ตำรับอาหารริมคลองลาดพร้าว: การยกระดับภูมิปัญญาท้องถิ่นสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์ของชุมชนหลังมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม
คำสำคัญ:
การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม, อาหารท้องถิ่น, ริมคลองลาดพร้าว, ชุมชนหลังมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม, เศรษฐกิจสร้างสรรค์บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลทั่วไปและวัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นริมคลองลาดพร้าวของชุมชนหลังมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร พัฒนาตำรับอาหารท้องถิ่น ประเมินการยอมรับของผู้บริโภค และเตรียมความพร้อมของชุมชนในการประกอบอาหารเพื่อจำหน่าย อันนำไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ โดยใช้กระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR) ผ่านการสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม การพัฒนาตำรับ การประเมินการยอมรับ และการอบรมสมาชิกชุมชน ผลการวิจัยพบว่า ชุมชนมีวัฒนธรรมการประกอบอาหารที่ใช้วัตถุดิบท้องถิ่น วิธีการปรุงเรียบง่าย และมีการเกื้อกูลกันในวิถีชีวิต จากการสำรวจพบเมนูอาหารท้องถิ่น 87 เมนูอาหารคาว และ 48 เมนูอาหารหวาน ก่อนคัดเลือกเมนูเด่น 25 เมนู (อาหารคาว 20 เมนู และอาหารหวาน 5 เมนู) จัดทำเป็นคู่มือตำรับมาตรฐานเพื่อการผลิตเชิงพาณิชย์ ผลการทดสอบการยอมรับพบว่าผู้บริโภคให้คะแนนความชอบในระดับชอบเล็กน้อยถึงชอบมาก สะท้อนศักยภาพในการต่อยอดเชิงธุรกิจ นอกจากนี้มีการอบรมสมาชิก จำนวน 10 คน พบว่า มีความรู้และทักษะเพิ่มขึ้นด้านการประกอบอาหาร สุขาภิบาล และการจำหน่ายออนไลน์ ส่งผลให้สามารถนำเมนูต้นแบบไปพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ชุมชนและสร้างรายได้เสริม ซึ่งสะท้อนบทบาทของวัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นในฐานะทุนทางวัฒนธรรมที่สามารถพัฒนาไปสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์ได้อย่างเป็นรูปธรรม
เอกสารอ้างอิง
กติกา กลิ่นจันทร์แดง, อานรรต ใจสําราญ และณภัทร สําราญราษฎร์. (2568). แนวทางการ ส่งเสริมอัตลักษณ์อาหารท้องถิ่นเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหารอย่างสร้างสรรค์ กรณีศึกษา ตําบลด่านจาก อําเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 4(1), 47–61.
จิรภา สุชนวณิช. (2566). เศรษฐกิจสร้างสรรค์เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารสหวิทยาการทางสังคมศาสตร์, 1(3), 1-12.
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน). (2564). บ้านใหม่-ชีวิตใหม่ของชาวชุมชนริมคลองลาดพร้าว-เปรมประชากร ฯ. https://web.codi.or.th/20210716-25758/?utm_source=chatgpt.com
บัญชา พจชมานะวงศ์, ยุวัฒน์ วุฒิเมธี และศรัณย์ รัตนสิทธิ์. (2562). การพัฒนารูปแบบเมืองแห่งอาหารการกินด้วย แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ (สาขา มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 5(2), 74-88.
นิปาตีเมาะ หะยีหามะ. (2565). แนวทางการสืบสาน อนุรักษ์ วัฒนธรรมอาหารพื้นบ้านเพื่อความยั่งยืน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(2), 100-111.
พัชนี น้อยจาด. ปราชญ์ชุมชน. สัมภาษณ์. (2562).
สมบัติ กันบุตร, น้ำฝน รักประยูร, รัฐพงศ์ ปกแก้ว และสุภารัตน์ อำนาจ. (2565). การพัฒนาผลิตภัณฑ์อาหารท้องถิ่นเชิงสร้างสรรค์โดยการมีส่วนร่วมในเขตพื้นที่พิเศษอุทยานประวัติศาสตร์ชุมชนนครชุม จังหวัดกำแพงเพชร. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 11(1), 112-122.
อรรถ ขันสี, คงศักดิ์ ศรีแก้ว, กีรติญา สอนเนย และจิราพัทธ์ แก้วศรีทอง. (2567). การยกระดับภูมิปัญญาอาหารพื้นบ้านด้วยกระบวนการมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนในจังหวัดลำปาง. วารสารศิลปการจัดการ, 8(3), 128–146.
อัญธิศร สิริทรัพย์เจริญ และนภาพันธ์ โชคอำนวยพร. (2568). การพัฒนาตำรับขนมหวานท้องถิ่นเพื่อผู้สูงอายุโดยการมีส่วนร่วมของคนในชุมชนตำบลห้วยงู อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท. ราชภัฏเพชรบูรณ์สาร, 27(1), 36.
Ardjomandi, A. (2025). The role of narrative and storytelling in designing for long-term emotional engagement in product design. International Journal of Science and Research Archive, 15(01), 1647-1655. https://doi.org/10.30574/ijsra.2025. 15.
Salman, M. Y., and Ramsis, M. (2025). Use of participatory action research (PAR) to develop participatory monitoring, evaluation, and learning practices. Development in Practice, 35(8), 1334-1341. https://doi.org/10.1080/09614524 .2025.2511965
Wan, B. (2024). The Impact of Cultural Capital on Economic Growth Based on Green Low-Carbon Endogenous Economic Groajwth Model. Sustainability, 16(5), 1781. https://doi.org/10. 3390/su16051781
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎลำปาง