รูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาหน่วยบริการของศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดศรีสะเกษ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการพัฒนาหน่วยบริการของศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดศรีสะเกษ 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการพัฒนาหน่วยบริการของศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดศรีสะเกษ 3) เพื่อทดลองใช้รูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการพัฒนาหน่วยบริการของศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดศรีสะเกษและ 4) เพื่อประเมินรูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการพัฒนาหน่วยบริการของศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดศรีสะเกษในการนำไปใช้ในสถานศึกษาอื่น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย แบบสัมภาษณ์ แบบบันทึกสนทนากลุ่ม แบบประเมินรูปแบบฯ สถิติที่ใช้ในการวิจัย ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย พบว่า 1) สภาพปัญหาการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาหน่วยบริการ พบความถี่ประเด็นที่เป็นปัญหา คือ ด้านความพร้อมของอาคาร สถานที่ ด้านการเดินทางมารับบริการ ด้านองค์ความรู้เกี่ยวกับเด็กพิการและด้านข้อมูลเด็กพิการ 2) รูปแบบฯ การพัฒนาหน่วยบริการประกอบด้วย ส่วนที่ 1 หลักการและวัตถุประสงค์ ส่วนที่ 2 เนื้อหาของรูปแบบ ประกอบด้วย การบริหารแบบมีส่วนร่วม การส่งเสริมพัฒนา กระบวนการนิเทศและคุณภาพผู้เรียน ส่วนที่ 3 กระบวนการพัฒนา ส่วนที่ 4 การประเมินผลและส่วนที่ 5 เงื่อนไขความสำเร็จ ผลการประเมินอยู่ในระดับมากที่สุด 3) การนำรูปแบบฯ ไปใช้ พบว่าอยู่ในระดับ มากที่สุด ในด้านหน่วยบริการมีการดำเนินงานที่มีคุณภาพ และ 4) ผลการประเมินความเป็นไปได้ในการนำรูปแบบฯ และคู่มือไปใช้ในสถานศึกษาอื่น โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
จตุพล โนมณี. (2562). แนวทางในการบริหารงานแบบมีส่วนร่วมเพื่อการพัฒนานวัตกรรม ในการจัดการเรียนรู้สำหรับนักเรียน โรงเรียนเทศบาล 3 ศรีทรายมูล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
ชัยพร พันธุ์น้อย. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเชิงพื้นที่ในการจัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ โดยการมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่ายของหน่วยบริการ ศูนย์การศึกษาพิเศษเขตการศึกษา 6 จังหวัดลพบุรี.
ณัฐธิดา พิมพ์สาร. (2567). รูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมในการบริหารศูนย์การศึกษาพิเศษในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารปัญญา, 31(2), 120-127.
พัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดศรีสะเกษ. (2566). รายงานข้อมูลสถิติการออกบัตรคนพิการ แรกเกิด - 18 ปี จังหวัดศรีสะเกษ. การประชุมคณะกรรมการขับเคลื่อนการพัฒนาจังหวัดศรีสะเกษ, ศรีสะเกษ.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. (2550, 27 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 124 ตอนที่ 61 ก พระราชบัญญัติการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ พ.ศ. 2551. (2551, 5 กุมภาพันธ์). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 28 ก.
พระราชบัญญัติการจัดการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก.
พระราชบัญญัติการจัดการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. (2545, 19 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 119 ตอนที่ 123 ก.
ภัคธดา สุวรรณนวล. (2560). ปัจจัยคัดสรรด้านการบริหารที่ส่งผลต่อการจัดการศึกษาเพื่อการมีงานทำ ของนักเรียนในโรงเรียนเฉพาะความพิการสำหรับนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นนทบุรี:มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุทัศน์ นาคเวช. (2563). การบริหารโรงเรียนเทศบาลในลักษณะการมีส่วนร่วมของชุมชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. (2550). แนวทางการปฏิบัติงานของศูนย์การศึกษาพิเศษ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
เอกราช สุเต็ม,หยกแก้ว กมลวรเดช,และมานี แสงหิรัญ. (2563). แนวทางการบริหารจัดการหน่วยบริการประจำอำเภอ กรณีศึกษาศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดน่าน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(9), 138-152.
อารีวรรณ เรือนพิบูลย์. (2565). แนวทางการจัดสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ของหน่วยบริการประจำอำเภอศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(8), 146-161.
Krejcie, Robert V. and Morgan, Daryle W. (1970). Determinizing Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. v. 30, 607-610.
