Contribution of Spiritual Development for ASEAN Lay People in ๒๑st Century

  • พระเดชขจร ขนฺติธโร
  • พระศิลาศักดิ์ สุเมโธ
  • ประกาศ แสนทอง
Keywords: Contribution, Spiritual Development, ASEAN Lay People, 21st Century

Abstract

          This article is intended to present the contribution of spiritual development to ASEAN lay people’s life in 21st century. According to the study, the goal of spiritual development is having a long lasting spiritual life. Spiritual well-being is an important aspect of the existence of animals because the soul doesn't only make "living" haphazardly but also directly affects the remaining "living" values. Therefore, human-beings must understand the contribution of spiritual development in order to have a clear goal. Especially the ASEAN lay people that is familiar with the practice of Buddhism. Once being aware of the importance of spiritual development, the ASEAN lay people will be able to determine the direction of their own souls and motivate others as well.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมอาเซียน. (2555). ประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน. กรุงเทพฯ: กระทรวงการต่างประเทศ.

โครงการสุขภาพคนไทย. (2558). 10 ประเทศอาเซียน ความหลากหลายที่รวมเป็นหนึ่ง. นครปฐม:สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

ดุษฎี โยเหลา และคณะ. (2555). ประสบการณ์ของการเป็นครูผู้มีจิตวิญญาณความเป็นครู: การศึกษาเชิงปรากฏการณวิทยา. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 8(1), 55-65.

ทัศนีย์ แสงประทีป. (2552). จิตวิญญาณ: มิติหนึ่งของการพยาบาล. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปกรณ์ สิงห์สุริยา และคณะ. (2552). รายงานการสังเคราะห์ความรู้ทางด้านการพัฒนาจิตปัญญา (วิญญาณ) จากเรื่องเล่าความสำเร็จของผู้ให้บริการและผู้รับบริการในระบบสุขภาพ: กรอบแนวคิดเรื่องสุขภาวะด้านจิตวิญญาณ. กรุงเทพมหานคร: แผนพัฒนาจิตเพื่อสุขภาพของมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.

ประเวช ตันติพิวัฒนสกุล. (2554). สุขภาพในมิติทางจิตวิญญาณหรือปัญญา. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://docs.wixstatic.com/ugd/bdfbef_a0de5cd824134160b47a551a84edf888.pdf สืบค้นเมื่อ 27 เมษายน 2562.

ประเวศ วะสี. (2544). คุยกับผู้อ่าน. 23(268). กรุงเทพฯ: นิตยสารหมอชาวบ้าน.

พระครูพิจิตรศุภการ และคณะ. (2553). ธรรมะภาคปฏิบัติ 4 (Buddhist Meditation IV). พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระเดชขจร ขนฺติธโร และคณะ. ความเท่าเทียมกันของการเผยแผ่หลักเบญจศีล-เบญจธรรมในภูมิภาคลุ่มน้ำโขง. วารสารวิชาการพระพุทธศาสนาเขตลุ่มแม่น้ำโขง มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน, 6(5), 64-72.

พัชนี สมกำลัง และยุทธชัย ไชยสิทธิ์. แนวคิดความเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ: การประยุกต์ใช้ในวิชาชีพการพยาบาล. วารสารสภาการพยาบาล, 27(4), 16-25.

เพ็ญศรี วัฒยากร วิมลรัตน์ จงเจริญ และ ประภาพร ชูกำเนิด. (2559). ความผาสุกทางจิตวิญญาณและจิตวิญญาณในการทำงานของหัวหน้าหอผู้ป่วยโรงพยาบาลทั่วไป ภาคใต้. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 27(3), 115-126.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วัลภา คุณทรงเกียรติ. (2547). สุขภาพจิตวิญญาณของคนไทย. วิทยานิพนธ์ พย.ด. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ศูนย์อาเซียนศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2558). ไทยกับการเป็นศูนย์กลางของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุรินทร์ พิศสุวรรณ. (2555). อาเซียน รู้ไว้ ได้เปรียบแน่. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ปริ้นติ้ง.

Gomez, R., & Fisher, J. W. (2005). The Spiritual Well-being Questionnaire: Testing for Model Applicability, Measurement and Structural Equivalencies, and Latent Mean Differences across Gender. Personality and Individual Differences, 39(1), 1383-1393.

Pinit Ratanakul. Health, Healing and Religion. (1996). Bangkok: The Center of Human Resources Development, Mahidol University.

R. Shackleton. (1972). The Greatest Happiness of the Greatest Number: The History of Bentham’s Phrase. Virginia: Studies on Voltaire and the Eighteenth Century 90.

Stoll, R. I. (1989). Spiritual Dimension of Nursing Practice. Philadelphia: W.B.Saunders.
Published
2019-12-24
Section
บทความวิชาการ