THE FACTORS RELATED DIGITAL MEDIA USAGE IN LOCAL THAI POLICES
Keywords:
Digital Media, Thai Police, Local Thai Police, Digital Usage, FactorAbstract
This quantitative research aimed to: 1) examine the digital media usage behaviors of provincial police officers; and 2) analyze factors associated with the levels of digital media utilization in various police tasks. The population comprised police officers in 1,396 provincial police stations under Provincial Police Regions 1-9, with 270 officers selected through multi-stage sampling. A questionnaire with validated content validity was used, and data were analyzed using descriptive statistics, chi-square tests, one-way ANOVA, and LSD post hoc analysis.
The findings indicated that overall digital media usage was at a moderate level. Most officers used digital media for 5-8 hours daily, mainly between 18:01 and 00:00, and LINE was the most frequently used application for both official and personal purposes. Factors associated with digital media usage included 1) self-assessed digital proficiency, 2) usage behaviors such as frequency, applications used for specific tasks, and perceived benefits, 3) career advancement factors such as supervisory recognition and evaluation systems, 4) both basic and advanced digital skills, and 5) internet connectivity stability, all at the 0.05 level of statistical significance
References
ประกาศคณะกรรมการพัฒนารัฐบาลดิจิทัล เรื่อง แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566-2570. (10 เมษายน 2566). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 140 ตอนพิเศษ 84 ง, หน้า 14.
พระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. 2565. (16 ตุลาคม 2565). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 139 ตอนที่ 64 ก, 1-80.
ภานุรุจ คงศิริวัฒนา. (2562). การวิเคราะห์องค์ประกอบคุณลักษณะวัฒนธรรมองค์กรดิจิทัล ของบริษัท พีทีที ดิจิตอล โซลูชั่น จำกัด. [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
วรพันธ์ คู่สกุลนิรันดร์. (8 มีนาคม 2567). ปรับตัวอย่างไร เมื่อยุค AI มาถึง. ผู้จัดการออนไลน์.
https://mgronline.com/qol/detail/9670000021136
วิกานดา พรสกุลวานิช. (2566). สื่อและผลของการสื่อสารในยุคดิจิทัล. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุระชัย ชูผกา และคณะ. (2566). วัฒนธรรมร่วมสมัยกับการเปลี่ยนฉับพลันทางดิจิทัล. เอกสารประกอบการสอนวิชา RAM1312. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เอมิการ์ ศรีธาตุ. (2559). พฤติกรรมการใช้และการรับรู้อิทธิพลของสื่อดิจิทัลต่อเจเนอเรชั่นวายและเจเนอเรชั่นแซดในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Bumann, J., & Peter, M. K. (2019). Action fields of digital transformation - A review and comparative analysis of digital transformation maturity models and frameworks. file:///C:/Users/user/Downloads/Bumann_Peter_Action- Fields_of_Digital_Transformation.pdf
Hunt, T., & Ruben, B. D. (1993). Mass communication: Producers and consumers. HarperCollins College Publishers.
Klapper, J. T. (1960). The effects of mass communication. The Free Press.
Merrill, J. C., & Lowenstein, R. L., (1971). Media, Message, and Men: New perspectives in communication. David Mckay Company.
Rogers, E. M. (1983). Diffusion of innovations (3re ed). Collier Macmillan.
THE STANDARD TEAM. (4 เมษายน 2564). นายกฯ สั่งทุกส่วนราชการจัดทำแอปพลิเคชัน-แพลตฟอร์มการให้บริการประชาชนให้แล้วเสร็จใน 3 เดือน.https://thestandard.co/make-an-application-a-platform-for-serving-people/
