การศึกษาแนวคิดด้านความกตัญญูในลัทธิขงจื๊อผ่านคัมภีร์สี่จตุรปกรณ์

Main Article Content

Chatuwit Keawsuwan

บทคัดย่อ

วัฒนธรรมจีนให้ความสำคัญกับความกตัญญูเป็นอย่างมาก ถือว่าความกตัญญูเป็นรากฐานแห่งความดีทั้งปวง ลัทธิขงจื๊อเป็นหนึ่งในแกนกลางของวัฒนธรรมจีน ลัทธินี้ได้ให้คุณค่าความกตัญญูและได้นำเสนอคุณธรรมดังกล่าวผ่านคัมภีร์สำคัญหลายเล่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหนังสือชุดสี่จตุรปกรณ์ที่เป็นคัมภีร์รวมสารัตถะสำคัญของลัทธิขงจื๊อ ซึ่งมีความสำคัญต่อวัฒนธรรมจีนทั้งในวงการปรัชญา วรรณกรรม การศึกษามาจนถึงปัจจุบัน วัตถุประสงค์ของการวิจัยคือศึกษาแนวคิดด้านความกตัญญูของลัทธิขงจื๊อที่ปรากฏในหนังสือชุดสี่จตุรปกรณ์ โดยมีระเบียบวิธีวิจัยคือรวบรวมและศึกษาข้อมูลจากหนังสือชุดดังกล่าว ดำเนินการลำดับข้อมูล จัดระบบตามกรอบความคิดในการศึกษา และคัดเลือกข้อมูลและระบบคิดที่แทรกอยู่ในเนื้อหาในคัมภีร์ทั้งสี่มาวิเคราะห์ อธิบายและเชื่อมโยงความคิดทั้งหมด ผลการศึกษาพบว่า แนวคิดด้านความกตัญญูในหนังสือชุดสี่จตุรปกรณ์มีความสอดคล้องเชื่อมโยงกัน โดยแสดงให้เห็นว่าลัทธิขงจื๊อมองความกตัญญู(孝)เป็นคุณธรรมที่บุตรพึงมีต่อบุพการี ถือเป็นการตอบแทนความรัก(愛)ของบุพการี เมื่อบุคคลมีความกตัญญูต่อบุพการีเป็นพื้นฐานแล้ว ก็จะแผ่ขยายความกตัญญูไปสู่ความจงรักภักดี(忠)ความเคารพ(敬)ความเคารพรักและเมตตา(悌)ต่อบุคคลอื่นในสังคมนั่นเอง สามารถกล่าวได้ว่าคุณงามความดีทั้งหลายมีกตัญญูเป็นสิ่งนำ กตัญญูคือรากฐานแห่งวิถีธรรมและคุณธรรมทั้งปวง

Article Details

ประเภทบทความ
บทความทั่วไป

เอกสารอ้างอิง

กนกพร นุ่มทอง, และศิริวรรณ ลิขิตเจริญธรรม. (2562). หลักและข้อความระวังในการแปลจีน-ไทย ไทย-จีน. วารสารจีนศึกษา, 12(2), 105-151.

ชิดหทัย ปุยะติ. (2550). การศึกษาเปรียบเทียบภาษิต-คำพังเพยจีนและไทยที่สะท้อนแนวคิดเรื่องคุณธรรม (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ถาวร สิกขโกศล, และกนกพร นุ่มทอง. (2562). คัมภีร์ต้าเสวีย (มหาศึกษา) และจงยง (ความเหมาะสมที่แน่นอน) สองคัมภีร์ แก่นคำสอนของลัทธิขงจื๊อ. กรุงเทพฯ : สมาคมเผยแผ่คุณธรรม “เต็กก่า” จีจินเกาะ.

นรุตม์ คุปต์ธนโรจน์. (2551). นิทานจีนชุดยี่สิบสี่ยอดกตัญญู: การดำรงอยู่และวิธีการนำเสนอในสังคมไทยปัจจุบัน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พระมหาสมชาย ฐานวุฑฺโฒ. (2547). มงคลชีวิต ฉบับ “ทางก้าวหน้า”. กรุงเทพ: ชมรมพุทธศาสตร์สากล.

ปกรณ์ ลิมปนุสรณ์. (2558). คัมภีร์เมิ่งจื่อ. กรุงเทพฯ : โอเพ่น โซไซตี้.

สยุมพร ฉันทสิทธิพร. (2558). ตำราทั้งสี่ กับการผลิตซ้ำอุดมการณ์ในการรักษาเสถียรภาพของสังคมจีน (ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุวรรณา สถาอานันท์. (2551). หลุนอี่ว์: ขงจื่อสนทนา. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Dai Maotang, Feng Zhaoyang. (2020). The Moral Purport of the Classic of Filial Piety: From the Perspective of Family Ethics. Journal of Hubei Engineering University, 40(1), 5-11.

李海霞.(2009).《論》《孟》《老》《莊》倫理道德詞語研究.重慶教育學院學報,40-46.

劉強.(2019). 為人之根,行仁之本——“四書通講”之孝悌之道. Masterpieces Review,47-54.

蘇俊源.(2007).看故事明道理: 孝的故事.臺北: 中華桃園明聖經推廣學會.

許嘉璐主編.(1998).文白對照十三經. 廣東: 廣東教育出版社.

楊朝明.(2020).儒家‘四書’與中華家風.中原文化研究,44-50.

張永超.(2016).先秦儒家“孝悌”觀的形成、演進及其理論困境---以“四書”和郭店竹簡為中心.鄭州大學公共管理學報,45-49.

朱熹撰, 張茂泽整理.(1999).四书集注.西安: 三秦出版社.