THE DEVELOPMENT OF PARTICIPATION MODEL OF THE EDUCATIONAL COMMITTEE IN ACCORDANCE WITH THE ADMINISTRATION AND MANAGEMENT OF CHILD CENTRE UNDER THE CHIANGMAI MUNICIPALITY OFFICE

  • จุฑามาศ พันสวรรค์
  • ศิริมาศ โกศัลย์พิพัฒน์
  • ชไมมน ศรีสุรักษ์
Keywords: Participation Model, Administration and Management, Child Development Center

Abstract

This research was carried out 1) to study states and participation problems of the educational committee in administrating and managing Chiang Mai municipality child development center, 2) to develop participation models for the educational committee in administrating and managing the center, and 3) to examine problems and obstacles in developing the participation models. The population employed in this research was the educational committee at the center, administrative representatives from Chiang Mai municipality office, academic representatives and teachers with a total of 16 respondents. Questionnaires and focus group discussion were distributed and implemented to collect data. Data analysis was performed through mean and standard deviation. The results pointed out that; 1. The overall picture of the participation of the educational committee was at a moderate level, respectively. In an aspect of the participation, some committees had prior appointments, resulting in their absence from the meeting. Moreover, they had a passing acquaintance with their administrative roles and duties.  2. As for the models, there were three participation models for the educational committee. They were 1) Professional Learning Community, 2) Social Media such as Line, Facebook, and journal,  and 3) Awareness Encouragement, which was the pre and post committee meetings that should be held 2 times/semester 3. In terms of the problems and obstacles in applying the participation models, it was found that there were too many projects, resulting in the excessive workload for the teachers and the personnel.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมอาเซียน. (2555). ประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน. กรุงเทพฯ: กระทรวงการต่างประเทศ.

โครงการสุขภาพคนไทย. (2558). 10 ประเทศอาเซียน ความหลากหลายที่รวมเป็นหนึ่ง. นครปฐม:สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

ดุษฎี โยเหลา และคณะ. (2555). ประสบการณ์ของการเป็นครูผู้มีจิตวิญญาณความเป็นครู: การศึกษาเชิงปรากฏการณวิทยา. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 8(1), 55-65.

ทัศนีย์ แสงประทีป. (2552). จิตวิญญาณ: มิติหนึ่งของการพยาบาล. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปกรณ์ สิงห์สุริยา และคณะ. (2552). รายงานการสังเคราะห์ความรู้ทางด้านการพัฒนาจิตปัญญา (วิญญาณ) จากเรื่องเล่าความสำเร็จของผู้ให้บริการและผู้รับบริการในระบบสุขภาพ: กรอบแนวคิดเรื่องสุขภาวะด้านจิตวิญญาณ. กรุงเทพมหานคร: แผนพัฒนาจิตเพื่อสุขภาพของมูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.

ประเวช ตันติพิวัฒนสกุล. (2554). สุขภาพในมิติทางจิตวิญญาณหรือปัญญา. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: https://docs.wixstatic.com/ugd/bdfbef_a0de5cd824134160b47a551a84edf888.pdf สืบค้นเมื่อ 27 เมษายน 2562.

ประเวศ วะสี. (2544). คุยกับผู้อ่าน. 23(268). กรุงเทพฯ: นิตยสารหมอชาวบ้าน.

พระครูพิจิตรศุภการ และคณะ. (2553). ธรรมะภาคปฏิบัติ 4 (Buddhist Meditation IV). พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระเดชขจร ขนฺติธโร และคณะ. ความเท่าเทียมกันของการเผยแผ่หลักเบญจศีล-เบญจธรรมในภูมิภาคลุ่มน้ำโขง. วารสารวิชาการพระพุทธศาสนาเขตลุ่มแม่น้ำโขง มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน, 6(5), 64-72.

พัชนี สมกำลัง และยุทธชัย ไชยสิทธิ์. แนวคิดความเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ: การประยุกต์ใช้ในวิชาชีพการพยาบาล. วารสารสภาการพยาบาล, 27(4), 16-25.

เพ็ญศรี วัฒยากร วิมลรัตน์ จงเจริญ และ ประภาพร ชูกำเนิด. (2559). ความผาสุกทางจิตวิญญาณและจิตวิญญาณในการทำงานของหัวหน้าหอผู้ป่วยโรงพยาบาลทั่วไป ภาคใต้. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 27(3), 115-126.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วัลภา คุณทรงเกียรติ. (2547). สุขภาพจิตวิญญาณของคนไทย. วิทยานิพนธ์ พย.ด. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ศูนย์อาเซียนศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2558). ไทยกับการเป็นศูนย์กลางของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุรินทร์ พิศสุวรรณ. (2555). อาเซียน รู้ไว้ ได้เปรียบแน่. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ปริ้นติ้ง.

Gomez, R., & Fisher, J. W. (2005). The Spiritual Well-being Questionnaire: Testing for Model Applicability, Measurement and Structural Equivalencies, and Latent Mean Differences across Gender. Personality and Individual Differences, 39(1), 1383-1393.

Pinit Ratanakul. Health, Healing and Religion. (1996). Bangkok: The Center of Human Resources Development, Mahidol University.

R. Shackleton. (1972). The Greatest Happiness of the Greatest Number: The History of Bentham’s Phrase. Virginia: Studies on Voltaire and the Eighteenth Century 90.

Stoll, R. I. (1989). Spiritual Dimension of Nursing Practice. Philadelphia: W.B.Saunders.
Published
2019-12-23
Section
บทความวิจัย