การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อแรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อการท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา : วัดพระศรีมหาอุมาเทวี (วัดแขกสีลม) กรุงเทพมหานคร

ผู้แต่ง

  • ทัศตะวัน ด่วนตระกูลศิลป์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร

คำสำคัญ:

แรงจูงใจของนักท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม,, วัดพระศรีมหาอุมาเทวี

บทคัดย่อ

  การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อแรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา : วัดพระศรีมหาอุมาเทวี (วัดแขกสีลม) กรุงเทพมหานคร โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ และใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 254 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกกลุ่มตัวอย่างโดยบังเอิญ (Accidental Sampling) เครื่องมือที่ใช้ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ และมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.95 และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอนุมาน ได้แก่ การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และการเปรียบเทียบรายคู่ด้วยวิธีเชฟเฟ่ (Scheffe) ที่ระดับนัยสำคัญ .05

  ผลการวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวมีความพึงพอใจในระดับมากในทุกด้าน โดยเรียงลำดับตามค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย ได้แก่ ด้านสิ่งที่ดึงดูดใจ ( =3.92) ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ( =3.91) ด้านการต้อนรับและประชาสัมพันธ์ ( =3.88) ด้านการให้บริการ ( =3.85) และด้านคมนาคม ( =3.82) นอกจากนี้ พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของแรงจูงใจ เมื่อพิจารณาตามเพศ อายุ และอาชีพ ส่วนศาสนาและสถานภาพไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ

  ผลการศึกษานี้สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลสำหรับพัฒนาการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยเฉพาะในด้านบริการ สิ่งอำนวยความสะดวก และการประชาสัมพันธ์ เพื่อสร้างประสบการณ์ที่ดีแก่นักท่องเที่ยวและส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

บรรณานุกรม

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2565). รายงานการจัดอันดับแหล่งท่องเที่ยวเชิงความเชื่อใน

กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน).

จิตตินันท์ เดชะคุปต์. (2543). ความหมาย ความพึงพอใจและความไม่พึงพอใจในการบริการ.

กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ชนิษฐา ใจเป็ง. (2562). การศึกษาความพึงพอใจต่อสิ่งอำนวยความสะดวกของนักท่องเที่ยวและ

ความคิดเห็นของชุมชนต่อการพัฒนาวัดที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะพม่าในจังหวัดลำปาง.

วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), หน้า 34-51.

ไทยรัฐออนไลน์. (2565). พลังแห่งศรัทธา พิธีนวราตรี 2565 งานประเพณียิ่งใหญ่วัดแขก สีลม (ออนไลน์).

เข้าถึงได้จาก: https://www.thairath.co.th/news/society/2507320 [2568, 3 ตุลาคม].

นิตยา วิศิษฏ์รัตนกุล. (2560). แนวทางการประชาสัมพันธ์เพื่อเสริมสร้างภาพลักษณ์องค์กรของสำนักงาน

พัฒนาชุมชนอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต

สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา แผน ข ระดับปริญญามหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ประเมศฐ์ พิชญ์พันธ์เดชา. (2561). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงศาสนาของเกาะฮ่องกงที่มีอิทธิพลต่อ

นักท่องเที่ยวชาวไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการมรดกวัฒนธรรม

และอุตสาหกรรมสร้างสรรค์, วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พิบูล ไวจิตรกรรม. (2553). การสร้างมาตรฐานเรขศิลป์ที่สื่อเอกลักษณ์แบบอิสลามสำหรับผลิตภัณฑ์และ

บริการฮาลาล. วิทยานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศิลปกรรมศาสตร์,

คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภาสกร อินทรารุณ. (2553). แนวคิดในการสร้างความพึงพอใจให้กับผู้ใช้ห้องน้ำสาธารณะ.

วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม, คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มนชนก จุลสิกขี. (2562). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนา วัดในพื้นที่ฝั่งธนบุรี.

วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 21(2), หน้า 203-210.

