การพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสติ์ร่วมกับแนวคิดการศึกษาคณิตศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับชีวิตจริงเพื่อส่งเสริมความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็กปฐมวัย Anuban Udon Thani School Udon Thani Primary Educational Service Area Office 1

Main Article Content

ดารา วิมลอักษร

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและตรวจสอบคุณภาพรูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ ร่วมกับแนวคิดการศึกษาคณิตศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับชีวิตจริง    2) ศึกษาผลการใช้รูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ ร่วมกับแนวคิดการศึกษาคณิตศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับชีวิตจริง โดยได้ดำเนินการวิจัยเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 การศึกษาสภาพ ปัญหา การจัดประสบการณ์ทางคณิตศาสตร์ และศึกษาแนวทางการสร้างรูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ ระยะที่ 2  การสร้างและตรวจสอบคุณภาพของรูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ และระยะที่ 3  ศึกษาผลการใช้รูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ โดยนำไปใช้กับกลุ่มตัวอย่าง เด็กปฐมวัยชั้นอนุบาลปีที่ 3 อายุ 5-6 ปี  โรงเรียนอนุบาลอุดรธานี ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2565 ได้มาโดยใช้วิธีการสุ่มแบบกลุ่ม จำนวน 1 ห้องเรียน เด็กปฐมวัยจำนวน 27 คน ใช้ระยะเวลาในการทดลองจำนวน 14 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 วัน  วันละ 30 – 40  นาที เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) แผนการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ ร่วมกับแนวคิดการศึกษาคณิตศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับชีวิตจริง 2) แบบทดสอบวัดความสามารถทางคณิตศาสตร์ 3) แบบวัดเจตคติ และ 4) แบบสังเกตพฤติกรรมเจตคติทางคณิตศาสตร์    ใช้แบบแผนการวิจัยแบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อนและหลังการจัดประสบการณ์ (One Group Pretest - Posttest Design) เก็บรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ และการทดสอบทีแบบไม่อิสระ (t-test for Dependent)


         


 


            ผลการวิจัย  พบว่า


  1. รูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ร่วมกับแนวคิดการศึกษาคณิตศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับชีวิตจริง มีองค์ประกอบ ได้แก่ 1) แนวคิดและหลักการ  2) วัตถุประสงค์ของรูปแบบ  3) ขั้นตอนการจัดประสบการณ์   จำนวน 5 ขั้นตอน  ได้แก่  1. ขั้นนำเสนอสถานการณ์  2. ขั้นระดมความคิดกลุ่มใหญ่  3. ขั้นปฏิบัติกิจกรรมกลุ่มย่อย   4. ขั้นนำเสนอผลงาน  5. ขั้นประเมิน และสรุป  4) การประเมินผล 

  2. ผลการใช้รูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ร่วมกับแนวคิดการศึกษาคณิตศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับชีวิตจริง เพื่อส่งเสริมความสามารถทางคณิตศาสตร์ ของเด็กปฐมวัย

                 2.1 ความสามารถทางคณิตศาสตร์ ของเด็กปฐมวัย  มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ  27.67  คิดเป็นร้อยละ 92.23  ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ ร้อยละ 80  เป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้


                 2.2  ความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็กปฐมวัย   หลังการจัดประสบการณ์สูงกว่าก่อนการจัดประสบการณ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01


      2.3  เด็กปฐมวัย มีเจตคติต่อการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ฯ อยู่ในระดับมากที่สุด 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วิมลอักษร ด. . . (2023). การพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสติ์ร่วมกับแนวคิดการศึกษาคณิตศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับชีวิตจริงเพื่อส่งเสริมความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเด็กปฐมวัย: Anuban Udon Thani School Udon Thani Primary Educational Service Area Office 1. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 5(4), 116–131. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JAPDEAT/article/view/267106
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์

คุรุสภาลาดพร้าว.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). คู่มือหลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2546. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์

ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). แนวดำเนินงานโครงการพัฒนาคนตลอดช่วงชีวิต “เด็กปฐมวัย”

สำหรับโรงเรียนอนุบาลประจำจังหวัดและโรงเรียนอนุบาลประจำเขตพื้นที่การศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน: เอกสารอิเลคทรอนิคส์.

