อนุพากย์แสดงวัตถุประสงค์ในภาษาไทย ตามมุมมองทางแบบลักษณ์ภาษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบโครงสร้างทางมโนทัศน์และอนุพากย์ที่แสดงวัตถุประสงค์ในภาษาไทยตามมุมมองทางแบบลักษณ์ภาษาในประเด็นที่ว่า ผู้ใช้ภาษาไทยมีโครงสร้างทางมโนทัศน์รวมทั้งกลวิธีในการแสดงมโนทัศน์ดังกล่าวผ่านรูปภาษาในลักษณะที่คล้ายคลึงหรือแตกต่างจากภาษาอื่นๆ หรือไม่ อย่างไร ผู้ศึกษารวบรวมข้อมูลภาษาในเชิงแบบลักษณ์จากการปริทัศน์วรรณกรรม ส่วนข้อมูลตัวอย่างภาษาไทย ผู้ศึกษานำและปรับจากคลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ผลการศึกษาพบว่า อนุพากย์ที่แสดงวัตถุประสงค์ในภาษาไทยมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับอนุพากย์ที่แสดงวัตถุประสงค์ในภาษาอื่นๆ ทั้งในด้านโครงสร้างทางมโนทัศน์และกลไกทางรูปนัย กล่าวคือ เมื่อพิจารณาโครงสร้างทางมโนทัศน์ของวัตถุประสงค์ มโนทัศน์ดังกล่าวประกอบด้วย 3 มโนทัศน์ย่อย ได้แก่ เจตนาในการกระทำ เป้าหมายและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายหลัง สำหรับกลไกทางรูปนัย อนุพากย์ที่แสดงวัตถุประสงค์ในภาษาไทยแสดงผ่านรูปภาษาใน 2 ลักษณะ ได้แก่ (1) การใช้ตัวบ่งชี้วัตถุประสงค์ซึ่งจำแนกเป็นคำเชื่อมอนุพากย์และคำบุพบท และ (2) การใช้หน่วยสร้างกริยาเรียง กลวิธีทางภาษาในการแสดงอนุพากย์วัตถุประสงค์ที่ไม่พบในภาษาไทย คือ การใช้ตัวบ่งชี้ที่มีลักษณะเป็นหน่วยคำเติม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิ่งกาญจน์ เทพกาญจนา. (2553). หน่วยสร้างกริยาเรียงต้นแบบในภาษาไทย. ใน อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์ (บรรณาธิการ), หน่วยสร้างที่มีข้อขัดแย้งในไวยากรณ์ ไทย หน่วยสร้างคุณานุประโยค หน่วยสร้างประโยคเติมเต็ม หน่วยสร้างกริยา เรียง หน่วยสร้างกรรมวาจก (หน้า 66-173). (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรง พิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กิ่งกาญจน์ เทพกาญจนา. (2559). Grammaticalization กระบวนการกลายเป็นรูป ไวยากรณ์. กรุงเทพฯ : โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ ฝ่ายวิจัย คณะอักษร ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาฎินี มณีนาวาชัยและกิ่งกาญจน์ เทพกาญจนา. (2559). การกลายเป็นคำไวยากรณ์ของคำกริยา ไป เป็นคำบ่งชี้ทัศนภาวะ. วารสารมนุษยศาสตร์, 23(1), 39-69.
พิรุฬห์ ปิยมหพงศ์. (2559). คุณสมบัติทางวากยสัมพันธ์และอรรถศาสตร์ของตัวบ่งชี้ ผู้รับประโยชน์ “เพื่อ” และ “ให้” ในภาษาไทย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขา ภาษาศาสตร์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
วิภาส โพธิแพทย์. (2561). ภาษาไทยในมุมมองแบบลักษณ์ภาษา. กรุงเทพฯ : โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ ฝ่ายวิจัย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2553). หน่วยสร้างกรรมวาจก. ใน อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์ (บรรณาธิการ), หน่วยสร้างที่มีข้อขัดแย้งในไวยากรณ์ไทย หน่วยสร้าง คุณานุประโยค หน่วยสร้างประโยคเติมเต็ม หน่วยสร้างกริยาเรียง หน่วยสร้าง กรรมวาจก (หน้า 174-273). (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Croft, W. (2003). Typology and universals. (2nd Ed). Cambridge: Cambridge University Press.
Croft, W. and Cruse, D.A. (2004). Cognitive Linguistics. Cambridge: Cambridge University Press.
Daniel, M. (2010). Linguistic typology and the study of language. In J. J. Song (Ed.), The Oxford Handbook of Linguistic Typology. Oxford: Oxford University Press.
Diessel, H. (2001). The ordering distribution of main and adverbial clauses: A typological study. Language 77(2): 433-55.
Diller, A.V.N. (2006). Thai Serial Verbs: Cohesion and Culture. In A.Y. Aikhenvald and R.M.W. Dixon (Eds.), Serial Verb Constructions A Cross-linguistic Typology (pp. 160-177). Oxford: Oxford University Press.
Evans, V. and Green, M. (2006). Cognitive Linguistics: An Introduction. Edinburgh: Edinburgh University Press.
Hasplemath, M. (2003). The geometry of grammatical meaning: sem antic maps and cross-linguistic comparison. In M. Tomassello (Ed.), The new psychology of language: cognitive and functional approaches to language structure Vol.2. London: Lawrence Erlbaum Associates.
Haspelmath, M. (2008). Comparative concepts and descriptive categories in cross-linguistic studies. Ms., MPI Leipzig. Available online at .
Heine, B. (1990). The dative in Ik and Kanuri. In W. A. Croft, S. Kemmer, & K. Denning (Eds.), Studies in Typology and Diachrony: Papers presented to Joseph H. Greenberg on his 75th birthday (pp. 129-149). Amsterdam/ Philadelphia: John Benjamins.
Iwasaki, S., & Ingkaphirom, P. (2009). A Reference Grammar of Thai. Cambridge: Cambridge University Press.
Moravcsik, E. A. (2013). Introducing Language and Typology. Cambridge: Cambridge University Press.
Öztürk, B. (2006). Case-driven Agree, EPP and passive in Turkish. In W. Abraham and L. Leisiö (Eds.), Passivization and Typology Form and Function (pp. 383-402). Amsterdam/Philadelphia: John Benjamins.
Prasithrathsint, A. (2006). Development of the thùuk passive marker in Thai. In W. Abraham and L. Leisiö (Eds.), Passivization and Typology Form and Function (pp. 115-131). Amsterdam/Philadelphia: John Benjamins.
Rice, S., & Kabata, K. (2007). Crosslinguistic grammaticalization patterns of the allative. Linguistic Typology, 11(3), 451-514.
Schmidtke-Bode, K. (2009). A Typology of Purpose Clauses. Amsterdam/ Philadelphia: John Benjamins.
Tallerman, M. (2011). Understanding Syntax. (3rd ed.). London: Hodder Education.
Thepkanjana, K. (2008). Verb serialization as a means of expressing complex events in Thai. In B. Lewandowska-Tomaszczyk (Ed.), Asymmetric Events (pp. 103-120). Amsterdam/Philadelphia: John Benjamins.
Thepkanjana, K., & Uehara, S. (2015). Effects of Constituent Orders on Functional Extension Patterns of the Verbs for Give: A Contrastive Study of Thai and Mandarin Chinese. Language and Linguistics, 16(1), 43-68.