ยโสธารา ศิริภาประภากร. (2563). การศึกษาจุดยุทธศาสตร์เส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกับการ

พัฒนาระหว่างราชอาณาจักรไทยและกัมพูชา. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ

มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 4(1), หน้า 53-66.

วิเชียร์ เกตุสิงห์. (2530). หลักการสร้างและวิเคราะห์เครื่องมือ ที่ใช้ในการวิจัย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.

วีรพงศ์ ชูวงษ์วาลย์. (2560). พฤติกรรมและแรงจูงใจที่ส่งผลต่อการตัดสินใจในการท่องเที่ยวและเลือก

ที่พักของกลุ่มผู้ใช้รถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์ในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์.

วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต แผน ก แบบ ก 2,

บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). การสำรวจพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวของชาวไทย พ.ศ. 2560

(ในรอบปี 2559) (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก:

https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2023/20230430135128_45539.pdf

, 3 ตุลาคม].

สิทธิ์ ธีรสรณ์. (2550). การวัดและประเมินผลทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เสรี วงษ์มณฑา. (2542). กลยุทธ์การตลาด: การวางแผนการตลาด. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.

อรรถพงศ์ ศรีตะลาลัย และชวลีย์ ณ ถลาง. (2563). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในด้านความเชื่อเรื่อง

“พญานาค” ของนักท่องเที่ยวชาวไทยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (จังหวัดอุดรธานี -

จังหวัดหนองคาย - จังหวัดบึงกาฬ - จังหวัดนครพนม) ประเทศไทย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี,

(1), หน้า 53-74.

Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational behavior and human

decision processes, 50(2), pp. 179-211.

Alegre, J., & Pou, L. (2006). The length of stay in the demand for tourism.

Tourism management, 27(6), pp. 1343-1355.

Best, J. W. (1989). Research in education (6th ed.). Englewood Cliffs, New Jersey:

Prentice-Hall.

Chen, C. F., & Tsai, D. (2007). How destination image and evaluative factors affect behavioral

intentions?. Tourism management, 28(4), pp. 1115-1122.

Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). New York: John wiley & Sons.

Crompton, J. L. (1979). Motivations for pleasure vacation. Annals of Tourism Research,

(4), pp. 408-424.

Dann, G. M. (1981). Tourist motivation an appraisal. Annals of Tourism Research,

(2), pp. 187-219.

Pearce, P. (1988). The Ulysses factor: Evaluating visitors in tourist settings. New York:

Springer-Verlag.

Richards, G. (2011). Creativity and tourism: The state of the art. Annals of Tourism Research,

(4), pp. 1225-1253.

Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the

assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift Voor Onderwijs

Research, 2, pp. 49-60.

Sekaran, U., & Bougie, R. (2016). Research methods for business: A skill-building approach

(7th ed.). New York: Wiley.

Shackley, M. (2001). Managing sacred sites: Service provision and visitor experience.

London: Cengage Learning EMEA.

Tashakkori, A., & Teddlie, C. (2003). Handbook of mixed methods in social & behavioral

research. Thousand Oaks, California: SAGE Publications.

Thailand NOW. (2025). The Mutelu wave: How Gen Z is reshaping Thailand’s spiritual

marketplace (Online). Available: https://www.thailandnow.in.th/arts-culture/the-

mutelu-wave-how-gen-z-is-reshaping-thailands-spiritual-marketplace/

, October 1].

Timothy, D. J., & Olsen, D. H. (Eds.). (2006). Tourism, Religion and spiritual journeys.

(Vol. 4). London: Routledge.

Tung, V. W. S., & Ritchie, J. B. (2011). Exploring the essence of memorable tourism experiences.

Annals of Tourism Research, 38(4), pp. 1367-1386.

United Nations World Tourism Organization. (2022). Religion and Spirituality in Tourism.

Madrid, Spain: United Nations World Tourism Organization.

Wang, D., Xiang, Z., & Fesenmaier, D. R. (2016). Smartphone use in everyday life and travel.

Journal of Travel Research, 55, pp. 52-63.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-26

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย