อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ความกลัวในวรรณกรรม: กรณีศึกษาเรื่องสั้น “สงบงงในดงงู”

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ความกลัวในเรื่องสั้น “สงบงงในดงงู” ด้วยทฤษฎีอุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ทางภาษาศาสตร์ปริชานซึ่งใช้วิเคราะห์ทั้งรูปแบบภาษาทั่วไปและภาษาสร้างสรรค์ที่สื่อสารประสบการณ์ของมนุษย์ ผลวิจัยพบว่าอุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ความกลัวได้รับการถ่ายโยงเป็น 14 ประเภท ได้แก่ 1) [ความกลัวคือป่าทึบ] 2) [ความกลัวคือใบไม้ร่วง] 3) [ความกลัวคือความอัปลักษณ์] 4) [ความกลัวคือการเลือกตั้ง] 5) [ความกลัวคือการคุมขัง] 6) [ความกลัวคือโรค] 7) [ความกลัวคือเชือก] 8) [ความกลัวคือความตาย] 9) [ความกลัวคืออวัยวะ] 10) [ความกลัวคือวัตถุ] 11) [ความกลัวคือจิตวิญญาณ] 12) [ความกลัวคือพิษ] 13) [ความกลัวคือมนุษย์] และ 14) [ความกลัวคืองู] ผลของการใช้อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ความกลัวแสดงให้เห็นว่าตัวละคร(มนุษย์) มีความกลัวที่หลากหลายมุมมองความคิด มโนทัศน์เหล่านี้สะท้อนถึงวิธีคิดในการเปรียบเทียบของการใช้ภาษาจริงในรูปแบบประเภทตัวบทวรรณกรรมประเภทเรื่องสั้น ทำให้เห็นถึงมิติลักษณะของความสัมพันธ์ระหว่างภาษา ความคิด กับตัวบท ได้อย่างเหมาะสม กล่าวคือ ตัวบทเป็นพื้นที่เพื่อการนำเสนอเรื่องราวเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับวิถีปฏิบัติของมนุษย์ โดยมีการใช้อำนาจระหว่างสมาชิกในสังคมซึ่งเป็นชุมชนหนึ่งที่มีการเลือกตั้งประธานชุมชน สะท้อนการบริหารการจัดการด้านการเมืองท้องถิ่น แต่การปะทะต่อสู้ทำให้เกิดการแข่งขันผ่านการใช้ภาษาหาเสียงและตอบโต้สนทนา ขณะที่มีการสื่อสาร ความคิดที่มีการเปรียบเทียบเพื่อสนับสนุนและโจมตีปรากฏเป็นอุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ที่เผยความกลัวมากกว่าความกล้าในสนามศึกเลือกตั้งของตัวละครหลักในเรื่องสั้นนี้ ซึ่งเป็นการเผยภาพแทนแห่งชีวิตจริง