การวิเคราะห์เปรียบเทียบหนังสือเรียนภาษาญี่ปุ่น เพื่อการโรงแรม: เนื้อหาและโครงสร้างหนังสือเรียน ในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลทั่วไป หัวข้อและโครงสร้างในหนังสือเรียนภาษาญี่ปุ่นเพื่อการโรงแรม โดยเปรียบเทียบระหว่างหนังสือเรียนสำหรับผู้เรียนในสถาบันอุดมศึกษากับหนังสือเรียนสำหรับบุคคลทั่วไป มีกลุ่มเป้าหมายเป็นหนังสือเรียนภาษาญี่ปุ่นเพื่อการโรงแรมที่เป็นภาษาไทยและตีพิมพ์ช่วง พ.ศ. 2542-2565 จำนวน 11 เล่ม โดยใช้กรอบแนวคิดของ 菊本 (2020) มาใช้ในการวิเคราะห์หัวข้อและระบบการสอน 9 ขั้นของกาเย่ (Gagne's 9 Events of Instruction) มาใช้ในการวิเคราะห์โครงสร้าง จากการสำรวจหนังสือเรียนสำหรับผู้เรียนในสถาบันอุดมศึกษาซึ่งพบจำนวน 3 เล่ม และจากการสำรวจหนังสือสำหรับบุคคลทั่วไปซึ่งพบจำนวน 8 เล่ม หัวข้อที่พบมากที่สุดในหนังสือเรียนสำหรับผู้เรียนในสถาบันอุดมศึกษาจะเน้นในงาน ส่วนพนักงานต้อนรับ (การลงทะเบียนเข้าพัก การคืนห้องพัก การให้บริการทางโทรศัพท์) และงานที่ต้องพูดคุยกับผู้เข้าพักโดยตรง (การให้บริการห้องพัก ห้องอาหาร) ซึ่งต่างจากหัวข้อที่พบมากที่สุดในหนังสือเรียนสำหรับบุคคลทั่วไปที่เน้นในกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน รวมถึงมีหัวข้อในเชิงวัจนกรรม (การต้อนรับ การกล่าวอำลา การปฏิเสธ) เพื่อให้พนักงานทุกส่วนสามารถจำและนำไปใช้ได้ทันที แสดงให้เห็นว่าในสถาบันอุดมศึกษาให้ความสำคัญกับการสอนภาษาญี่ปุ่นเพื่อให้ผู้เรียนได้เข้าไปทำงานในส่วนของพนักงานต้อนรับหรือกลุ่มที่ต้องพูดคุยโดยตรงกับผู้เข้าพักในโรงแรม แต่หนังสือเรียนสำหรับบุคคลทั่วไปจะให้ความสำคัญกับเนื้อหาที่ครอบคลุมทุกส่วนงาน ส่วนด้านโครงสร้าง หนังสือเรียนทั้ง 2 กลุ่มยังขาดร่วมกันในเรื่องการแจ้งจุดประสงค์และการกระตุ้นให้ผู้เรียนระลึกถึงความรู้เดิมที่จำเป็นตามระบบการสอน 9 ขั้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คาซูมิ ทามูระ. (2547). ภาษาญี่ปุ่นเพื่อการโรงแรม 1. กรุงเทพฯ: ภาษาและวัฒนธรรม.
คาซูมิ ทามูระ. (2548). ภาษาญี่ปุ่นเพื่อการโรงแรม 2. กรุงเทพฯ: ภาษาและวัฒนธรรม.
คาซูมิ ทามูระ. (2549ก). ภาษาญี่ปุ่นเพื่อการโรงแรม 3. กรุงเทพฯ: ภาษาและวัฒนธรรม.
คาซูมิ ทามูระ. (2549ข). ภาษาญี่ปุ่นเพื่อการโรงแรม 4. กรุงเทพฯ: ภาษาและวัฒนธรรม.
คาซูมิ ศรีจักรวาฬ, และปราณี จงสุจริตธรรม. (2542). ภาษาญี่ปุ่นการโรงแรม 1. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฐวุฒิ บุญบรรลุ. (2559). การพัฒนาแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดของกาเย่ร่วมกับการใช้สื่อมัลติมีเดียเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดวิเคราะห์ เรื่องอาเซียนศึกษา ชั้นประถมศึกษาปีที่6 (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, มหาสารคาม.
