การศึกษาประสิทธิภาพขององค์กรในการจัดการยั่งยืน ผ่านเครื่องมือนวัตกรรมทางปัญญา STAR STEMS
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ระดับประสิทธิภาพขององค์กรในการจัดการความยั่งยืนผ่านนวัตกรรมทางปัญญา STAR STEMS 2) เพื่อประเมินผลการประยุกต์ใช้ STAR STEMS ในการพัฒนาศักยภาพบุคลากรและการบริหารจัดการองค์กร และ 3) เพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาองค์กรสู่ความยั่งยืนให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากลและบริบทภูมิสังคมไทย การวิจัยเป็นแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ บุคลากรฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ และฝ่ายความปลอดภัย อาชีวอนามัยและสิ่งแวดล้อมของโรงงานอุตสาหกรรม จำนวน 44 แห่งซึ่งคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การวิเคราะห์ความสัมพันธ์และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ประสิทธิภาพขององค์กรในการจัดการความยั่งยืนโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̄) = 4.21, S.D. = 0.58) โดยด้านนวัตกรรมและการปรับตัวมีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาคือ ด้านความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม และด้านการบริหารจัดการ ตามลำดับ นอกจากนี้ STAR STEMS สามารถร่วมพยากรณ์ประสิทธิภาพองค์กรในการจัดการความยั่งยืนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยอธิบายความแปรผันของประสิทธิภาพองค์กรได้ร้อยละ 68.40 (SR2 = 0.684, p < .01) โดยองค์ประกอบด้านการคิดเชิงวิทยาศาสตร์และความรับผิดชอบมีอิทธิพลสูงสุด แนวทางการพัฒนาควรมุ่งยกระดับทุนมนุษย์ผ่าน STAR STEMS ควบคู่กับการส่งเสริมวัฒนธรรมองค์กรด้าน ESG และนวัตกรรมการเรียนรู้ผ่านกระบวนการ Situation Based Learning (SBL)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. (2564). แนวทางการดำเนินงานด้านความยั่งยืนสำหรับบริษัทจดทะเบียน (ESG guidelines). ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย.
พหล สง่าเนตร และคณะ. (2567). รายงานผลการดำเนินงานหลักการและแนวทางการปฏิบัตินวัตกรรมทางปัญญา STAR STEMS สำหรับการสร้างสังคมรู้ รัก สามัคคี มีสันติสุขยั่งยืน. คณะกรรมาธิการการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม วุฒิสภา.
Barney, J. (1991). Firm resources and sustained competitive advantage. Journal of Management, 17(1), 99–120. https://doi.org/10.1177/014920639101700108
Carroll, A. B. (1999). Corporate social responsibility: Evolution of a definitional construct. Business & Society, 38(3), 268–295. https://doi.org/10.1177/000765039903800303
Eccles Robert G., Ioannou & Serafeim. (2014). The Impact of Corporate Sustainability on Organizational Processes and Performance. Management Science, 60(11), 2835-2857 https://doi.org/10.1287/mnsc.2014.1984
Elkington, J. (1997). Cannibals with Forks: The Triple Bottom Line of 21st Century Business. Capstone, Oxford.
Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach. Pitman.
Gary Hamel. (2000). Leading the revolution. Journal of Product Innovation Management, 18(3),212-21310. https://doi.org/1016/S0737-6782(01)00097-2
John R. Schermerhorn Jr., James G. Hunt and Richard N. Osborn. (2000). Basic Organizational Behavior. Publisher: John Whiley and Sons
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford University Press.
Pfeffer, J. (1998). The Human Equation: Building Profits by Putting People First. Harvard Business School Press.
Porter, M. E., & Kramer, M. R. (2011). Creating shared value. Harvard Business Review,
(1–2), 62–77.
Senge, P. (1990). The Fifth Discipline: The Art and Practice of the Learning Organization. New York: Doubleday/Currency.
World Commission on Environment and Development. (1987). Our common future. Oxford University Press.
