A STUDY OF FACTORS INFLUENCING THAI TOURISTS’ MOTIVATIONS TOWARD CULTURAL TOURISM: A CASE STUDY OF WAT PHRA SRI MAHA UMA DEVI (WAT KHAEK SILOM), BANGKOK METROPOLIS
Keywords:
Tourist Motivation, Cultural Tourism, Wat Phra Sri Maha Uma DeviAbstract
This study aimed to examine the factors influencing Thai tourists’ motivations toward cultural tourism, focusing on the case of Wat Phra Sri Maha Uma Devi (Wat Khaek Silom), Bangkok. A quantitative research method was employed, using a questionnaire to collect data from a sample of 254 respondents selected through accidental sampling. The research instrument was validated by the experts for content validity and demonstrated a reliability coefficient of 0.95. The data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation, as well as inferential statistics, including one-way analysis of variance (ANOVA) and Scheffe’s Post Hoc comparison at a significance level of .05.
The findings revealed that tourists reported a high level of satisfaction across all aspects, ranked by mean score as follows: attraction ( =3.92), facilities ( =3.91), hospitality and publicity ( =3.88), services ( =3.85), and transportation ( =3.82). Statistically significant differences in motivation were found based on gender, age, and occupation, whereas no significant differences were observed based on religion or marital status.
The results of this study can be used as a foundation for improving the management of cultural tourism destinations, particularly in the areas of service, facilities, and communication, in order to enhance tourist experiences and promote sustainable tourism.
References
บรรณานุกรม
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2565). รายงานการจัดอันดับแหล่งท่องเที่ยวเชิงความเชื่อใน
กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมการจัดประชุมและนิทรรศการ (องค์การมหาชน).
จิตตินันท์ เดชะคุปต์. (2543). ความหมาย ความพึงพอใจและความไม่พึงพอใจในการบริการ.
กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชนิษฐา ใจเป็ง. (2562). การศึกษาความพึงพอใจต่อสิ่งอำนวยความสะดวกของนักท่องเที่ยวและ
ความคิดเห็นของชุมชนต่อการพัฒนาวัดที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะพม่าในจังหวัดลำปาง.
วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), หน้า 34-51.
ไทยรัฐออนไลน์. (2565). พลังแห่งศรัทธา พิธีนวราตรี 2565 งานประเพณียิ่งใหญ่วัดแขก สีลม (ออนไลน์).
เข้าถึงได้จาก: https://www.thairath.co.th/news/society/2507320 [2568, 3 ตุลาคม].
นิตยา วิศิษฏ์รัตนกุล. (2560). แนวทางการประชาสัมพันธ์เพื่อเสริมสร้างภาพลักษณ์องค์กรของสำนักงาน
พัฒนาชุมชนอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา แผน ข ระดับปริญญามหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ประเมศฐ์ พิชญ์พันธ์เดชา. (2561). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงศาสนาของเกาะฮ่องกงที่มีอิทธิพลต่อ
นักท่องเที่ยวชาวไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการมรดกวัฒนธรรม
และอุตสาหกรรมสร้างสรรค์, วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พิบูล ไวจิตรกรรม. (2553). การสร้างมาตรฐานเรขศิลป์ที่สื่อเอกลักษณ์แบบอิสลามสำหรับผลิตภัณฑ์และ
บริการฮาลาล. วิทยานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศิลปกรรมศาสตร์,
คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาสกร อินทรารุณ. (2553). แนวคิดในการสร้างความพึงพอใจให้กับผู้ใช้ห้องน้ำสาธารณะ.
วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม, คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนชนก จุลสิกขี. (2562). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนา วัดในพื้นที่ฝั่งธนบุรี.
วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 21(2), หน้า 203-210.
ยโสธารา ศิริภาประภากร. (2563). การศึกษาจุดยุทธศาสตร์เส้นทางการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกับการ
พัฒนาระหว่างราชอาณาจักรไทยและกัมพูชา. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ
มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 4(1), หน้า 53-66.
