นโยบายการลงทุนทางการเกษตรอย่างรับผิดชอบเพื่อการสร้างสวัสดิการสังคมและความมั่นคงทางอาหาร

ผู้แต่ง

  • เกียรติศักดิ์ ยั่งยืน Yungyuen

คำสำคัญ:

เกษตรกรรุ่นใหม่, สวัสดิการสังคม, ความมั่นคงทางอาหาร, นโยบายการลงทุนทางการเกษตรอย่างรับผิดชอบ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ของการวิจัย 1) เพื่อศึกษาและรวบรวมนโยบายการส่งเสริมเกษตรกรรุ่นใหม่ของประเทศไทยในระยะ  8 ปี ที่ผ่านมา (พ.ศ. 2555 - 2562) และศึกษากรณีตัวอย่างจากเกษตรกรรุ่นใหม่ 4 กรณีศึกษา 2) เพื่อวิเคราะห์ถึงปัจจัยที่นำไปสู่ความสำเร็จ และปัจจัยแห่งอุปสรรคของการดำเนินนโยบายเกษตรกรรุ่นใหม่
3) เพื่อศึกษาถึงช่องว่างทางนโยบายที่ต้องพัฒนาต่อ หรือข้อเสนอแนะอื่นที่ได้จากการวิเคราะห์เอกสารและกรณีศึกษาเกษตรกรรุ่นใหม่ และใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ  ซึ่งมีทั้งการวิจัยเอกสาร และการวิจัยภาคสนาม

            ผลการศึกษาพบว่า นโยบายส่งเสริมและพัฒนาเกษตรกรรุ่นใหม่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 – 2562 มีการออกแบบนโยบายและปฏิบัติการมาอย่างต่อเนื่องสอดคล้องกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติและแผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี  อีกทั้งยังยึดเป้าหมายการพัฒนาประเทศที่ยั่งยืน  ปัจจัยความสำเร็จของการขับเคลื่อนเกษตรกรรุ่นใหม่ต้องอาศัยการพัฒนาในหลายมิติ ตั้งแต่ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ การใช้เทคโนโลยี การประสานเครือข่าย การพัฒนาตลาด การแปรรูป และพัฒนาผลิตภัณฑ์ ซึ่งต้องใช้ความรู้หลายศาสตร์เข้ามาเกี่ยวข้องดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้การแบบบูรณาการ โดยมีหลายหน่วยงานเข้ามามีส่วน และจากการวิเคราะห์ผลการศึกษาพบว่า งานศึกษาเกี่ยวเกษตรกรรุ่นใหม่ยังมีไม่มากนัก ถือว่ายังต้องมีการบุกเบิกงานวิจัยที่เป็นประเด็นเจาะลึกหรือนโยบายเกษตรกรรุ่นใหม่มากขึ้น  ในด้านปฏิบัติการขับเคลื่อนหลายประเด็นยังมีช่องว่างที่ต้องการพัฒนา อาทิ แม้จะมีนโยบายการให้บริการในจุดเดียวแล้วก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติยังไม่สามารถเป็นไปตามนั้น เพราะระบบราชการยังเป็นแบบขั้นตอน   อีกทั้งการนำนโยบายไปสู่การปฏิบัตินั้น ยังไม่ไปสู่วงกว้างมากนัก   กระบวนการออกแบบนโยบายเกษตรกรรุ่นใหม่จึงควรเปิดกว้างให้เป็นนโยบายสาธารณะ มากกว่าเป็นนโยบายที่ถูกกำหนด  หากใช้กระบวนการมีส่วนร่วมก็จะนำไปสู่การร่วมคิด ร่วมทำ และตอบโจทย์กลุ่มเป้าหมายได้อย่างแท้จริง

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมการเกษตร กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2560). อนาคตและทิศทางภาคเกษตรไทย เล่ม 2.

กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2562.). โครงการพัฒนาเกษตรกรปราดเปรื่อง (Smart Farmer) ประจำเดือน กันยายน 2562. สืบค้นเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 2562 จาก https://www.moac.go.th/a4policy-alltype-401191791796

คนางค์ คันธมธุรพจน์. (2558). ความเป็นไปได้ในการจัดอาหารอินทรีย์ให้นักเรียนประถมโรงเรียนเอกชนในกรุงเทพมหานคร. วารสารการเมืองการปกครอง, 8(3): 110-131.

