ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการใช้สื่อดิจิทัลในงานของตำรวจภูธรไทย

ผู้แต่ง

  • สิทธิพงษ์ ศรีกุลบุตร คณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
  • สุระชัย ชูผกา คณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
  • ศศิพรรณ บิลมาโนชญ์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต

คำสำคัญ:

สื่อดิจิทัล , ตำรวจไทย , ตำรวจภูธร , การใช้สื่อดิจิทัล , ปัจจัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมการใช้สื่อดิจิทัลของเจ้าหน้าที่ตำรวจภูธร และ 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อระดับการใช้สื่อดิจิทัลในงานด้านต่าง ๆ ของตำรวจ กลุ่มประชากร คือ ข้าราชการตำรวจในสถานีตำรวจภูธรสังกัดตำรวจภูธรภาค 1-9 รวม 1,396 สถานี กลุ่มตัวอย่าง 270 นาย ได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การทดสอบไคสแควร์ การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และการทดสอบ LSD

  ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมในการใช้สื่อดิจิทัล โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เจ้าหน้าที่ตำรวจส่วนใหญ่ใช้สื่อดิจิทัลเฉลี่ย 5-8 ชั่วโมงต่อวัน โดยมากในช่วงเวลา 18.01-00.00 น. และนิยมใช้แอปพลิเคชัน LINE มากที่สุดทั้งในงานราชการและชีวิตประจำวัน ระดับการใช้งานโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับระดับการใช้สื่อดิจิทัล ได้แก่ 1) การประเมินทักษะดิจิทัลของตนเอง 2) พฤติกรรมการใช้สื่อ เช่น ความถี่การใช้ แอปพลิเคชันเฉพาะงาน และการรับรู้ประโยชน์ 3) ปัจจัยด้านความก้าวหน้าในอาชีพ อาทิ การยอมรับจากผู้บังคับบัญชาและระบบการประเมินผล 4) ทักษะสื่อดิจิทัลทั้งพื้นฐานและขั้นสูง และ 5) ความเสถียรของการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต โดยทั้งหมดมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05

เอกสารอ้างอิง

ประกาศคณะกรรมการพัฒนารัฐบาลดิจิทัล เรื่อง แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566-2570. (10 เมษายน 2566). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 140 ตอนพิเศษ 84 ง, หน้า 14.

พระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. 2565. (16 ตุลาคม 2565). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 139 ตอนที่ 64 ก, 1-80.

ภานุรุจ คงศิริวัฒนา. (2562). การวิเคราะห์องค์ประกอบคุณลักษณะวัฒนธรรมองค์กรดิจิทัล ของบริษัท พีทีที ดิจิตอล โซลูชั่น จำกัด. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

วรพันธ์ คู่สกุลนิรันดร์. (8 มีนาคม 2567). ปรับตัวอย่างไร เมื่อยุค AI มาถึง. ผู้จัดการออนไลน์.

https://mgronline.com/qol/detail/9670000021136

วิกานดา พรสกุลวานิช. (2566). สื่อและผลของการสื่อสารในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุระชัย ชูผกา และคณะ. (2566). วัฒนธรรมร่วมสมัยกับการเปลี่ยนฉับพลันทางดิจิทัล. เอกสารประกอบการสอนวิชา RAM1312. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

เอมิการ์ ศรีธาตุ. (2559). พฤติกรรมการใช้และการรับรู้อิทธิพลของสื่อดิจิทัลต่อเจเนอเรชั่นวายและเจเนอเรชั่นแซดในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

Bumann, J., & Peter, M. K. (2019). Action fields of digital transformation - A review and comparative analysis of digital transformation maturity models and frameworks. file:///C:/Users/user/Downloads/Bumann_Peter_Action- Fields_of_Digital_Transformation.pdf

Hunt, T., & Ruben, B. D. (1993). Mass communication: Producers and consumers. HarperCollins College Publishers.

Klapper, J. T. (1960). The effects of mass communication. The Free Press.

Merrill, J. C., & Lowenstein, R. L., (1971). Media, Message, and Men: New perspectives in communication. David Mckay Company.

Rogers, E. M. (1983). Diffusion of innovations (3re ed). Collier Macmillan.

THE STANDARD TEAM. (4 เมษายน 2564). นายกฯ สั่งทุกส่วนราชการจัดทำแอปพลิเคชัน-แพลตฟอร์มการให้บริการประชาชนให้แล้วเสร็จใน 3 เดือน.https://thestandard.co/make-an-application-a-platform-for-serving-people/

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-27

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย