การแปรเปลี่ยนของพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมในย่านปากคลองตลาดบนความสัมพันธ์กับแนวคิดของการอยู่อาศัยและการใช้ประโยชน์: บทนำสู่การศึกษาสถาปัตยกรรมขยับ-ปรับ-เคลื่อน

Main Article Content

พิมภัคคนิจ ปริสัญญุตานนท์
อภิรดี เกษมศุข
พิมลศิริ ประจงสาร

บทคัดย่อ

เป็นที่ทราบกันว่า สถาปัตยกรรมนั้นมีความสัมพันธ์กับมนุษย์และบริบทเป็นหลัก การพัฒนาสถาปัตยกรรมจึงเป็นไปเพื่อการตอบสนองความต้องการของมนุษย์ และความสอดคล้องกับสภาพแวดล้อม ด้วยเหตุนี้ สถาปัตยกรรมจึงต้องการ “คุณสมบัติ” บางประการ เพื่อเพิ่มความสามารถในการสนองประโยชน์ของการอยู่อาศัยอันเป็นพื้นฐานของการดำรงชีวิต และนำไปสู่การพัฒนาแนวคิดทางสถาปัตยกรรมที่กล่าวว่า ความชั่วคราว หรือ คุณสมบัติใดก็ตามที่สามารถทำให้สถาปัตยกรรมหลุดเป็นอิสระจากความถาวร คือ คุณสมบัติอันพึงมีของสถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นเพื่อสนองต่อพฤติกรรมมนุษย์


จากแนวคิดดังกล่าว ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างแนวคิดของการอยู่อาศัย (Concept of Dwelling) และการใช้ประโยชน์ของพื้นที่ทางสถาปัตยกรรม (Usability of Space) ซึ่งเชื่อมโยงกับความชั่วคราวในสถาปัตยกรรมที่อธิบายผ่านกลุ่มคุณสมบัติการแปรเปลี่ยน (Transformation Attribution) โดยตั้งสมมติฐานว่า หากการแปรเปลี่ยนของพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมแตกต่างกัน จะส่งผลต่อแนวคิดของการอยู่อาศัย และการใช้ประโยชน์ของพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมอย่างไร นอกจากนั้น ผู้วิจัยยังมีความสนใจที่จะสืบหาวิธีการหรือแนวคิด ในการใช้อธิบายอัตลักษณ์ของสถาปัตยกรรมซึ่งประกอบด้วยคุณสมบัติการแปรเปลี่ยนนี้ หรือ ที่จะเรียกในงานวิจัยนี้ว่า “สถาปัตยกรรมขยับ-ปรับ-เคลื่อน” หรือ “Mobile Architecture”


ในการตอบจุดประสงค์ของการวิจัยดังกล่าว ผู้วิจัยจึงได้กำหนดให้การแปรเปลี่ยนของพื้นที่ทางสถาปัตยกรรม เป็นตัวแปรอิสระ และแนวคิดของการอยู่อาศัยและการใช้โยชน์ของพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมเป็นตัวแปรตาม โดยมีสถาปัตยกรรมถาวรที่มีอยู่เดิม เป็นตัวแปรควบคุม และทำการวิเคราะห์ความเชื่อมโยงระหว่างกลุ่มตัวแปรในงานวิจัยนั้น โดยวิธีให้ค่าสัมประสิทธิ์ (coefficient) เพื่อนำมาเปรียบเทียบ และสังเคราะห์ผลที่ได้ นำไปใช้หาความสัมพันธ์ และอธิบายแนวคิดของสถาปัตยกรรมขยับ-ปรับ-เคลื่อน ซึ่งผู้วิจัยจะนำผลสรุปมาอภิปรายความสอดคล้องของแนวคิดที่ได้จากงานวิจัยนี้กับแนวคิดสถาปัตยกรรม-ขยับ-เคลื่อนที่มีผู้กล่าวไว้ รวมไปถึงการนำเสนอแนวทางในการศึกษาวิจัยหัวข้อนี้ต่อไป ซึ่งผู้วิจัยสนใจที่จะพัฒนาต่อเป็นหัวข้อวิทยานิพนธ์ของการศึกษาปริญญาปรัชญาดุษฏีบัณฑิต สาขาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ปริสัญญุตานนท์ พ. ., เกษมศุข อ. ., & ประจงสาร พ. . (2021). การแปรเปลี่ยนของพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมในย่านปากคลองตลาดบนความสัมพันธ์กับแนวคิดของการอยู่อาศัยและการใช้ประโยชน์: บทนำสู่การศึกษาสถาปัตยกรรมขยับ-ปรับ-เคลื่อน. Asian Creative Architecture, Art and Design, 33(2), 1–14. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/archkmitl/article/view/252638
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ต้นข้าว ปาณินท์. (2553). คนและความคิดทางสถาปัตยกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สมมติ

Philip Jodidio. (2011). Temporary Architecture Now!. Köln: Taschen

Yona Friendman. (1959). Pro Domo. Barcelona: ActarD Inc.

Tom Corkett. (2014). New Portable Architecture. Designing Mobile & Temporary Structures. China: Promopress

Robert Kronenburg. (2008). Portable Architecture: Design and Technology. Berlin: BIRKHÄUSER

Adam Hardy. (2011). The Expression of Movement in Architecture. Retrieved from: https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/13602365.2011.598698

Robert Kronenburg. (2010). Adaptable Architecture-Flexible Dwelling. Pescara: Pescara journal Piano Progetto Cittá. Retrieved from: https://www.academia.edu/35672709/Adaptable_Architecture_Flexible_Dwelling

Sushant Verma. (2020). Responsive to Adaptive- The shifting trends in Architecture. USA: Arch2o. Retrieved from: https://www.arch2o.com/responsive-to-adaptive-the-shifting-trends-in-architecture/

Richa Parmar. (2017). Know About the Transformation of Building in Architecture. India: GharPedia. Retrieved from: https://gharpedia.com/blog/transformation-of-building-in-architecture/