การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนในเขตอำเภอสนามชัยเขต สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนในเขตอำเภอสนามชัยเขต สังกัด สพป ฉะเชิงเทรา เขต 2 และ 2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นของข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนในเขตอำเภอสนามชัยเขต จำแนกตามเพศ วุฒิการศึกษา ประสบการณ์การทำงาน และขนาดของโรงเรียน กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาปีการศึกษา 2567 จำนวน 242 คน ที่ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ แบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ การวิเคราะห์ข้อมูล สถิติที่ใช้ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ค่าที และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว ผลการวิจัย พบว่า 1. การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนในเขตอำเภอสนามชัยเขต โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2. ผลการเปรียบเทียบความคิดเห็นของครูและบุคลากรทางการศึกษาต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนในเขตอำเภอสนามชัยเขต ดังนี้ 2.1 จำแนกตามเพศโดยภาพรวม แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 2.2 จำแนกตามวุฒิการศึกษาโดยภาพรวม แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 2.3 จำแนกตามประสบการณ์การทำงานโดยภาพรวม แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 2.4 จำแนกตามขนาดโรงเรียน โดยภาพรวม แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กานต์สุดา มาฆะศิรานนท์. (2559).การพัฒนาองค์การแห่งการเรียนรู้. กรุงเทพฯ : เอ็กซ์เปอร์เน็ท.
ฐิติ เรืองฤทธิ์. (2563). ความเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษามัธยมศึกษาจังหวัดจันทบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 17. การศึกษามหาบัณฑิต คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพา.
ณัฐกาญจน์ สุวรรณธารา. (2567). การวิจัยเชิงประยุกต์ทางธุรกิจ. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยกรุงเทพสุวรรณภูมิ.
บุญชม ศรีสะอาด และบุญส่ง นิลแก้ว. (2559). การวิจัยเบื้องต้น. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วีรภัทร รักชนบท. (2564). ศึกษาเกี่ยวกับองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนวัดไร่ขิงวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สกล บุญสิน. (2565). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. ศูนย์บริหารงานวิจัยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ศูนย์บริหารงานวิจัยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการดำเนินงานการเปลี่ยนผ่านในบุคคลพิการสำหรับสถานศึกษา. กรุงเทพฯ : สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 2. (2566). รายงานผลการนิเทศ ติดตามและประเมินผลการจัดการศึกษา. ฉะเชิงเทรา : สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 2.
Krejcie & Morgan. (1970). Determining sample sizes for research activities. Educational and Psychological Measurement,30,607-610.
Garvin. (1993). D. A. Building A Learning Organization. Harvard Business Review, 73(4),78-91.
Senge. (1990). P.M. The fifth discipline: The art and Practice of the learning organization.
New. York: Doubleday Curryency.
