การคุ้มครองสิทธิของผู้กระทำผิดที่เป็นเด็กอายุไม่เกิน 10 ปีในประเทศไทย
คำสำคัญ:
สิทธิเด็ก, การคุ้มครอง, เด็กกระทำผิด, เด็กอายุไม่ถึงเกณฑ์รับโทษทางอาญา, สวัสดิภาพบทคัดย่อ
เด็กอายุไม่เกิน 10 ปีต้องหาว่ากระทำการอันกฎหมายบัญญัติเป็นความผิด มีบทบัญญัติยกเว้นโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 73 “เด็กอายุยังไม่เกิน 10 ปีกระทำการอันกฎหมายบัญญัติเป็นความผิด เด็กนั้นไม่ต้องรับโทษ ให้พนักงานสอบสวนส่งตัวเด็กให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองเด็ก เพื่อดำเนินการคุ้มครองสวัสดิภาพตามกฎหมายว่าด้วยการนั้น” ถือว่าเป็นเด็กที่จำต้องได้รับการคุ้มครองสวัสดิภาพตาม มาตรา 40 (3) แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546
ประเทศไทยมีกฎหมายบัญญัติหลักการคุ้มครองสิทธิเด็กกระทำผิดที่มีอายุไม่ถึงเกณฑ์รับโทษทางอาญาไว้ในกฎหมายหลายฉบับ ครอบคลุมหลักการสำคัญตามอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก ค.ศ.1989 แต่ยังมีปัญหาในทางปฏิบัติหลายประการทำให้การคุ้มครองสิทธิเด็กยังไม่บรรลุตามเจตนารมณ์ในหลักการของกฎหมาย และอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก
ผลการศึกษามีข้อเสนอแนะดังนี้ กรณีเด็กอายุไม่เกิน 10 ปีที่ต้องกล่าวหาว่ากระทำผิด เป็นเด็กอายุไม่ถึงเกณฑ์รับโทษทางอาญา กฎหมายได้บัญญัติยกเว้นโทษ โดยให้ใช้วิธีการคุ้มครองสวัสดิภาพเด็ก ดังนั้นหน่วยงานที่มีหน้าที่หลักในการคุ้มครองดูแลสวัสดิภาพเด็กคือ กรมกิจการเด็กและเยาวชน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จึงควรเป็นหน่วยงานเจ้าภาพที่จะเข้ามาคุ้มครองดูแลเด็กกลุ่มนี้นับตั้งแต่ทราบเรื่อง และควรมีการประชุมทำความเข้าใจเพื่อจัดทำแนวปฏิบัติร่วมกันระหว่างหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการทำงานกับเด็กกระทำผิดอายุไม่ถึงเกณฑ์รับโทษทางอาญา โดยทำเป็นบันทึกข้อตกลงระหว่างหน่วยงาน (MOU) รวมทั้งมีข้อเสนอแนะเพื่อปรับปรุงมาตรการทางกฎหมาย และมาตรการทางการบริหารไว้ในงานวิจัยนี้
เอกสารอ้างอิง
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2553). ผลที่ผู้ต้องหาเด็กได้รับภายหลังการแก้ไขกฎหมายเพิ่มอายุความรับผิดทางอาญา. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจำกัดซี.เอ็ม.เอส ดิจิตอลปริ้นก็อปปี้.
คณิต ณ นคร. (2554). กฎหมายอาญาภาคทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ณรงค์ ใจหาญ. (2553). กฎหมายอาญาว่าด้วยโทษและวิธีการเพื่อความปลอดภัย. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
ทิตยาภรณ์ ดีแก้ว. (2559). การศึกษาประสิทธิภาพกลไกการคุ้มครองเด็กของพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546 ภายใต้การปฏิบัติงานของบ้านพักเด็กและครอบครัว: กรณีศึกษาพื้นที่จังหวัดน่าน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นัฐพล ชมภูนิช. (2559). การพัฒนาบทบาทของพนักงานสอบสวนในการคุ้มครองสิทธิผู้ต้องหาเด็กและเยาวชนในคดีอาญา ศึกษาเฉพาะกองบัญชาการตำรวจนครบาล (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พิชญ์สินี วงศ์ปราโมทย์. (2557). ปัญหาการตรวจสอบการจับกุมเด็กและเยาวชนตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วรินทร์ลภัส ขาวสิทธิวงษ์. (2559). การคุ้มครองเด็กภายใต้หลักประโยชน์สูงสุดของเด็ก: ศึกษากรณีการแยกเด็กออกจากครอบครัว (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิรินันท์ กิตติสุขสถิตและคณะ. (2554). โครงการศึกษาสภาพปัญหาการใช้แรงงานเด็กในรูปแบบที่เลวร้ายของประเทศไทย. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุมนทิพย์ จิตสว่าง. (2555). กระบวนการดำเนินการป้องกันปราบปรามและดำเนินการสืบสวนสอบสวนและดำเนินคดีของตำรวจเกี่ยวกับคดีเด็กและเยาวชน (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
องค์การทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ (ยูนิเซฟ) ประเทศไทย. (2554). การวิเคราะห์สถานการณ์เด็กและสตรี พ.ศ.2554. กรุงเทพมหานคร: องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย.
อนุชัย เล็กบำรุง. (2555). ปัญหาในการปฏิบัติงานของพนักงานสอบสวนที่เกิดขึ้นอันเนื่องมาจากการแก้ไขปรับปรุงพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว: ศึกษาเฉพาะกองบัญชาการตำรวจนครบาล. หลักสูตรผู้บริหารกระบวนการยุติธรรมระดับสูง วิทยาลัยการยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม.
อุษณีย์ ถิระภาคเสถียร. (2557). ปัญหาและอุปสรรคของเจ้าหน้าที่ตำรวจต่อการดำเนินงานตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ.2553: ศึกษาเฉพาะกรณีกองบังคับการตำรวจนครบาล 6 และ 7 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Feridun Yenisey. (2007). Age of Criminal Responsibility in Terms of Comparative Law and Alternative Sanctions for Children Under the Age of Criminal Responsibility. This report is an outline based on a report dated May 2007, p.7.
Frieder Dunkel. (2014). “Juvenile Justice Systems in Europe- Reform developments between justice, welfare and new punitiveness”. Kriminologijos studijos, vol.1, p.44.
Joseph Goldstein, Albert J. Solnit, Sonja Goldstein, Anna Freud. (1996). The Best Interests of The Child: The Least Detrimental Alternative. New York: The Free Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมภิวัฒน์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
