ภาษาเยอรมันแบบลดทอนความซับซ้อน กรณีศึกษากลวิธีการถ่ายทอดความประโยคบอกเหตุผลและประโยคบอกเงื่อนไข
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
“ภาษาเยอรมันแบบลดทอนความซับซ้อน” (Leichte Sprache) เป็นวิธภาษาที่มีการลดทอนความซับซ้อนทั้งด้านภาษาและด้านเนื้อหา เพื่อให้กลุ่มบุคคลที่มีความต้องการพิเศษสามารถเข้าถึงข้อมูลได้ตามความประสงค์และดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างเท่าเทียม ปัจจุบันมีแนวปฏิบัติในการถ่ายทอดความเป็นภาษาเยอรมันแบบลดทอนความซับซ้อนจากหลายแหล่งที่มาทำให้มีความแตกต่างกันในหลายส่วน งานวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีถ่ายทอดความจากภาษาเยอรมันมาตรฐานเป็น “ภาษาเยอรมันแบบลดทอนความซับซ้อน” โดยเลือกศึกษาเฉพาะกลวิธีการถ่ายทอดความประโยคบอกเหตุผลและประโยคบอกเงื่อนไขโดยการศึกษาเปรียบเทียบการถ่ายทอดความตัวบทซึ่งจัดทำขึ้นโดยกระทรวงแรงงานและสังคมแห่งเยอรมนีจำนวนรวม 8 ตัวบท แบ่งเป็นตัวบทต้นทางภาษาเยอรมันมาตรฐาน 4 ตัวบท และตัวบทปลายทางฉบับภาษาเยอรมันแบบลดทอนความซับซ้อน 4 ตัวบท
จากการวิจัยพบว่า การถ่ายทอดความให้เป็นภาษาเยอรมันแบบลดทอนความซับซ้อนนั้นใช้กลยุทธ์แบบสรุปความเพื่อรักษาความหมายของต้นฉบับ (Denotative Equivalence) และกลยุทธ์การถ่ายทอดความแบบเน้นการปฏิบัติจริง (Pragmatic Equivalence) นอกจากนี้ยังมีการตัดทอนเนื้อความบางส่วนของตัวบทต้นทางอีกด้วย เมื่อศึกษาในระดับโครงสร้างประโยคพบว่า กลวิธีการถ่ายทอดความประโยคบอกเหตุผลและประโยคบอกเงื่อนไขที่พบได้บ่อยที่สุดคือ การใช้คำสันธานเชื่อมประโยคความซ้อน เช่น wenn (“ถ้า”) และ weil (“เพราะ”) ซึ่งไม่สอดคล้องกับแนวปฏิบัติเกี่ยวกับการถ่ายทอดความเป็น "ภาษาเยอรมันแบบลดทอนความซับซ้อน” รองลงมาคือการใช้คำวิเศษณ์เชื่อมความ เช่น deshalb (“ดังนั้น”) และ darum (“ดังนั้น”) ตามด้วยการใช้คำสันธานเชื่อมประโยคความรวม denn (“เพราะ”)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Blühdorn, H. (2006). Kausale Satzverknüpfungen im Deutschen. 10(2006), 253-282.
Bredel, U., & Maaß, C. (2016). Leichte Sprache: Theoretische Grundlagen, Orientierung für die Praxis. Berlin: Dudenverlag.
Breindl, E., & Waßner, U. H. (2006). Syndese vs. Asyndese. Konnektoren und Andere Wegweise für die Interpretation semantischer Relationen in Texten. In H. Blühdorn, E. Breindl, & U. H. Waßner (Eds.), Textverstehen. Grammatik und darüber hinaus (pp. 46-70). Berlin/New York: de Gruyter.
Brinkmann, H. (1971). Die deutsche Sprache: Gestalt und Leistung (2. Aufl.). Düsseldorf: Schwann.
Christmann, U. (2017). Wie leicht darf Leichte Sprache sein? Empirische Lücken in einem gut gemeinten Konzept. In B. Bock, U. Fix, & D. Lange (Eds.), “Leichte Sprache” im Spiegel theoretischer und angewandter Forschung (pp. 35-57). Berlin: Frank & Timme.
Eisenberg, P. (2013). Der Satz (4. Aufl.). Stuttgart Weimar: Verlag J. B. Metzler.
Imo, W. (2016). Grammatik: Eine Einführung. Stuttgart: J.B. Metzler Verlag.
Inclusion Europe. (2009). Informationen für alle: Europäische Regeln, wie man Informationen leicht lesbar und leicht verständlich macht. Entwickelt im Rahmen des Projektes Pathways - Wege zur Erwachsenenbildung für Menschen mit Lernschwierigkeiten. Brüssel: Inclusion Europe. Retrieved from http://www.inclusioneurope.org/LLL/documents/DEInformation%20for%20all.pdf
Kunkel-Razum, K., Eisenberg, P., & Razum, K. K. (Eds.). (2009). Der Duden: Die Grammatik (8. Aufl.). Mannheim: Dudenverlag.
Maaß, C. (2015). Leichte Sprache: Das Regelbuch. Münster: Lit.
Netzwerk Leichte Sprache. (2013). Die Regeln für Leichte Sprache. Retrieved from https://www.leichte-sprache.org/wp-content/uploads/2017/11/Regeln_Leichte_Sprache.pdf
Schubert, K. (2014). Barrierefrei, reguliert, gelenkt. Partizipien optimierenden Eingreifens in Sprache und Kommunikation. In S. Jekat, H. E. Jüngst,
K. Schubert, & C. Villiger (Eds.), Sprache barrierefrei gestalten (pp.201-220). Berlin: Frank & Timme.
Wegener, H. (1999). Syntaxwandel und Degrammatikalisierung im heutigen Deutsch? Noch einmal zu weil-Verbzweit. 27, 326.
Weiss, D. (1982). Begründungserwartungen und implizite Kausalität. In Girke, W. (Ed.), Slavistische Linguistik 1981 (pp. 234-263). München: Sagner.
สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ. (n.d.). อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิคนพิการ (CRPD). Retrieved July 31, 2020, from http://neppr56.dep.go.th/index.php/claim/อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิคนพิการ-crpd
