A โมเดลการท่องเที่ยวของเมืองท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ลำปางเซรามิกซิตี้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความตระหนักรู้ต่อเมืองท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ลำปางเซรามิกซิตี้ในมุมมองของนักท่องเที่ยว และสังเคราะห์โมเดลการท่องเที่ยวของเมืองท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ลำปางเซรามิกซิตี้ผ่านกระบวนการ Business Model Canvas (BMC) ใช้เครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามสำหรับสอบถามนักท่องเที่ยว แบบสัมภาษณ์สำหรับสัมภาษณ์เชิงลึกผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับการท่องเที่ยวของจังหวัดลำปาง และแบบบันทึกการประชุมระดมสมองกับภาคส่วนต่าง ๆ
ผลการศึกษาพบว่า นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงที่เป็นกลุ่มวัยรุ่นและวัยทำงานตอนต้น รู้จักลำปางว่าเป็นเมืองรถม้าและเมืองเซรามิก กิจกรรมที่นักท่องเที่ยวต้องการทำ เมื่อได้เดินทางมาท่องเที่ยวที่ลำปาง ได้แก่ การเที่ยววัดและศาสนสถาน ชิมอาหารท้องถิ่น เที่ยวชุมชน อาคารเก่าแก่ ถนนคนเดิน และเยี่ยมชมแหล่งผลิตเซรามิก ซึ่งเชื่อมโยงกับองค์ประกอบ Building Blocks ของ Business Model Canvas โมเดลการท่องเที่ยวของเมืองท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ลำปางเซรามิกซิตี้ ที่เน้นกิจกรรมหลักในการพัฒนาและยกระดับการท่องเที่ยว โดยเน้นการเป็นเมืองวัฒนธรรม เมืองเซรามิก และเมืองรถม้าที่เป็นคุณค่าที่ส่งมอบให้กับนักท่องเที่ยว พัฒนาอุตสาหกรรมเซรามิกและส่งเสริมให้เป็นผลิตภัณฑ์หลักสำหรับการท่องเที่ยวของจังหวัด อนุรักษ์และสืบสานรถม้าลำปางแห่งเดียวของประเทศ รวมถึงพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อรองรับการท่องเที่ยว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Aaker, D. A. (1996). Measuring Brand Equity across Products and Markets. California Management Review, 38, 102–120.
Breckler, S.W. (1986). Attitude Structure and Function. Eribaum Association.
Brennan, S. (1990). Seeking and Providing Evidence for Mutual Understanding. Stanford University.
Bryman, A. (2004). Social Research Methods. Oxford University Press.
Clark, H. (1996). Using Language. Cambridge University Press.
Cohen, E. (1979). A Phenomenology of Tourist Experiences. Sociology, 13(2), 179–201.
Dourish, P. & Bellotti, V. (1992). Awareness and Coordination in Shared Workspaces. Proceedings of the 1992 ACM Conference on Computer–Supported Cooperative Work, Toronto.
Endsley, M. R. (1995). Toward a Theory of Situation Awareness in Dynamic Systems. Human Factors, 37(1), 32–64.
Guba, E. G. & Lincoln, Y. S. (1981). Effective Evaluation. Jossey–Bass.
Gutwin, C. & Greenberg, S. (1998). Effects of Awareness Support on Groupware Usability. Proceedings of the CHI ’98 Conference on Human Factors in Computing Systems, California.
Institute for Innovative Learning. (2020). What is Business model canvas and Value Preposition. https://bit.ly/3VgckgC
Integrated Provincial Administrative Committee (IPAC). (2017). Lampang Provincial Development Plan 4 Years. Lampang Provincial Governor's Office.
Jittangwattana, B. (2012). Tourist Behavior. Fern Khaluang Printing and Publishing.
Kaosa-ard, M., Sirisoontorn, S., Ratanawaraha, A., Saisingha, S., Potjanalawan, P., Poonkerd, J., Joompoo, C. & Wongsa, K. (2018). Cultural Tourism City Plan: Lampang Ceramic City. Thailand Research Fund.
Koffka, K. (1978). Encyclopedia of the Social Science. Macmillan.
Krajangchom, S., Maneetrakulthong, A. & Srichai, P. (2019). Guidelines for the Development of Tourism Activities for Senior Foreign Tourists in Lanna Civilization Zone. University of Thai Chamber of Commerce Journal, Humanities and Social Sciences, 39(3), 75–90.
McDaniel, S. E. & Brinck, T. (1997). Awareness in Collaborative Systems. SIGCHI Bulletin, 29(4).
Ministry of Tourism and Sports (MOTS). (2020). Domestic Tourism Statistics Q1–Q4 (Classify by Region and Province. https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=521
Murphy, P. E. & Enis, B. M. (1986). Classifying Products Strategically. Journal of Marketing, 50(3), 24–42.
Pimonsompong, C. (2013). Tourism Market Planning and Development. Kasetsart University Press.
Pinkoon, D. (2015). Product Marketing. Damrong Pinkoon Publishing.
Pujinda, P. & Boonsom, Y. (2016). Urban Design Guideline for Specific Purposed Towns. Journal of Environmental Design, 3(1), 21–43.
Robbins, S. P. (2003). Organizational Behavior. Prentice–Hall.
Runes, D. D. (1971). Dictionary of Philosophy. Little Adam & Company.
Sangkakorn, K., Srichai, P., Krajangchom, S. & Auttarat, S. (2020). The Strategic Plan for Sustainable Urban Tourism Development to Support Thailand 4.0: Lampang Cultural and Ceramic Tourism City. Thailand Research Fund.
Schiffman, L. G. & Kanuk, L. L. (2004). Consumer Behavior. Prentice–Hall.
Silpcharu, T. (2010). Research and Statistical Analysis with SPSS. S.R. Printing Mass Product.
Sindecharak, T. & Kittirattanapan, W. (2022). Economic Import Evaluation from Tourism in Designated Area for Sustainable Tourism. Journal of Thai Hospitality and Tourism, 17(1), 34–45.
Sukkorn, K. (2019). Reviewing the Annual Plan 2019. http://www.lampang.go.th/stragegic/2560/file200960_02.pptx
Supasorn, Y. (2019). Thailand’s Tourism Outlook 2019. TAT Review, 5(1), 18–23.
Swarbrooke, J. (1998). Sustainable Tourism Management. CABI Publishing.
Yamane, T. (1967). Statistics: An Introductory Analysis. Harper and Row.
