ดนตรีล้านนาศึกษา: เจ้าสุนทร ณ เชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ได้นำเสนอชีวประวัติของเจ้าสุนทร ณ เชียงใหม่ ในมิติดนตรีล้านนาศึกษา ท่านเป็นผู้มีคุณูปการทำคุณประโยชน์ให้กับวงการดนตรีล้านนา การเติบโตท่ามกลางศิลปวัฒนธรรมล้านนาและเรียนรู้ศาสตร์ด้านดนตรีไทยคู่ขนานมาทำให้เจ้าสุนทรมีความรู้ความเชี่ยวชาญ การเป็นผู้มีวิสัยทัศน์ทางการศึกษายาวไกลทำให้เจ้าสุนทรริเริ่มรูปแบบต่างๆ ของดนตรีล้านนาให้มีความเป็นระเบียบแบบแผนมากขึ้น โดยการบันทึกโน้ตเพลงเพื่อใช้ในการศึกษา การกำหนดรูปแบบวงดนตรีและการดัดแปลงเครื่องดนตรีให้มีขนาดและระบบเสียงที่มีความเป็นมาตรฐาน มีการนำหน้าทับดนตรีไทยมาปรับใช้ในการบรรเลงในวงดนตรีพื้นบ้านล้านนา ถ่ายทอดองค์ความรู้ให้แก่ผู้เรียนอย่างเท่าเทียม และพัฒนานวัตกรรมทางดนตรีเพื่อใช้ประโยชน์ต่อวงการดนตรีล้านนาศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชนิสา นาคน้อย. (2556). พระพุทธรูปล้านนาที่มีจารึกกับการแปลความทางด้านประวัติศาสตร์และความสัมพันธ์ทางด้านศิลปกรรม (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
บุญรัตน์ ทิพยรัตน์. (2554, 7 มิถุนายน). ครูภูมิปัญญาไทยด้านอุตสาหกรรมและหัตถกรรม. [บทสัมภาษณ์].
ปรเมศวร์ สรรพศรี. (2555). เจ้าสุนทร ณ เชียงใหม่: การสืบทอดภูมิปัญญาการสร้างสะล้อและซึง (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมและการพัฒนา). มหาวิทยาลัยมหิดล, นครปฐม.
พรชนก สุทาตัน. (2559). การขับซอพื้นบ้านล้านนา: กรณีศึกษา แม่ครูบัวชุม จันทร์ทิพย์. โครงการประชุมวิชาการระดับชาติ: ศิลปกรรมวิชาการ ครั้งที่ 2: ศิลปะ 4.0: ศิลปะเพื่อการสร้างสรรค์และศิลปะเพื่อการศึกษา, 176-190.
เพียงแพน สรรพศรี. (2562). การศึกษาต้นแบบความเป็นครูดนตรีพื้นบ้านล้านนา: กรณีศึกษาครูพรหเมศวร์ สรรพศรี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 8(2), 90-103.
ยุทธนา ฉัพพรรณรัตน์ และคณะ. (2559). กรอบมโนทัศน์และทักษะจำเป็นของครูศิลปะ ดนตรีและนาฏศิลป์ศึกษาในการจัดการวัฒนธรรมบุกรุกภายในและนอกประชาคมอาเซียน: กรณีศึกษาประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. กรุงเทพฯ: กองทุนรัชดาภิเษกสมโภช จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2551). ศิลปะเมืองเชียงแสน: วิเคราะห์งานศิลปกรรมร่วมกับหลักฐานทางโบราณคดีและเอกสารทางประวัติศาสตร์. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2549). สุดยอดนวัตกรรมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
สุรศักดิ์ ณ เชียงใหม่. (2554, 12 เมษายน). ทายาทเจ้าสุนทร ณ เชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่. [บทสัมภาษณ์].
สุรีย์ ณ เชียงใหม่. (2554, 10 เมษายน). ทายาทเจ้าสุนทร ณ เชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่. [บทสัมภาษณ์].
อนันต์ สบฤกษ์. (2554, 22 มิถุนายน). อาจารย์สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย จังหวัดนครปฐม. [บทสัมภาษณ์].
อัษฎาวุธ พลอยเขียว. (2560). การศึกษาการขับซอของแม่ครูพยอม ถิ่นถา อำเภอเมือง จังหวัดแพร่. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 11(2), 34-41.
Steiner, E. (1988). Methodology of Theory Building. Sydney: Educology Research Associates.
UNESCO. (1996). Learning: The Treasure within: Report to UNESCO of The International Commission on Education for The Twenty-First Century. Paris: UNESCO.
