โครงสร้าง บทบาท และความเข้มแข็งคณะทำงานเครือข่ายภาคประชาสังคมจังหวัดในฐานะกลไกการเมืองภาคพลเมือง

ผู้แต่ง

  • ธัญญาภรณ์ จันทรเวช คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
  • ศาตราจารย์ ดร.โกวิทย์ พวงงาม

คำสำคัญ:

คณะทำงานเครือข่ายภาคประชาสังคมจังหวัด, การเมืองภาคพลเมือง, ประชารัฐ

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้าง บทบาท และความเข้มแข็งของเครือข่ายภาคประชาสังคมจังหวัด (คปจ.) ในช่วงปี พ.ศ. 2557 ซึ่งยังดำเนินงานอยู่ขณะนั้น การศึกษาใช้วิธีการเชิงคุณภาพในการสังเกตการประชุมและจัดกิจกรรม การจัดสนทนากลุ่ม และการสัมภาษณ์ภายใต้แนวคิดภาคประชาสังคม แนวคิดเครือข่ายทางสังคม และแนวคิดทุนทางสังคม โดยเก็บข้อมูลจาก คปจ. ทั้งในระดับกลุ่มจังหวัด 6 กลุ่มจังหวัดและในระดับจังหวัด 15 จังหวัด ระหว่าง พ.ค.- ธ.ค. 2557  การประมวลผลครั้งนี้ใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหาผ่านการทำความเข้าใจและตีความจากกลไกและการทำงานในพื้นที่เปรียบเทียบกับแนวคิดที่ใช้ จากการศึกษา สรุปได้ว่า โครงสร้าง บทบาท และการดำเนินงานของ คปจ. สามารถเป็นกลไกทางการเมืองภาคพลเมืองในทางปฏิบัติได้ ด้วยรูปแบบโครงสร้างที่ผสมการทำงานแบบภาคีเครือข่ายซึ่งมีลักษณะไม่เป็นทางการเข้ากับโครงสร้างแบบทางการที่ถูกกำหนดจากส่วนกลางตามนิยามแบบประชารัฐ คปจ.ทำบทบาทหน้าที่เป็นองค์กรร่มให้แต่ละภาคส่วนในจังหวัดได้ออกแบบสมดุลการทำงานร่วมกันบนฐานทุนและลักษณะเฉพาะในบริบทพื้นที่ของตนในลักษณะเครือข่าย โดยความเข้มแข็งของทุนในพื้นที่และการบริหารด้วยรูปแบบเครือข่ายได้ทำให้เกิดพลังในการสร้างสรรค์พื้นที่ทางการเมืองในนิยามแบบเฉพาะของตนเองขึ้นอีกด้วย ข้อเสนอแนะจากการศึกษา คือ จำเป็นต้องพัฒนาระบบโครงสร้างให้เกิดกลไกการเมืองภาคพลเมืองในระดับปฏิบัติขึ้น เช่น ประยุกต์แนวคิดการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นพลเมืองให้เข้ากับยุคสมัยปัจจุบัน กำหนดให้มีโครงสร้างเชิงนโยบายของการพัฒนากลไกการเมืองภาคพลเมืองในระดับปฏิบัติการอย่างจริงจัง เป็นต้น

เอกสารอ้างอิง

โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์. (2548). ขับเคลื่อนวาระสุขภาวะไทย: ประชาสังคมกับการปฏิรูประบบสุขภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัทสร้างสื่อ จำกัด.

โกวิทย์ พวงงาม, ธัญญาภรณ์ จันทรเวช และชญาภัส พลายโถ. (2557). รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการศึกษาวิจัยเพื่อวัดความเข้มแข็งการเมืองภาคพลเมือง. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

โกวิทย์ พวงงาม, ธัญญาภรณ์ จันทรเวช และชญาภัส พลายโถ. (2558). การขับเคลื่อนการเมืองภาคพลเมืองของเครือข่ายภาคประชาสังคมจังหวัด.กรุงเทพฯ: เสมาธรรม.

ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2541). ประชารัฐกับการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: บริษัท สุขุมและบุตร จำกัด.

เดวิท แมทิวส์ (เขียน), ฐิรวุฒิ เสนาคำ (แปลและเรียบเรียง). (2540). จากปัจเจกสู่สาธารณะ: กระบวนการเสริมสร้างชุมชนให้เข้มแข็ง. กรุงเทพฯ: สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.

ทศพล สมพงษ์. (2555). ประชาธิปไตยชุมชนจากแนวคิดสู่การจัดการ. กรุงเทพฯ: บริษัทศูนย์การพิมพ์แก่นจันทร์ จำกัด.

พระมหาสุทิตย์ อาภากโร. (2547). เครือข่าย: ธรรมชาติ ความรู้ และการจัดการ. โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข (สรส.) กรุงเทพฯ: พิสิษฐ์ไทย ออฟเซต.

ไมตรี อินเตรียะ. (2560). ทุนทางสังคม. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์. 9(2), 14-25.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2548). ทุนทางสังคม ฉบับประชาชน. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.

อานันท์ กาญจนพันธุ์. 2541. การระดมทุนเพื่อสังคม. กรุงเทพฯ: สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.

อภิญญา ดิสสะมาน (2562). บทบาทของาพัฒนาการเมืองกับการปฏิรูปการเมืองไทย. สถาบันพระปกเกล้า. สืบค้นจาก

http://www.kpi.ac.th/knowledge/book/data/492

อุไรวรรณ ธนสถิตย์. (2556). บทบาทของสภาพัฒนาการเมืองกับการเสริมสร้างความปรองดองแห่งชาติ. มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. สืบค้นจาก https://searchlib.utcc.ac.th/library/onlinethesis/246029.pdf

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

22-06-2021

รูปแบบการอ้างอิง

จันทรเวช ธ., & พวงงาม โ. (2021). โครงสร้าง บทบาท และความเข้มแข็งคณะทำงานเครือข่ายภาคประชาสังคมจังหวัดในฐานะกลไกการเมืองภาคพลเมือง. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์และการบริหารสังคม, 29(1), 210–250. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swjournal/article/view/249665

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย