อัตลักษณ์แบรนด์จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ของแบรนด์จุดหมายปลายทางทางการท่องเที่ยวภายใต้การเติบโตอย่างต่อเนื่อง การรับรู้ของนักท่องเที่ยวต่อสถานที่ท่องเที่ยวจุดหมายปลายทางมีความสำคัญมากสำหรับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การทำการตลาด และเศรษฐกิจทางการท่องเที่ยว เพราะจุดหมายปลายทางทางการท่องเที่ยวถูกอธิบายว่าเป็นทั้งสิ่งที่จับต้องได้และจับต้องไม่ได้ซึ่งมีประโยชน์ทางเศรษฐกิจของการท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก และควรมีอัตลักษณ์เฉพาะตัวเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ช่วงวิกฤตโรคระบาดไวรัสสายพันธุ์-19 ธุรกิจจำนวนมากในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวต้องเผชิญกับปัญหาทางธุรกิจทั้งจากสภาพแวดล้อมภายใน และภายนอก ทำให้ส่งผลกระทบต่อธุรกิจอื่น ๆ อย่างต่อเนื่อง จากปัญหานี้ งานวิจัยนี้จึงได้รับการออกแบบมาเพื่อค้นหาคำถามการวิจัยที่พยายามกำหนดรูปแบบของอัตลักษณ์ของแบรนด์จุดหมายปลายทางทางการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน เพื่อการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ด้วยวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ มีการใช้เครื่องมือในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ การวิเคราะห์เนื้อหา และการวิเคราะห์คำสำคัญ โดยการใช้กรณีศึกษาจากแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ และเป็นที่ยอดนิยมของประเทศไทยคือ เกาะเต่า และเกาะช้าง ซึ่งทั้งสองสถานที่นี้ได้รับผลกระทบในช่วงการระบาดของไวรัสสายพันธุ์-19 โดยเฉพาะจากนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ผลลัพธ์จากการศึกษาจะให้แนวทางในการจัดการเอกลักษณ์แบรนด์จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวสำหรับจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวแต่ละแห่งซึ่งสามารถปรับปรุงการบรรลุเป้าหมายการท่องเที่ยวได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Aaker, D. A. & Joachimsthaler, E. (2000). Brand Leadership. Free Press.
Bregoli, I. (2012). Effects of DMO Coordination on Destination Brand Identity: A Mixed–Method Study on the City of Edinburgh. Journal of Travel Research, 52(2).
De Chernatony, L. (1999). Brand Management through Narrowing the Gap between Brand Identity and Brand Reputation. Journal of Marketing Management, 15(1–3), 151–179.
Despres, C. & Chauvel, D. (1999). Knowledge Managements. Journal of Knowledge Management, 3(2), 110–120.
Keller, K. L. (2003). Brand Synthesis: the Multidimensionality of Brand Knowledge. Journal of Consumer Research, 29(4), 595–600.
Konecnik, M. & Go, F. (2008). Tourism Destination Brand Identity: the Case of Slovenia. Journal of Brand Management, 15, 177–189.
Nonaka, I. & Takeuchi, H. (1995). The Knowledge-Creating Company: How Japanese Companies Create the Dynamics of Innovation. Oxford University Press.
Pereira, L.G. R., Correia, L. A. & Schutz, L. A. R. (2012). Destination Branding: A Critical Overview. Journal of Quality Assurance in Hospitality & Tourism, 13, 81–102.
Pike, S. (2004). Destination Marketing Organizations. Elsevier.
Preechawong, P. & Sawagvudcharee, O. (2016). The Perceived Destination Identity of Stakeholders: A Case of Chang Island. Journal of Education and Vocational Research, 7(2), 27–35.
Preechawong, P., Sawagvudcharee, O. & Mujtaba, G. B. (2019). Marketing and Managing Destination Identity for Tourism Promotion: the Case of Koh Chang Marine National Park in Thailand. Marketing and Management of Innovations, 2, 160–172.
Rahman, S. M., Bag, S., Hassan, H., Hossain, A. M. & Singh, K. R., (2022). Destination Brand Equity and Tourist’s Revisit Intention towards Health Tourism: An Empirical Study. Benchmarking: An International Journal, 29(4), 1306–1331.
Rajesh, R. (2013). Impact of Tourist Perceptions, Destination Image and Tourist Satisfaction on Destination Loyalty: A Conceptual Model. PASOS. Revista de Turismo y Patrimonio Cultural, 11(3), 67–78.
Sawagvudcharee, O. & Limpabandhu, B. (2019). Understanding the Multifaceted Dynamics of Organizational Change within the Hospitality Industry. ABAC Journal, 39(1), 34–56.
Sawagvudcharee, O. & Yolles, M. (2017). Conceptual Development on Strategic Management for Organizational Improvement. Journal of Social Sciences, Humanities, and Arts, 17(3), 17–26.
Sawagvudcharee, O. & Yolles, M. (2019). Understanding Cultural Differences: A Case Study of Chinese Culture. International Journal of Economics, Business and Management Research, 3(10), 72–86.
Sawagvudcharee, O. (2024). Engaging Brand Awareness for Sustainable Innovations in Cultural Tourism towards Intangible Cultural Heritage (ICH): the Case Studies of China, Myanmar, Thailand, and Australia. The Journal of Social and Environmental Management, 18(12), e010558.
Sawagvudcharee, O. (2024). Exploration of Destination Brand Identity Sustainability for Tourism Competitive Advantage: the Case Studies of Koh Chang Marine National Park and Koh Tao. Liverpool John Moores University.
Simkova, E. (2013). Psychology and Its Application in Tourism. Social and Behavioral Science, 114, 317–321.
Skavronskaya, L., Scott, N., Moyle, B., Le, D., Hadinejad, A., Zhang, R., Gardiner, S., Coghlan, A. & Shakeela, A. (2017). Cognitive Psychology and Tourism Research: State of the Art. Tourism Review, 72(2), 221–237.
Tsaur, S., Yen, C. & Yan, Y. (2016). Destination Brand Identity: Scale Development and Validation. Asia Pacific Journal of Tourism Research, 21(12), 1310–1323.
Villamira, M. A. (2001). Psicologia Del Viaggio e Deltourismo. UTET.
Virdi, R. & Traini, A. (1990). Psicologia Del Tourismo, Salute, Cultura. Armando Mondadori.
Wheeler, F., Frost, W. & Weiler, B. (2011). Destination Brand Identity, Values and Community: A Case Study from Rural Victoria, Australia. Journal of Travel & Tourism Marketing, 28(1).
Yolles, M. & Fink, G. (2021). A Configuration Approach to Mindset Agency Theory – A Formative Trait Psychology with Affect Cognition & Behaviour. Cambridge University Press.
Yolles, M. (2000). Organisations, Complexity, and Viable Knowledge Management. Kybernetes, 29(9/10), 1202–1222.
