ ปีที่23 หน้า 10-30 ฉบับที่ 3 กันยายน-ธันวาคม 2555.
พงษ์ธร สำราญ. (2549). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการค้าประเวณีในสถานบริการ อาบ อบนวด. มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
ภัทราวรรณ เวชชศาสตร์. (2558). แนวทางการแก้ไขปัญหาการค้ามนุษย์อย่างบูรณาการ. วารสารสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ ปีที่6 หน้า 67-81 ฉบับที่4 กันยายน-ธันวาคม 2558.
มาตาลักษณ์ ออรุ่งโรจน์. (2549). ทัศนคติและพฤติกรรมครอบครัวของผู้ตกเป็นเหยื่อและกลุ่มเสี่ยงที่มีผลให้เกิดการค้ามนุษย์ฯ. สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิระ สว่างศิลป์. (2557). แนวทางเสริมสร้างศักยภาพการบังคับใช้กฎหมายต่อต้านการค้ามนุษย์ของไทย:ศึกษาเปรียบเทียบ Trafficking Victims Protection Act 2000ของสหรัฐอเมริกาและพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ.2551. หลักสูตรนักบริหารการทูตกระทรวงการต่างประเทศ รุ่นที่ 6.
ศูนย์ต่อต้านการค้ามนุษย์ระหว่างประเทศ สำนักงานคดีค้ามนุษย์ สำนักงานอัยการสูงสุด. สืบค้นเมื่อ 5 พฤศจิกายน 2558. จาก https://www.caht.ago.go.th /index.php/248.
ศูนย์ปฏิบัติการป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์แห่งชาติสำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2553). นโยบาย ยุทธศาสตร์ และมาตรการในการป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ.2555-2559. บริษัท อีเล็ฟแว่นคัลเลอร์ จำกัด.
สถานทูตสหรัฐฯและสถานกงสุลในประเทศไทย. (2559). รายงานการค้ามนุษย์ประจำปี 2559. สืบค้น เมื่อ 5กุมภาพันธ์ 2560. จาก https://th.usembassy.gov/th/ statement-2016-trafficking-persons-tip-report-th/
สาระน่ารู้ของกฎหมายคุ้มครองเหยื่อค้ามนุษย์ของสหรัฐฯ. (ม.ป.ป.) สืบค้นเมื่อ 12 มีนาคม 2560. จากhttp://thaiembdc.org/
Emmers, R. (2003). The threat of transnational crime in Southeast Asia: Drug trafficking, human smuggling and trafficking, and sea piracy. Madrid: UNSCI Discussion Paper Series.
UNODC. (2004). UNITED NATIONS CONVENTION AGAINST TRANSNATIONAL ORGANIZED CRIME AND THE PROTOCALS THERETO. สืบค้นเมื่อ 13 พฤศจิกายน 2558. จาก https://www.unodc.org
สัมภาษณ์
เจ้าหน้าที่มูลนิธิพิทักษ์สตรี, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 20 กรกฎาคม 2559.
เจ้าหน้าที่สถานแรกรับเด็กชายปากเกร็ด บ้านภูมิเวท, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 20กรกฎาคม 2559.
เจ้าหน้าที่พัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดอุบลราชธานี, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 20 กรกฎาคม 2559.
เจ้าหน้าที่สถานคุ้มครองสวัสดิภาพผู้เสียหายจากการค้ามนุษย์ บ้านศรีสุราษฎร์, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 20 กรกฎาคม 2559.
เจ้าหน้าที่บ้านพักเด็กระนอง, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 20 กรกฎาคม 2559.
เจ้าหน้าที่มูลนิธิกระจกเงา, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 20 กรกฎาคม 2559.
เจ้าหน้าที่ศูนย์ส่งเสริมสิทธิมนุษยชนภาคอีสาน, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 20 กรกฎาคม 2559.
จอจอไถ่, แรงงานเด็กชาวเมียนมา, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 7 ธันวาคม 2558.
เตียว, แรงงานเด็กชาวกัมพูชา, สัมภาษณ์ ณ วันที่ 22 มกราคม 2559.
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ผลงานที่ตีพิมพ์ในวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ขอสงวนสิทธิในการเผยแพร่ผลงานที่ตีพิมพ์ในแบบรูปเล่มและทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์อื่นใด
บทความหรือข้อความคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฏในวารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนโดยเฉพาะ คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และบรรณาธิการไม่จําเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
