ประเทศไทยเรียนรู้อะไรได้บ้าง : ถอดบทเรียนกรณีศึกษาการพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยวในเขตพื้นที่คุ้มครองทางทะเล เกาะสิปาดัน (Sipadan Island) ประเทศมาเลเซีย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การท่องเที่ยวทางทะเลในไทยแถบทะเลอันดามันหลังการเกิดคลื่นยักษ์ซึนามิ (Tsunami) ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมานั้น มีการพัฒนาเติบโตที่รวดเร็วเป็นอย่างมากทั้งทางด้านปริมาณนักท่องเที่ยวและการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐานต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการท่องเที่ยวทางทะเลในเขตพื้นที่อุทยานแห่งชาติทางทะเล เหตุนี้เองปัจจุบันทำให้พื้นที่ในเขตอุทยานแห่งชาติทางทะเลจำนวนมาก เช่น อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน อุทยานแห่งชาติหาดนพรัตน์ธารา หมู่เกาะพีพี ต้องเผชิญกับปัญหาจำนวนมากที่ตามมากับปริมาณจำนวนของนักท่องเที่ยวที่เพิ่มสูงขึ้น โดยเฉพาะปัญหาทางด้านผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม เช่น ปัญหาปะการังตาย ปัญหาขยะ ปัญหาน้ำเสีย เป็นต้น ทำให้ภาคส่วนต่างๆ นำโดยนักวิชาการทางด้านสิ่งแวดล้อมจำนวนหนึ่งได้ออกมาเรียกร้องภาครัฐให้เร่งหาทางแก้ไขปัญหาโดยจัดให้มีการปฏิรูปการจัดการท่องเที่ยวทางทะเลครั้งใหญ่เกิดขึ้นในไทย บทคงามวิชาการในครั้งนี้เล็งเห็นถึงความสำคัญที่จะต้องทำการมองหาบทเรียนจากประเทศเพื่อนบ้านของไทยที่มีทรัพยากรท่องเที่ยวทางทะเลที่คล้ายคลึงกับประเทศไทยเรา โดยนำกรณีศึกษาที่เกาะสิปาดันในประเทศมาเลเซียมาวิเคราะห์และสะท้อนดูว่ามีหลักการจัดการการท่องเที่ยวทางทะเลอย่างไร เช่น การจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยว หลักความสามารถในการรองรับของพื้นที่การใช้มาตรการเชิงรุกต่างๆ จากอดีตสู่ปัจจุบันและมีสิ่งใดที่เราสามารถเรียนรู้ประยุกต์ใช้ในการหาสมดุลระหว่างการจัดการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมกับการจัดการการท่องเที่ยวทางทะเลอย่างยั่งยืนต่อไปในอนาคต
Article Details
เอกสารอ้างอิง
[2] Mark, H. (2010). Marine Tourism and Small Island Development: Evidence from Mabul and Sipadan, Malaysian Borneo. In ISISA Islands of the World Conference: Bornholm.
[3] Musa, G. (2002). Sipadan: a SCUBA-Diving Paradise: An Analysis of Tourism Impact, Diver Satisfaction and Tourism Management. Tourism Geographies, 4(2), 195-209.
[4] Musa, G. (2003). Sipadan: an Over-exploited Scuba-diving Paradise? An Analysis of Tourism Impact, Diver Satisfaction and Management Priorities. Marine Ecotourism: Issues and Experiences, 122-137.
[5] Musa, G and Dimmock, K. (2012). Scuba Diving Tourism: Introduction to Special Issue. Tourism in Marine Environments: Special Issue, 8(1-2), 1-5.
[6] Rouphael, A. B. and Inglis, G. J. (2002). Increased Spatial and Temporal Variability in Coral Damage Caused by Recreational Scuba Diving. Ecological Applications, 12(2), 427-440.
[7] Sabah Parks. (2015). Retrieved April 1, 2015, from www.sabahparks.org
[8] Suwanand, Manas and others. (1998). Full Report: Project Study to Develop an Action Plan for Rehabilitation of Tourism Resources in the Conservation Areas (Chiangmai). Graduate School, Chiangmai University.
[9] Wikimedia.org. Retrieved April 1, 2015, from https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Map_symbol-pin.svg.
[10] Wongwian, Kanuengporn and others. (2012). Strategic Development for Sustainable Ecotourism at Koh Samed Ranong Province. Journal of Thai Hospitality and Tourism, 7(2), 86-103.
[11] Worachananant S., Carter R.W., Hockings M. and Reopanichkul P. (2008). Managing the Impacts of SCUBA Divers on Thailand’s Coral Reefs. Journal of Sustainable Tourism, 16(6), 645-663. DOI: 10.1080/09669580802159677
