Digital Competencies Affecting the Operational Efficiency of Education Personnel in Lampang Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Digital competency is especially important for educational personnel to use as a tool for developing teaching and learning. This research aims to study the digital competency level of educational personnel in Lampang Province and study digital competencies that affect the work efficiency of educational personnel in Lampang Province. The sample group is educational personnel in Lampang Province who are teachers in primary schools and schools that expand educational opportunities that under the Office of the Basic Education Commission(OBEC) in Lampang Province, 335 persons. The tools that we used to collect data are from online questionnaires (Google Form) and statistics used in data analysis include frequency, percentage, median, standard deviation and simple regression analysis. The results of the research found that: 1) The overall level of digital competency of educational personnel is at a high level, when considering each aspect in order. Namely, digital literacy, In terms of adapting to digital change and digital use. 2) The overall efficiency of work of educational personnel is at a high level by sort of importance. Namely they include the use of resources in a worthwhile manner, Teaching abilities and planning ability. 3) The results of the hypothesis testing found that digital competencies in digital literacy In terms of adapting to digital change And the aspect of solving problems with digital tools affects the work efficiency of educational personnel in Lampang Province at a statistical significance of 0.01
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กณิชชา ศิริศักดิ์. (2559). การวิจัยหลักสูตรวิชาชีพครูเพื่อพัฒนาแนวทางการส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัล. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฎิต สาขาวิชาวิธีวิทยาการวิจัยการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กิตติพศ โกนสันเทียะ. (2565). สมรรถนะดิจิทัล สมรรถนะใหม่สำหรับครูยุคปัจจุบัน. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ, 22(2),14–23.
จันทร์จิรา เหลาราช. (2564). การปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัลและผลกระทบต่อองค์กร. มนุษยศาสตร์สาร, 22(1), 227-240.
บัญชาลักษณ์ ลือสวัสดิ์, จอมพงศ์ มงคลวนิช และปรัชชญนันท์ นิลสุข. (2566). รูปแบบการพัฒนาครูอาชีวศึกษาด้านสมรรถนะดิจิทัล วิทยาลัยอาชีวศึกษาภาครัฐ สังกัดสถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต, 19(1), 108 – 141.
ประเสริฐไชย สุขสะอาด และปานจิตร์ หลงประดิษฐ์. (2566). ความต้องการจำเป็นทางด้านสมรรถนะดิจิทัลในช่วงเวลาวิกฤติของผู้บริหารและครูพลศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพื้นที่ภาคตะวันตก. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการมหาวิทยาลัยมหิดล, 10(1),1 – 17.
พยอม วงศ์สารศรี. (2542). องค์การและการจัดการ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์สุภาฯ.
พิมพ์กมล ไชยสมภาร. (2562).การนำนโยบายรัฐบาลดิจิทัลไปปฏิบัติ กรณีศึกษาสำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: โครงการรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วราวุฒิ มุขกระโทก และกุลจิรา รักษนคร. (2566). สมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรี เขต 1. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 6(17), 68–79.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). ประกาศสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เรื่อง นโยบายและจุดเน้นของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานฯ.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561).กรอบสมรรถนะด้านดิจิทัล สำหรับพลเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานฯ.
Taro Yamane. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: New York: Harper & Row.
Techataweewan, W. and Prasertsin, U. (2018). Development of digital literacy indicators for Thai undergraduate students using mixed method research. Kasetsart Journal of Social Sciences, 39(2), 215-221.
