ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย : ศึกษาเฉพาะกรณีตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
คำสำคัญ:
การปรับตัว, คนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกายบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปรับตัว และปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย : ศึกษาเฉพาะกรณีตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการกลุ่มตัวอย่าง คือ คนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกายที่มีทะเบียนบ้าน และพักอาศัยอยู่ในเขตพื้นที่ตำบลบางโฉลง จังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 81 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติเชิงพรรณนา คือ การแจกแจงค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน คือ การวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นพหุคูณ (Multiple Linear Regression Analysis)
ผลการศึกษา พบว่า การปรับตัวโดยภาพรวมของคนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกายอยู่ในระดับสูง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.73 เมื่อพิจารณาตามรายด้าน พบว่า การปรับตัวด้านร่างกาย ด้านจิตใจ และด้านสิ่งแวดล้อม มีการปรับตัวอยู่ในระดับสูง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.83, 3.73 และ 3.74 ตามลำดับ การปรับตัวด้านสังคมมีการปรับตัวอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.57 ส่วนการสนับสนุนทางสังคมโดยภาพรวมอยู่ในระดับสูง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.69 มีความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองอยู่ในระดับสูง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 18.31 และสัมพันธภาพในครอบครัวอยู่ในระดับดีมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.98 ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหวหรือทางร่างกาย ได้แก่การเห็นคุณค่าในตนเอง และการสนับสนุนทางสังคมโดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณเป็น 0.801 และสามารถร่วมกันพยากรณ์ได้ร้อยละ 64.1 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
ดังนั้น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นควรมีการส่งเสริมการประกอบอาชีพ และมีแนวทางในการกระตุ้นให้คนพิการได้เข้าร่วมกิจกรรม รวมถึงการจัดโครงการ หรือกิจกรรมต่าง ๆ ที่เหมาะสมกับคนพิการ เพื่อเป็นการส่งเสริมและเพิ่มศักยภาพให้กับคนพิการ พร้อมทั้งควรให้ความสำคัญกับการสนับสนุนทางสังคมในส่วนต่าง ๆ สร้างความตระหนักการเห็นคุณค่าในตนเอง และสนับสนุนการดูแลคนพิการโดยครอบครัว และชุมชนต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. (2562). รายงานข้อมูลสถานการณ์ด้านคนพิการในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2562 จาก www.dep.go.th/Content/View/4232/1
กาญจนา เลิศถาวรธรรม และอรพิน สว่างวัฒนเศรษฐ์. (2556). รายงานการวิจัย การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้ากับพฤติกรรมของคนพิการทางกายและการเคลื่อนไหวในเขตอำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี. ราชบุรี : วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ราชบุรี.
โครงการสุขภาพคนไทย. (2560). เสริมพลังกลุ่มเปราะบาง สร้างสังคมที่ไม่ทอดทิ้งกัน. สุขภาพคนไทย 2560. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
นริสา วงศ์พนารักษ์. (2558). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการเห็นคุณค่าในตนเอง การสนับสนุนทางสังคมกับคุณภาพชีวิตของคนพิการในเขตเมือง. วารสารพยาบาลทหารบก, 16(3) : 14-22.
ปริษา จันทรวัชร. (2556). การหนุนเสริมของครอบครัวและชุมชนในการปรับตัวของคนพิการ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปิยะพิมพ์ กิติสุธาธรรม. (2554). การยอมรับและการปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของครอบครัว. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรนภา เจริญสันต์. (2553). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกายและการเคลื่อนไหวในจังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. ชลบุรี : มหาวิทยาลัยบูรพา.
พรพิมล พรแก้ว. (2551). ความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของคนพิการทางการเคลื่อนไหว: กรณีศึกษาในคนพิการวัยทำงานที่กำลังเข้ารับการฝึกอาชีพ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหิดล.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ.2550. (2550, 27 กันยายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 124 ตอนที่ 61 ก. หน้า 8-24.
พิมพ์ภัทร ตันติทวีวัฒน์. (2559). ปัจจัยทำนายการปรับตัวของผู้รอดชีวิตจากโรคหลอดเลือดสมอง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชุดา ครุธทอง. (2559). ปัจจัยทำนายการปรับตัวของผู้ใหญ่ที่มีภาวะสายตาเลือนราง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. นครปฐม :มหาวิทยาลัยมหิดล.
วิทยา วิสูตรเรืองเดช. (2557). การปรับตัวของคนพิการทางการเคลื่อนไหวที่ได้รับผลกระทบจากอุบัติเหตุ. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. ชลบุรี : มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุชาดา ธราพร. (2555). ความสัมพันธ์ระหว่างอาการ การสนับสนุนทางสังคมและคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งศีรษะและคอเพศชายภาคใต้ขณะได้รับรังสีรักษา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรพิน คำโต. (2557). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการปรับตัวของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าวัยผู้สูงอายุ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 28(2) : 74-87.
อรรถพล ศรีชิษณุวรานนท์. (2560). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการปรับตัวของคนพิการบาดเจ็บไขสันหลังในจังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหิดล.
Derogatis, L. R. (1986). The psychosocial adjustment to illness scale (PAIS). J Psychosom Res, 30(1) :77-91.
Roy, C., & Andrews, H. A. (1999). The Roy adaptation model (2nd ed.) Stamford, CT: Appleton & Lange.
World Health Organization. (2018). Disability. Retrieved January 22, 2019, from https://www.who.int/disabilities/en/
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารสังคมภิวัฒน์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