ตรีทิพย์ รัตนไพศาล, และ Kazumi Srijugawan. (2546). ภาษาญี่ปุ่นสำหรับพนักงานโรงแรมแผนกรักษาความปลอดภัย. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญพา คำวิเศษณ์. (2561). ความพร้อมด้านการใช้ภาษาอังกฤษของพนักงานต้อนรับในโรงแรมและที่พักในจังหวัดภูเก็ต. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 3(3), 25-35.
พชรพจน์ นันทรามาศ, กณิศ อ่ำสกุล, และธนา ตุลยกิจวัตร. (2566). เปิดโลกทัศน์ใหม่ของการท่องเที่ยวยุค Post-Covid ด้วยนักท่องเที่ยวกลุ่ม GIFT+. สืบค้นจาก https://krungthai.com/Download/economyresources/EconomyResourcesDownload_481Post_COVID.pdf.
พรนัชชา ประทีปจินดา. (2558). เหตุผลที่ใช้ในการปฏิเสธการขอร้องเปรียบเทียบระหว่างภาษาไทยกับภาษาญี่ปุ่น. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ภัทรวรรณ อยู่เย็น, และ Yoshida Haoko. (2546). ภาษาญี่ปุ่นสำหรับผู้ประกอบการด้านที่พัก. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
วิชัย วงษ์ใหญ่, และมารุต พัฒผล. (2563). หัวใจของการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมเกียรติ เชวงกิจวณิช, สุณีย์รัตน์ เนียรเจริญสุข, และ Koyama Shizuku. (2546). ภาษาญี่ปุ่นสำหรับพนักงานโรงแรม แผนกบริการในห้องออกกำลังกายและสระว่ายน้ำ. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
สมพร โกมารทัต. (2545). ภาษาญี่ปุ่นเพื่อการโรงแรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สร้อยสุดา ณ ระนอง, และ Kazumi Srijugawan. (2546). ภาษาญี่ปุ่นสำหรับพนักงานโรงแรมแผนกเปิดประตู. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ไอ มูราซากิ. (2562). ภาษาญี่ปุ่นเพื่อการโรงแรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Gagne, R. M. (1985). The condition of learning and the theory of instruction. New York: Holt, Rinehart & Winston.
英保すずな・渡嘉敷恭子. (2018). 「介護の日本語の教材の研究―ビデオ教材開発に向けて―」『関西外国語大学留学生別科日本語教育論集』28, 115-125.
菊本恵子. (2020). 「観光日本語シラバス作成のためのガイドライン提案―ホテルスタッフの例―」『日本語教育方法研究会誌』26(2), 50-51.
窪田晃子. (2004). 「『サービス日本語』という考え方―観光都市ハワイでの日本語教育の現状から考える―」『昭和女子大学大学院日本語教育研究紀要』2, 65-69.
柴原智代・島田徳子. (2008). 「これからの日本語学習を教材で支援するために必要なこと」『日本語教育論集』24, 33-47.
島田徳子・柴原智代. (2005). 「日本語教材作成のための三つの視点―教授設計論の適用、学習過程への注目、教室活動の分析指標―」『交流基金日本語教育紀要退』1, 53-67.
鈴木祥平. (2018). 「宿泊予約サイトにおいて使用される写真の特徴分析―ホテルと旅館の違いに着目して―」『情報科学研究』39, 15-29.
平山紫帆・髙橋雅子. (2013). 「『生活日本語』の教科書分析―学習メカニズムの観点から―」『立教日本語教育実践学会』1, 75-86.
森田衛. (2006). 「日本の高級ホテル飲食施設案内文に見られる特徴」『専門日本語教育研究』8, 27-32.
山川和彦・法島正和・西川千絵. (2015). 「海外における日本人旅行者の言語的接遇事情―タイ・バンコクにおける事例研究―」『麗澤大学紀要』98, 111-118.
羅永祥. (2022). 「インストラクショナル・デザインの視点からの CA 日本語教科書分析―台湾 C 航空会社の日本語教科書を中心に―」『日本学刊』25, 65-79.
