ปัญหาและแนวทางการพัฒนาการเรียนการสอนภาษาเกาหลี เพื่อแรงงานไทยที่จะเตรียมตัวสอบ EPS-TOPIK
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาและแนวทางการพัฒนาการเรียนการสอนเพื่อแรงงานไทยที่จะเตรียมตัวสอบ EPS-TOPIK 4 ด้าน คือ ด้านหลักสูตร ด้านผู้สอน ด้านสื่อการเรียนการสอน และด้านผู้เรียน โดยทำการเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ครูผู้สอนจำนวน 30 คน และแบบสอบถามแรงงานไทยที่จะเตรียมตัวสอบ EPS-TOPIK จำนวน 384 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจุบันหลักสูตรการสอนภาษาเกาหลีเพื่อแรงงานไทยในโรงเรียนสอนภาษาเกาหลีเป็นหลักสูตรที่มีวัตถุประสงค์เพื่อ “การติวเข้มระยะสั้น” ให้กับผู้ที่จะตรียมตัวสอบ EPS-TOPIK จึงควรจัดทำหลักสูตรภาษาเกาหลีเบื้องต้นก่อนเข้าเรียนหลักสูตรการติวเข้มระยะสั้นดังกล่าวและควรขยายระยะเวลาหลักสูตรการติวเข้มระยะสั้นให้มากขึ้นเพื่อประสิทธิภาพการเรียนรู้ 2) ครูผู้สอนส่วนใหญ่ขาดทักษะด้านการสอนและขาดประสบการณ์การทำงานกับชาวเกาหลี จึงควรจัดให้มีการอบรมพัฒนาศักยภาพด้านการสอนและการจัดอบรมเชิงวัฒนธรรมการทำงานร่วมกับชาวเกาหลี เพื่อเป็นองค์ความรู้และสามารถนำไปใช้ในการสอนต่อไป 3) สื่อที่ใช้ในการสอนส่วนใหญ่คือหนังสือมาตรฐานภาษาเกาหลี หรือหนังสือที่ผู้สอนจัดทำขึ้น จึงควรมีการพัฒนาสื่อการเรียนการสอนให้มีความหลากหลายและผู้เรียนสามารถเข้าถึงได้ง่ายยิ่งขึ้น เช่น สื่อออนไลน์ YouTube, TikTok, Facebook เป็นต้น 4) แรงงานผู้เรียนภาษาเกาหลีส่วนใหญ่มีภาระหน้าที่ต้องทำงานจึงไม่มีเวลาเข้าเรียน หลายคนขาดแคลนทุนทรัพย์ ผู้เรียนบางคนคิดว่าภาษาเกาหลียากเกินไปทำให้ขาดแรงจูงใจในการเรียน ควรมีการจัดกิจกรรมเพื่อสร้างแรงบันดาลใจและทัศนคติที่ดีต่อการเรียนภาษาเกาหลี เช่นการพบปะหรือพูดคุยกับผู้มีประสบการณ์การทำงานในประเทศเกาหลีมาก่อน เพื่อถ่ายทอดให้เห็นถึงความสำคัญและประโยชน์ของการสื่อสารภาษาเกาหลี ตลอดจนการให้ข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับขั้นตอนการไปทำงานในประเทศเกาหลีอย่างถูกกฎหมาย และสิทธิประโยชน์ต่างๆ เป็นต้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงแรงงาน. (2565, 1 กันยายน). ประกาศคณะกรรมการค่าจ้างเรื่องอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 11). https://www.doe.go.th/prd/trat/news/param/site/133/cat/7/sub/0/pull/detail/view/detail/object_id/68589
จอมขวัญ สุทธินนท์. (2564). ทักษะการสื่อสาร. โอ. เอส. พริ้นติ้ง เฮาส์.
ณัฐกร มั่นจิตต์, และกตัญญู หิรัญญสมบูรณ์. (2563). แรงจูงใจของแรงงานไทยที่ต้องการไปทำงานในสาธารณรัฐเกาหลีอย่างถูกต้อง. วารสารการบริหารและจัดการ, 10(2), 14-27.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2566, 1 มิถุนายน). อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ. https://www.bot.or.th/th/statistics/exchange-rate.html
ธเนศ สายจิตบริสุทธิ์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรการเรียนรู้แบบผสมผสานสำหรับการเตรียมสอบวัดระดับความสามารถทางภาษาเกาหลี (EPS-TOPIK). วารสารครุศาสตร์สาร, 14(1), 212-225.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2543). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. สถาบันราชภัฏอุบลราชธานี.
ประพันธ์ ดิษยทัต. (2558). ปัญหาแรงงานไทยผิดกฎหมาย. รายงานการศึกษาส่วนบุคคล, กระทรวงการต่างประเทศ.
เพ็ญวนา ปรานสุจริต. (2556). การวิเคราะห์ทางเศรษฐศาสตร์ของแรงงานไทยที่เดินทางไปทำงานประเทศญี่ปุ่นและประเทศสาธารณรัฐเกาหลี. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1), 183-197.
ศศิธ์อร บุญวุฒวิวัฒน์, และอมรรัตน์ วัฒนาธร. (2560). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมภาษาเกาหลีเบื้องต้นสำหรับแรงงานไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(2), 214-229.
เสริมศรี ชัยศร. (2526). ระบบหลักสูตร-การสอน. พระสิงห์การพิมพ์.
Bobbitt, F. (1918). The curriculum. Houthton Miffiln Co.
Cherry, C. (1957). On human communication: A review, a surway, and a criticism. Technology Press of Massachusetts Institute of Technology.
Johnson, M. (1967). Definitions and models in curriculum theory. Educational Theory, 17(2), 127-140.
Oliver, A. I. (1965). Curriculum improvement. Dodd, Mead and Company.
Osgood, C. E. (1971). Exploration in semantic space: A personal diary. Journal of Social Issues, 27, 5-64.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt, Brace & World.
Wood, J. (2013). Interpersonal communication. Everyday encounters. Wadsworth.
