การรับรู้การบริหารความเสี่ยงของบุคลากรคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คำสำคัญ:
การรับรู้, บุคลากร, คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, การบริหารความเสี่ยงบทคัดย่อ
การศึกษาเรื่อง การรับรู้การบริหารความเสี่ยงของบุคลากรคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้และระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงของบุคลากรภายในคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ที่มาจากกระบวนการบริหารความเสี่ยง ประกอบด้วย ด้านการกำหนดนโยบายในการบริหารความเสี่ยง ด้านการค้นหาความเสี่ยงและการวิเคราะห์ความเสี่ยง ด้านการประเมินความเสี่ยง ด้านการบริหารจัดการความเสี่ยง และด้านการตรวจสอบและควบคุมความเสี่ยง กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นบุคลากรภายในคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จำนวน 162 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือ นำมาวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test และ F-test เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ย การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการเปรียบเทียบรายคู่ โดยวิธีการของ Scheffé's ผลการศึกษา มีดังนี้
กลุ่มตัวอย่างส่วนมาก ร้อยละ 58 เป็นเพศหญิง มีอายุระหว่าง 41-50 ปี คิดเป็นร้อยละ 35.8 ซึ่งเมื่อแยกตามสายงาน เป็นสายสนับสนุนวิชาการร้อยละ 64.8 สายวิชาการร้อยละ 35.2 มีระยะเวลาทำงานมากกว่า 21 ปีขึ้นไป โดยกลุ่มตัวอย่างมีการรับรู้ (1) การบริหารความเสี่ยงด้านการกำหนดนโยบายในการบริหารความเสี่ยง พบว่ามีการรับรู้ในระดับน้อย คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.60 (2) ด้านการค้นหาความเสี่ยงและวิเคราะห์ความเสี่ยง พบว่ามีการรับรู้ในระดับน้อย คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.49 (3) ด้านการประเมินความเสี่ยง พบว่ามีการรับรู้ในระดับน้อย คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.52 (4) ด้านการบริหารจัดการความเสี่ยง พบว่ามีการรับรู้ในระดับน้อย คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.45 (5) ด้านการตรวจสอบและควบคุมความเสี่ยง พบว่ามีการรับรู้ในระดับน้อย คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.45 ภาพรวมการรับรู้การบริหารความเสี่ยงของบุคลากรภายในคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี พบว่าอยู่ในระดับน้อย มีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 2.5 ส่วนระดับความคิดเห็นของกลุ่มตัวอย่างต่อด้านต่าง ๆ มีดังนี้ (1) ด้านการกำหนดนโยบายในการบริหารความเสี่ยง พบว่ามีความคิดเห็นในระดับปานกลาง คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.11
(2) ด้านการค้นหาความเสี่ยงและการวิเคราะห์ความเสี่ยง พบว่ามีความคิดเห็นในระดับปานกลาง คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.32 (3) ด้านการประเมินความเสี่ยง พบว่ามีความคิดเห็นในระดับปานกลาง คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.37 (4) ด้านการบริหารจัดการความเสี่ยง พบว่ามีความคิดเห็นในระดับมาก คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.11 (5) ด้านการตรวจสอบและควบคุมความเสี่ยง พบว่ามีความคิดเห็นในระดับมาก คิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.49 ภาพรวมความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงของบุคลากรภายในคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี พบว่าอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.35 เมื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างตัวแปรของกลุ่มตัวอย่างด้านการรับรู้การบริหารความเสี่ยงทั้ง 5 ด้าน พบว่าลักษณะงานที่ปฏิบัติมีการรับรู้การบริหารความเสี่ยงแตกต่างกัน โดยเฉพาะผู้บริหารและสายวิชาการมีการรับรู้ความเสี่ยงที่แตกต่างจากสายสนับสนุนอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารความเสี่ยงพบว่าสถานะ ตำแหน่งงาน และลักษณะงานที่ปฏิบัติมีความคิดเห็นต่อการบริหารความเสี่ยงแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
ข้อเสนอแนะจากการศึกษาได้แก่ 1) ผู้บริหารควรเป็นต้นแบบในการมีส่วนร่วมในการดำเนินงานการด้านการบริหารความเสี่ยง สร้างแรงจูงใจและสร้างความตระหนักแก่บุคลากรให้เห็นถึงความสำคัญของการบริหารความเสี่ยง 2) ผู้บริหารควรชี้แจงให้บุคลากรทราบถึงนโยบายการบริหารความเสี่ยง เพื่อให้การดำเนินงานด้านความเสี่ยงไปในทิศทางเดียวกัน 3) ขอ ความร่วมมือจากทุกภาคส่วนของหน่วยงานในการร่วมกันขับเคลื่อนนโยบายด้านการบริหารความเสี่ยง 4) ควรมีการประชุมบุคลากรภายในหน่วยงานอย่างสม่ำเสมอเพื่อติดตามการดำเนินงานด้านการบริหารความเสี่ยง และ 5) เปิดรับฟังความคิดเห็นของบุคลากรเป็นการแลกเปลี่ยนข้อมูลเพื่อการพัฒนางานด้านการบริหารความเสี่ยง
เอกสารอ้างอิง
กิตติพันธ์ คงสวัสดิ์เกียรติ. (2554). การจัดการความเสี่ยงและตราสารอนุพันธ์เบื้องต้น. กรุงเทพฯ : เพียร์สันเอ็ดดูเคชั่น อินโดไชน่า.
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2550). เอกสารประกอบการประชุมการบริหารความเสี่ยงและวางระบบการควบคุมภายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2559). แผนบริหารความเสี่ยงคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สภาพนักงานมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2558). พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ.2558 สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2561, จาก https://sites.google.com/a/asia.tu.ac.th/tusc/document
กองทรัพยากรมนุษย์ สำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2559). ข้อบังคับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ว่าด้วยการบริหารงานบุคคลพนักงานมหาวิทยาลัย พ.ศ.2559 สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2561, จาก http://hrfs.person.tu.ac.th/hrtuweb/index.php
คณะกรรมการบริหารความเสี่ยงคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2559) เอกสารประกอบการประชุม
คณะกรรมการบริหารความเสี่ยง. คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธร สุนทรายุทธ. (2550). การบริหารความเสี่ยงทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : เนติกุลการพิมพ์.
อัญชลี ทาแกง. (2557). ความรู้ ทัศนคติและการปฏิบัติตนด้านการประเมินความเสี่ยงของบุคลากรโรงพยาบาลธัญญารักษ์ เชียงใหม่ (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมบูรณ์ ตันยะ. (2537). ผลกระทบจากการปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งบริหารของอาจารย์วิทยาลัยครูนครราชสีมา
(รายงานการวิจัย). นครราชสีมา : วิทยาลัยครูนครราชสีมา.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2551). คูมือคำอธิบายตัวชี้วัดการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ ปงบประมาณ พ.ศ. 2552 สำหรับสถาบันอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
Carol A. Scott. (1978). Self-Perception Processes in Consumer Behavior: Interpreting One's Own Experiences. Retrieved February, 2, 2017, from http://www.acrwebsite.org/search/view-conferenceproceedings.aspx?Id=9510
Best and Kahn James V. (1993). Research in Education (7th ed). Boston : Allyn and Bacon.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมภิวัฒน์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
