การศึกษาพฤติกรรมความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานสายสรรพาวุธกองทัพอากาศ

Main Article Content

ทัศยุทธ ทองอยู่
ดวงกมล ทองอยู่

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ก่อให้เกิดพฤติกรรมความปลอดภัย (Behavior Based Safety)
ในการปฏิบัติงานสายสรรพาวุธ กองทัพอากาศ และเพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาพฤติกรรมความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานสายสรรพาวุธ กองทัพอากาศ โดยมุ่งเน้นการปฏิบัติงานสายสรรพาวุธที่บุคลากรต้องปฏิบัติงานกับอาวุธยุทโธปกรณ์ของกองทัพอากาศ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยได้ศึกษาและรวบรวมข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง
และสัมภาษณ์บุคลากรกรมสรรพาวุธทหารอากาศซึ่งเป็นผู้มีประสบการณ์ในการปฏิบัติงานสายสรรพาวุธมากกว่า
20 ปี จากนั้นนำข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์มาวิเคราะห์ สังเคราะห์ และกำหนดแนวทางในการพัฒนาพฤติกรรมความปลอดภัย (Behavior Based Safety) ในการปฏิบัติงานสายสรรพาวุธของบุคลากรกองทัพอากาศ


            ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่ก่อให้เกิดพฤติกรรมความปลอดภัยในการปฏิบัติงานสายสรรพาวุธ กองทัพอากาศเกิดทั้งจากตัวผู้ปฏิบัติงาน สภาพแวดล้อมในการปฏิบัติงาน กระบวนการในการบริหารงาน กำกับ ดูแล และการสนับสนุนจากองค์กร สำหรับแนวทางการพัฒนาพฤติกรรมความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานสายสรรพาวุธ กองทัพอากาศ
กอปรด้วยแนวทางที่เกิดจากการใช้ข้อมูล และการดำเนินการทางวิชาการตามหลักจิตวิทยา การใช้ความรู้ทางวิศวกรรม
ที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติงาน การคำนึงถึงสภาพความพร้อมของผู้ปฏิบัติงาน ทั้งในด้านร่างกายและจิตใจ การใช้คู่มือมาตรฐานประกอบการปฏิบัติงาน การปรับปรุงกระบวนการบริหารจัดการ ควบคุมดูแล การส่งเสริมจากองค์กร
และการนำหลักวิชาการที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นมาตรฐานและมีใช้กันอย่างแพร่หลายทั้งในและต่างประเทศ
เข้ามาประยุกต์ใช้เพื่อทำให้องค์กรมีผู้ปฏิบัติงานที่มีพฤติกรรมความปลอดภัยในการปฏิบัติงาน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ทองอยู่ ท. ., & ทองอยู่ ด. (2023). การศึกษาพฤติกรรมความปลอดภัยของผู้ปฏิบัติงานสายสรรพาวุธกองทัพอากาศ . มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ นายเรืออากาศ, 11. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/KANNICHA/article/view/268705
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

พิเชษฐ์ วงศ์เกียรติ์ขจร. (2559). การวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์ปัญญาชน.

ธีระ รามสูตร. (2535) แนวคิดและแนวทางปฏิบัติเกี่ยวกับพฤติกรรมสุขภาพ. กรุงเทพ: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์

ทหารผ่านศึก.

วีระ ซื่อสุวรรณ. (2546). การกำจัดพฤติกรรมเสี่ยงเพื่อความปลอดภัย. บริษัทคิดเพื่อความปลอดภัย.

สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2543). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สร้อยตระกูล (ติวยานนท์) อรรถมานะ. (2545). พฤติกรรมองค์การ ทฤษฎีและการประยุกต์. กรุงเทพ: มหาวิทยาลัย

ธรรมศาสตร์.

สุภางค์ จันทวนิช. (2549) วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี(พ.ศ. 2561 - 2580).

พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพ: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนา

การเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักนิรภัยกองทัพอากาศ. (2566). รายงานสถิติด้านนิรภัยการบินและภาคพื้น ย้อนหลัง 10 ปี (พ.ศ. 2555 - พ.ศ. 2565).

กรุงเทพ: สำนักนิรภัยกองทัพอากาศ

Asten, C.V. (2011). How to overcome employee resistance to behavioral-based safety. (Master’s thesis).

Wisconsin-Stout: University of Wisconsin-Stout.

Becker, M.H. (1974). The Health Belief Model and Personal Health Behavior. Health Education

Monographs, 2, 324- 508.

Geller, E.S. (2005). Behavior-based safety and occupational risk management. Behavior Modification,

, 539-561.

Glendon, A.I. and E.F. Mckenna. (1995). Human Safety and Risk Management. London: Hartnolls Ltd.

Heinrich. Herbert William. (1931). Industrial accident prevention: A scientific approach. New York:

McGraw-Hil.

Miles, M.B., & Huberman, A.M. (1994). Qualitative data analysis: And expanded sourcebook (2nd ed.).

New York: Sage Publications Inc.

Stein JE & Heiss K (2015). The swiss cheese model of adverse event occurrence--Closing the holes.

Seminar in Pediatric Surgery, 24(6), 278–82.

Thomas H. Holmes and Richard H. Rahe (1967). The Social Readjustment Rating Scale, Journal of

Psychosomatic Research, 11(2), 213-218.