นารีเรืองนาม ยอดสตรีในสายตากวีสยาม กับแนวทางการดำเนินชีวิตของหญิงและชายสมัยรัชกาลที่ 6

Main Article Content

พฤฒิชา นาคะผิว

บทคัดย่อ

นารีเรืองนาม เป็นหนังสือรวบรวมงานเขียนของกวีหลายท่านที่ร้อยกรองขึ้นเพื่อสดุดีสตรีและสอนแนวทางการดำเนินชีวิตแก่บุรุษและสตรีในสมัยรัชกาลที่ 6 บทความนี้มุ่งศึกษาภาพสตรีที่ปรากฏในฐานะวรรณกรรมสดุดี ศึกษาข้อควรประพฤติของ “หญิงดี” และข้อเตือนใจชายในฐานะวรรณกรรมคำสอนซึ่งส่งผลต่อพฤติกรรมและสถานภาพของสตรี


ผลการศึกษาพบว่า เรื่องนารีเรืองนามมีภาพของ “ยอดสตรี” ที่รักชาติและภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ รวมทั้งภาพสตรีที่รักครอบครัว ซึ่งภาพเหล่านี้เป็นภาพของสตรีในอุดมคติที่ชนชั้นนำสยามต้องการสร้างแรงบันดาลใจให้สตรีในยุคสมัยดังกล่าวยึดถือเป็นแบบอย่าง ด้านข้อควรประพฤติของ “หญิงดี” กวีได้สอดแทรกแนวทางการดำเนินชีวิตของผู้หญิงในสมัยรัชกาลที่ 6 ไว้อย่างแยบคาย ผู้หญิงในบริบทชาติสมัยใหม่ไม่ว่าอยู่ในชนชั้นใดควรเป็นทั้งภรรยาและมารดาที่ดี ใช้ความรู้ความสามารถช่วยพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรืองมากยิ่งขึ้น ซึ่งข้อควรปฏิบัติเหล่านี้แสดงให้เห็นความคาดหวังของชนชั้นนำสยามต่อบทบาทของสตรีในสมัยสร้างชาติ ด้านข้อเตือนใจชายในฐานะวรรณกรรมคำสอนสำหรับบุรุษ กวีต้องการกระตุ้นเตือนให้กลุ่มผู้อ่านที่เป็นบุรุษเปิดโอกาสให้สตรีไทยมีสถานภาพทางสังคมที่ดีกว่าเดิม ทั้งนี้เพราะสตรีก็มีความสามารถ เสียสละ กล้าหาญ เป็นฟันเฟืองสำคัญที่สามารถช่วยให้ประเทศชาติมีความเจริญและมั่นคงได้เช่นเดียวกับบุรุษ และสถานภาพทางสังคมที่เท่าเทียมกันของหญิงและชายก็เป็นเครื่องชี้วัดสำคัญที่แสดงให้เห็นความมีอารยะของสยามประเทศ

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ และชุมนุมกวี. (2559). นารีเรืองนาม (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.

ปราณี สุรสิทธิ์. (2527). คำสอนสตรีไทยจากวรรณกรรมช่วงก่อนได้รับอิทธิพลตะวันตก (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.

พรรณทิภา ชื่นชาติ. (2550). วรรณกรรมของกวีหญิงสมัยต้นรัตนโกสินทร์: ศึกษาด้าน มโนทัศน์ กลวิธีการนำเสนอ และอัตลักษณ์ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวรรณคดีไทย). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพฯ.

มงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2530). ปลุกใจเสือป่า. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพระบรมราชานุสรณ์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว.

มหาวิทยาลัยศิลปากร. (2513). เอกสารเรื่องเสือป่าและประมวลเรื่องเกี่ยวกับเสือป่า. พระนคร: คุรุสภา.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมอังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

วรารัชต์ มหามนตรี. (2557). โลกทัศน์ของคนไทยจากภาษิต. พิษณุโลก: ดาวเงินการพิมพ์.

ศรีนาถ สุริยะ, ท่านผู้หญิง. (2538). พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีในรัชกาลที่ 6 วชิราวุธานุสรณ์สาร, 24(2), 5-24.

ศันสนีย์ วีระศิลป์ชัย. (2559). ลูกแก้ว เมียขวัญ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: มติชน.

สหะโรจน์ กิตติมหาเจริญ. (2551). สุภาพบุรุษในพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวกับวรรณกรรมศรีบูรพา (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวรรณคดีและวรรณคดีเปรียบเทียบ). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

สุมาลี ลิ้มประเสริฐ. (2538). ตัวละครหญิงในบทละครพระราชนิพนธ์พระบาทสมเด็จ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว: สื่อในการอบรมหญิงไทย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาภาษาไทย). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.

สุวดี ธนประสิทธิ์พัฒนา. (2534). สถานภาพทางสังคมของสตรีไทยในสมัยปฏิรูปประเทศ วารสารอักษรศาสตร์, 2(23), 3-19.

อัญชลี ภู่ผะกา. (2553). พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว: วรรณคดีกับการสร้างชาติ (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาภาษาไทย). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

Seeger, Martin และ นริศ จรัสจรรยาวงศ์. (2556). ตามรอยเรื่องราวของนักปฏิบัติธรรมหญิงโดดเด่นที่ถูกลืม คุณหญิงใหญ่ ดำรงธรรมสาร (2429-87) และปัญหาว่าด้วยความเป็นเจ้าของผลงานประพันธ์เชิงพุทธศาสนาอันสาคัญ ศิลปวัฒนธรรม, 34(6), 154-169.