วัฒนธรรมดนตรีของชาวม้ง หมู่บ้านห้วยแล้ง ตำบลท่าข้าม อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพทั่วไปของหมู่บ้านห้วยแล้ง ตำบลท่าข้าม อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย 2) วัฒนธรรมดนตรีของชาวม้งในบริบททางดนตรีที่สำคัญ 3) วิเคราะห์เพลงของชาวม้งตามวิทยวิธีทางดนตรีชาติพันธุ์วิทยา
ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1) หมู่บ้านห้วยแล้งตั้งอยู่ในตำบลท่าข้าม อำเภอเวียงแก่น จังหวัดเชียงราย มีอาณาเขตติดต่อกับหมู่บ้านท่าข้ามทางทิศเหนือ หมู่บ้านโล๊ะทางทิศตะวันออก อำเภอเชียงของทางทิศตะวันตก และตำบลปอทางทิศใต้ ชาวม้งหมู่บ้านห้วยแล้งได้อพยพมาจากอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย ตั้งแต่ในสมัยรัชกาลที่ 9 เป็นต้นมา ปัจจุบันส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ใช้ภาษาม้งและภาษาไทยในการสื่อสารควบคู่กันไป นับถือศาสนาพุทธและศาสนาคริสต์ แต่ยังมีความเชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์และวิญญาณบรรพบุรุษ 2) วัฒนธรรมดนตรีมีประวัติความเป็นมายาวนานและมีความสำคัญต่อวิถีชีวิตของชาวม้งเป็นอย่างมาก เครื่องดนตรีที่สำคัญคือแคนเรียกว่า เก้ง ปัจจุบันมีการบรรเลงในงานวันขึ้นปีใหม่ม้งและงานศพม้งเท่านั้น 3) เพลงของชาวม้งมีจำนวนทั้งสิ้น 8 เพลง ได้แก่ 1) ซู้ 2) นู่จือ
3) ปลัว 4) เก้งตูเสีย 5) เก้งเจเนง 6) เก้งจ๊อเจี้ย 7) เก้งก๊าเก และ 8) จาตู๊ส่อ เพลงเหล่านี้มีโครงสร้าง 2-3 ท่อน มีลักษณะการบรรเลงทำนองวนซ้ำไปมา กลุ่มเสียงประกอบด้วยโน้ต F#, G#, B, C#, D# ระดับเสียงต่ำสุดส่วนใหญ่คือ F#3 และระดับเสียงสูงสุดคือ G#4 การเคลื่อนที่ของทำนองมีทั้งลักษณะคงที่และไม่คงที่ การประดับทำนองปรากฏ 2 รูปแบบ ได้แก่ การสั่นเสียงและการใช้โน้ตสะบัด เพลงมีอัตราจังหวะและความเร็วจังหวะแตกต่างกันอย่างหลากหลาย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2555). ดนตรีศึกษา: หลักการและสาระสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัชชา โสคติยานุรักษ์. (2544). สังคีตลักษณ์และการวิเคราะห์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เมตตา วิวัฒนานุกูล. (2548). การสื่อสารต่างวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศรัณย์ นักรบ. (2557). ดนตรีชาติพันธุ์วิทยา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุจรรยา โชติช่วง. (2554). การศึกษาสภาพการพัฒนาอัตลักษณ์และเอกลักษณ์ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 1 (การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง กศ.ม.). มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
สุจริตลักษณ์ ดีผดุง. (2538). สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์ม้ง. นครปฐม: สถาบันการสาธารณสุขอาเซียน มหาวิทยาลัยมหิดล.
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2543). อัตลักษณ์ (Identity) การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ.
อมรา พงศาพิชญ์. (2534). วัฒนธรรม ศาสนาและชาติพันธุ์: วิเคราะห์สังคมไทยแนวมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. (2566, 15 มกราคม). อำเภอเวียงแก่น. สืบค้นจาก https://th.wikipedia.org/wiki/อำเภอเวียงแก่น#/media/ไฟล์:แผนที่โดยสังเขป.jpg.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Lebar, F. M., Gerald, C. H., & Musgrave, J. K. (1964). Ethnic groups of mainland Southeast Asia. New Haven: Human Relations Area Files Press.
Lewis, P., & Lewis, E. (1984). Peoples of the golden triangle. Great Britain: Thames and Hudson.