กุลยา ตันติผลาชีวะ. (2551). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้สำหรับเด็กปฐมวัย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สาราเด็ก.

จิราพร นิลมุก. (2560) การพัฒนาทักษะพื้นฐานทางคณิตศาสตร์ ของเด็กปฐมวัยโดยการจัด

ประสบการณ์ด้วยกระบวนการวิจัย. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลย์สงคราม.

เชวง ซ้อนบุญ. (2554). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบ MATH -3C เพื่อพัฒนาทักษะ

พื้นฐานทางคณิตศาสตร์ของเด็กปฐมวัย. ดุษฎีนิพนธ์ สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ทิศนา แขมมณี. (2556). รูปแบบการเรียนการสอน: ทางเลือกที่หลากหลาย. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2549). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ : องค์ความรู้และการประยุกต์ใช้. วารสารครุทัศน์

(มหาวิทยาลัยราชภัฎอุบลราชธานี), 19(9), 67-74.

บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2556). ทฤษฎีและการพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ . (พิมพ์ครั้งที่ 2).

กรุงเทพฯ: เอส.พริ้นติ้ง ไทย แฟคตอรี่.

ปพนวัจน์ ลภัสภิญโญโชค (2558) การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมมโนทัศน์ และ

กระบวนการทางคณิตศาสตร์ สําหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน ภาควิชาหลักสูตรและวิธีสอน มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ปรียาพร วงค์อนุตรโรจน์. (2553). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ : ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.

วรวรรณ เหมชะญาติ.(2551). หลักสูตรอนุบาลจุฬาลักษณ์สำหรับเด็กอายุ 3-5 ปี. กรุงเทพฯ:

สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิจิตรา จันทร์ศิริ. (2559). การพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์การเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน

เพื่อส่งเสริมทักษะพื้นฐานทางคณิตศาสตร์ของเด็กปฐมวัย. ดุษฎีนิพนธ์ สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

วีณา ประชากุล ประสาท เนื่องเฉลิม. (2553). รูปแบบการเรียนการสอน. มหาสารคาม :

สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

อัมพร ม้าคนอง. (2546). คณิตศาสตร์: การสอนและการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Cobb, P. (1994). “Where is the Mind ? Constructivist and Sociocultural Perspectives

on Mathematical Development,” Educational Researcher.

Doorman, M., Drijvers, P., Dekker, T., Van den Heuvel-Panhuizen, M. De Lange, J., and

Wijers, M. (2007). Problem Solving as a Challenge for Mathematics Education in The Netherlands. J.ZDM Mathematics Education. 39 (5-6): 405-418.

Fauzan, A., Slettenhaar, D, & Plomp, T. (2002). Traditional mathematics education

vs. realistic mathematics education: Hoping for changes. In Proceedings of the 3rd international mathematics education and society conference (pp. 1-4). CiteSeerX. http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.470.6981&rep=rep1&type=pdf

Gravemeijer, K. (1997). Solving word problems, a case of modeling? Learning and

Instruction, 7(4), 389-397. Retrieved from https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/ S095947529700011X

Gravemeijer, K., & Terwel, J. (2000). Hans Freudenthal: A mathematician on didactics

and curriculum theory. Journal of Curriculum Studies, 32(6), 777-796.

Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2004). Models of teaching. (7 th ed.). Boston:

Allyn & Bacon

Meyer, M. R. (2001). Representation in realistic mathematics education. In A. A. Cuoco,

& F. R. Curcio (Eds.), The roles of representation in school mathematics (pp. 238-250). NCTM

Van den Heuvel-Panhuizen. (2000). Mathematics Education in the Netherlands.

Retrieved August 24, 2014, from https://www.fi.uu.ni/en/rme/TOURdef+ref.