ภัทราภรณ์ ภัทรรังสฤษฏิ์. (2562). ผลกระทบของ DIGITAL DISRUPTION ต่อการเกษตรของประเทศไทย. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรมม 18(2): 1-5.

ชลลดา ถาคำมี. (2545). อิทธิพลของอุณหภูมิสูงในระยะตั้งท้อง และผสมเกสรต่อการผสมเกสร และองค์ประกอบผลผลิตของข้าวนาปรังในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. (วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น).

ประสาทพร สีกงพลี. (2560). เครือข่ายบ่มเพาะเกษตรกรรุ่นใหม่ : การเรียนรู้ร่วมกันเพื่อพัฒนารูปแบบการสร้าง

เครือข่ายเกษตรกร ภาคครัวเรือน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 12(1): 403-412.

ภาณี บุณยเกื้อกูล. (2560). การพัฒนาเกษตรกรรุ่นใหม่เพื่อสร้างความสามารถในการแข่งขันภาคเกษตร. รายงาน

การศึกษาส่วนบุคคลหลักสูตรนักบริหารการทูต. กรุงเทพฯ: สถาบันการต่างประเทศเทวะวงศ์วโรปการกระทรวงการต่างประเทศ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2554). สำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2555 – 2559). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสำนักนายกรัฐมนตรี.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). สำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ.2560 – 2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสำนักนายกรัฐมนตรี.

สำนักวางแผนการเกษตร ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2560). เกษตรกรยุคใหม่เพื่ออนาคตประเทศไทย.

วารสารเศรษฐกิจและสังคม 54(2): 39-45.

สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2562). การสร้างและพัฒนาเกษตรกรรุ่นใหม่. จากเอกสาร

วิชาการอิเล็กทรอนิกส์ สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร, สืบค้นเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2562, จาก https://library.parliament.go.th/

อภิชาติ ใจอารีย์, นิรันดร์ ยิ่งยวด และนนทวัชร์ สิริพัฒนนันท์. (2559). แนวทางการพัฒนากำลังคนเพื่อเป็นผู้ประกอบการเกษตรบนเส้นทางอาชีวเกษตร: ถอดประสบการณ์โครงการสร้างและพัฒนาเกษตรกรรุ่นใหม่. วารสารการเมืองการปกครอง 6(1): 243-262.

Asian Farmers Association for Sustainable Rural Development. (2015). A Viable Future: Attracting the Youth Back to Agriculture. Retrieved November 6, 2019 from http://asianfarmers.org/wp-content/uploads/2014/12/Attracting-Youth-in-Agriculture-in-Asia_Scoping-Rev-08242015.docx

Faysse, N., Aguilhon, L, Phiboon, K., Purotaganon, M. (2560). Relations between farm characteristics, agricultural production and water resources in Prachinburi Province, Thailand (ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของเกษตรกร, ผลผลิตทางการเกษตร และทรัพยากรน้าในจังหวัดปราจีนบุรี ประเทศไทย): Shaping the present, influencing opportunities for evolution (การจัดการสถานการณ์ปัจจุบันและการหาแนวทางสาหรับการพัฒนา). Unpublished paper.

Khunpisuth. (2010). วิกฤติแรงงานภาคเกษตร. (online). Retrieved November 6, 2019 from

http://mangobar.wordpress.com/2010/12/18.

Nilsen, J. (2557). Remittances and development: the impact of remittances on livelihood security (การส่งเงินค่าเลี้ยงดูกับการพัฒนา: ผลกระทบจากการส่งเงินค่าเลี้ยงดูต่อความเป็นอยู่ของคนในชุมชน). Evidence from Ko Kaeo sub-district, Thailand. Master thesis, University of Agder, Kristiansand, Norway.

Whitebrook, A. (2016). Agricultural Productivity and the Luck of Young Farmers. Retrieved November 6, 2019 from http://www.futuredirections.org.au/publication/agricultural-productivity-lack-young-farmers/

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-25

รูปแบบการอ้างอิง

ยั่งยืน เ. (2020). นโยบายการลงทุนทางการเกษตรอย่างรับผิดชอบเพื่อการสร้างสวัสดิการสังคมและความมั่นคงทางอาหาร. วารสารสังคมภิวัฒน์, 11(1), 32–61. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/thaijss/article/view/242029

ฉบับ

ประเภทบทความ

รายงานวิจัย