วิเชียร์ เกตุสิงห์. (2530). หลักการสร้างและวิเคราะห์เครื่องมือ ที่ใช้ในการวิจัย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
วีรพงศ์ ชูวงษ์วาลย์. (2560). พฤติกรรมและแรงจูงใจที่ส่งผลต่อการตัดสินใจในการท่องเที่ยวและเลือก
ที่พักของกลุ่มผู้ใช้รถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์ในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์.
วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต แผน ก แบบ ก 2,
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). การสำรวจพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวของชาวไทย พ.ศ. 2560
(ในรอบปี 2559) (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก:
https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2023/20230430135128_45539.pdf
, 3 ตุลาคม].
สิทธิ์ ธีรสรณ์. (2550). การวัดและประเมินผลทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสรี วงษ์มณฑา. (2542). กลยุทธ์การตลาด: การวางแผนการตลาด. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.
อรรถพงศ์ ศรีตะลาลัย และชวลีย์ ณ ถลาง. (2563). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในด้านความเชื่อเรื่อง
“พญานาค” ของนักท่องเที่ยวชาวไทยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (จังหวัดอุดรธานี -
จังหวัดหนองคาย - จังหวัดบึงกาฬ - จังหวัดนครพนม) ประเทศไทย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี,
(1), หน้า 53-74.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational behavior and human
decision processes, 50(2), pp. 179-211.
Alegre, J., & Pou, L. (2006). The length of stay in the demand for tourism.
Tourism management, 27(6), pp. 1343-1355.
Best, J. W. (1989). Research in education (6th ed.). Englewood Cliffs, New Jersey:
Prentice-Hall.
Chen, C. F., & Tsai, D. (2007). How destination image and evaluative factors affect behavioral
intentions?. Tourism management, 28(4), pp. 1115-1122.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). New York: John wiley & Sons.
Crompton, J. L. (1979). Motivations for pleasure vacation. Annals of Tourism Research,
(4), pp. 408-424.
Dann, G. M. (1981). Tourist motivation an appraisal. Annals of Tourism Research,
(2), pp. 187-219.
Pearce, P. (1988). The Ulysses factor: Evaluating visitors in tourist settings. New York:
Springer-Verlag.
Richards, G. (2011). Creativity and tourism: The state of the art. Annals of Tourism Research,
(4), pp. 1225-1253.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the
assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift Voor Onderwijs
Research, 2, pp. 49-60.
Sekaran, U., & Bougie, R. (2016). Research methods for business: A skill-building approach
(7th ed.). New York: Wiley.
Shackley, M. (2001). Managing sacred sites: Service provision and visitor experience.
London: Cengage Learning EMEA.
Tashakkori, A., & Teddlie, C. (2003). Handbook of mixed methods in social & behavioral
research. Thousand Oaks, California: SAGE Publications.
Thailand NOW. (2025). The Mutelu wave: How Gen Z is reshaping Thailand’s spiritual
marketplace (Online). Available: https://www.thailandnow.in.th/arts-culture/the-
mutelu-wave-how-gen-z-is-reshaping-thailands-spiritual-marketplace/
, October 1].
Timothy, D. J., & Olsen, D. H. (Eds.). (2006). Tourism, Religion and spiritual journeys.
(Vol. 4). London: Routledge.
Tung, V. W. S., & Ritchie, J. B. (2011). Exploring the essence of memorable tourism experiences.
Annals of Tourism Research, 38(4), pp. 1367-1386.
United Nations World Tourism Organization. (2022). Religion and Spirituality in Tourism.
Madrid, Spain: United Nations World Tourism Organization.
Wang, D., Xiang, Z., & Fesenmaier, D. R. (2016). Smartphone use in everyday life and travel.
Journal of Travel Research, 55, pp. 52-63.
