สภาพการจัดการเรียนการสอนรายวิชาทักษะปฏิบัติจะเข้ในหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการจัดการเรียนการสอนรายวิชาทักษะปฏิบัติจะเข้ในหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิตใน 5 ด้าน ได้แก่ การกำหนดวัตถุประสงค์ การกำหนดเนื้อหาสาระ การจัดกิจกรรมการเรียนการสอน การใช้สื่อการสอน และการวัดและประเมินผล ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารประมวลรายวิชาและการสัมภาษณ์อาจารย์ผู้สอนและบัณฑิตวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการตีความและสร้างข้อสรุปแบบอุปนัย นำเสนอข้อมูลเป็นความเรียง
ผลการวิจัยพบว่า สภาพการจัดการเรียนการสอนด้าน 1) การกำหนดวัตถุประสงค์ มุ่งพัฒนาทักษะและความรู้ที่จำเป็นในการบรรเลงจะเข้ ครอบคลุมวิธีการบรรเลงเพื่อพัฒนาไปสู่ทักษะการบรรเลงที่สูงขึ้นตามลำดับ การแสดงดนตรี การถ่ายทอดทักษะและความรู้ในการบรรเลงจะเข้ 2) การกำหนดเนื้อหาสาระ สอดคล้องกับการกำหนดวัตถุประสงค์มุ่งเน้นบทเพลงในกลุ่มเครื่องสายและวิธีการบรรเลงตามเกณฑ์มาตรฐานดนตรีไทยขั้นที่ 7 - 9 และบริบทที่เกี่ยวข้อง 3) การจัดกิจกรรมการเรียนการสอน ใช้การบรรยายประกอบการสาธิต การอภิปราย การวิเคราะห์ และการฝึกปฏิบัติ การกำหนดบทเรียนแต่ละครั้งยืดหยุ่นตามความสามารถของผู้เรียน 4) สื่อการสอน ได้แก่ เครื่องดนตรี สื่อสิ่งพิมพ์ สื่อผสม และห้องเรียนดนตรี 5) การวัดและประเมินผล สอดคล้องตามวัตถุประสงค์และเนื้อหาสาระ ใช้การประเมินตามสภาพจริงโดยการสังเกต สัมภาษณ์ และทดสอบ และวัดประเมินผล 3 ช่วงเวลา ได้แก่ ก่อนเรียน ระหว่างเรียน และหลังเรียน โดยเน้นพัฒนาการของผู้เรียนเป็นหลัก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ตังธนกานนท์. (2557). การวัดและประเมินทักษะการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กรรณิการ์ สัจกุล. (2532). ดนตรีศึกษา: จากบ้าน วัดและวัง สู่สถาบันอุดมศึกษา. วารสารครุศาสตร์, 18(1-2), 37-52.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2554). เอกสารแนบท้ายประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง มาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาครุศาสตร์และสาขาศึกษาศาสตร์ (หลักสูตรห้าปี). สืบค้นจาก http://www.mua.go.th/users/tqfhed/news/FilesNews/FilesNews6/education5year_m1.pdf.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). เอกสารแนบท้ายประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง มาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาครุศาสตร์และสาขาศึกษาศาสตร์ (หลักสูตรสี่ปี) พ.ศ. 2562. สืบค้นจาก http://www.ratchakitcha.soc.go.th/ DATA/PDF/2562/E/056/T_0012.PDF.
ไกรสิทธิ์ อัจฉริยะประสิทธิ์. (2560). การศึกษากระบวนการถ่ายทอดการบรรเลงจะเข้ ของครูระตี วิเศษสุรการ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาดนตรี ศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2561). ดนตรีศึกษา: หลักการและสาระสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงแก้ไข). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2562). ประวัติดนตรีไทยศึกษา: มุมมองทางทฤษฎีการศึกษา. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 20(2), 35-51.
ณวัฒน์ หลาวทอง. (2555). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์เรื่อง “การศึกษากระบวนการ ถ่ายทอดความรู้และอัตลักษณ์การบรรเลงจะเข้ของครูสุธารณ์ บัวทั่ง”. กรุงเทพฯ: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียน รู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2551). เครื่องดนตรีไทยของกรมศิลปากร ; ตำนานการผสมวงมโหรี ปี่พาทย์ และเครื่องสาย (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: สำนักวรรณกรรมและ ประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
ธิติ ทัศนกุลวงศ์. (2559). การสร้างกลวิธีการพัฒนาคุณภาพเสียงจะเข้ในการบรรเลง เดี่ยวจากครูจะเข้ที่สืบทอดกลวิธีการบรรเลงจากโบราณาจารย์. วารสาร สารสนเทศ, 15(2), 49-57.
พูนพิศ อมาตยกุล. (2539). เอกสารสรุปการบรรยาย ประกอบวิชาประวัติและ พัฒนาการดนตรีของไทย ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2539 สาขาวัฒนธรรม ศึกษา สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล. (อัดสำเนา).
มนตรี ตราโมท. (2540). ดุริยางคศาสตร์ไทย: ภาควิชาการ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มติชน.
มาศสุภา สีสุกอง. (2531). พัฒนาการของการศึกษาวิชาชีพดนตรีไทยในสมัย รัตนโกสินทร์. (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต ภาควิชาอุดมศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา และกรมศิลปากร. (2553). เกณฑ์มาตรฐาน ดนตรีไทย พุทธศักราช 2553 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด ภาพพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). ข้อมูลรายชื่อหลักสูตรระดับ อุดมศึกษาที่ สกอ. รับทราบการให้ความเห็นชอบ/อนุมัติหลักสูตรของสภา สถาบันอุดมศึกษา (ระหว่างปี 2555 - 2561). สืบค้นจาก http://www.mua. go.th/users/bhes/MUA_CURR/CurrCer.html2
สำนักมาตรฐานอุดมศึกษา สำนักงานปลัดทบวงมหาวิทยาลัย. (2544). เกณฑ์ มาตรฐานดนตรีไทยและการประเมิน พุทธศักราช 2544. กรุงเทพฯ: สำนักงาน ปลัดทบวงมหาวิทยาลัย.
สุภางค์ จันทวานิช. (2559). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวรรณา วังโสภณ. (2547). การศึกษาวัฒนธรรมการถ่ายทอดดนตรีประจำชาติไทย และญี่ปุ่น. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2547). การวัดทักษะปฏิบัติ (Performance testing). (พิมพ์ครั้ง ที่ 4). จุลสารการทดสอบอันดับที่ 4. ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะ ครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เหมราช เหมหงษา. (2541). วิวัฒนาการการถ่ายทอดการบรรเลงจะเข้: การศึกษา เชิงประวัติศาสตร์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาพื้นฐานการ ศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
อนุรักษ์ บุญแจะ และอนรรฆ จรัณยานนท์. (2558). กระบวนการเปลี่ยนแปลงและ แนวโน้มของการสอนดนตรีในสถาบันอุดมศึกษา: กรณีศึกษามหาวิทยาลัย ราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ, 19(2), 32-40.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2553). หลักการสอน (ฉบับปรับปรุง) (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: โอ.เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
Bronfenbrenner, U. (1977). Toward an experimental ecology of hum an development. American Psychologist, 32, 513-531.
Nantida Chandransu. (2010). The development of music education in Thailand’s higher education. (Published doctoral dissertation). Mahidol University, Nakhon Pathom.
Saskatchewan Education. (1991). Instructional approaches: a framework for professional practice. n.p.
Tyler, R. W. (1971). Basic principles of curriculum and instruction (31st ed). Chicago, IL: The university of Chicago press.
