การประเมินหลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินหลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ตามแบบจำลอง CIPP โดยประเมินหลักสูตร 4 ด้าน ได้แก่ ด้านบริบท ด้านปัจจัยป้อนเข้า ด้านกระบวนการ และด้านผลผลิต กลุ่มตัวอย่าง คือ บัณฑิตและนักศึกษาชั้นปีสุดท้าย หลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิตปีการศึกษา 2562 เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถามเกี่ยวกับหลักสูตรทั้ง 4 ด้าน สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า หลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต มีความเหมาะสมภาพรวมในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.01) ปรัชญาของหลักสูตรมีความสอดคล้องกับจุดมุ่งหมายของหลักสูตร จุดมุ่งหมายของหลักสูตรทันกับการเปลี่ยนแปลงและความต้องการของสังคม โครงสร้างหลักสูตรมีจำนวนหน่วยกิตเหมาะสม การจัดเนื้อหาสาระรายวิชา มีความเหมาะสมในระดับมาก ความพร้อมของผู้สอน การจัดการเรียนการสอนมีความเหมาะสมระดับมากถึงมากที่สุด การวัดและประเมินผล การส่งเสริมและพัฒนาคุณลักษณะของนักศึกษา มีความเหมาะสมในระดับมาก และความเพียงพอของสิ่งสนับสนุนการเรียนรู้มีความเหมาะสมระดับปานกลางถึงระดับมาก ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษามีค่าเฉลี่ยของคะแนนสะสมในระดับดี (3.21) มีผลผลิตบัณฑิตอยู่ในระดับดี ร้อยละ 87.09 จากผลการประเมินหลักสูตรในแต่ละด้าน ได้มีการพิจารณาและนำไปใช้ในการพัฒนาและปรับปรุงหลักสูตรฉบับ พ.ศ. 2563 โดยยังคงมีโครงสร้างและปรัชญาของหลักสูตรคล้ายเดิม แต่ได้มีการเพิ่มประสิทธิภาพในการจัดการเรียนการสอน การพัฒนาอาจารย์ และห้องเรียนที่รองรับการเรียนการสอน การปรับปรุงหน่วยกิตและเพิ่มเติมรายวิชาในหมวดวิชาเฉพาะ หมวดวิชาเลือก การเปลี่ยนแปลงและปรับปรุงรายวิชาในแผนการศึกษาให้เหมาะสม ทั้งนี้ ได้มีการรับฟังข้อมูลความคิดเห็นจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียของหลักสูตรฯ (Stakeholder) ทั้งในส่วนของโครงสร้างหลักสูตร และคุณภาพของบัณฑิต และได้นำข้อเสนอแนะมาพิจารณาประกอบในการปรับปรุงหลักสูตรในครั้งนี้ด้วย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.
Copyright Transfer Statement
The copyright of this article is transferred to Journal of The Faculty of Architecture King Mongkut's Institute of Technology Ladkrabang with effect if and when the article is accepted for publication. The copyright transfer covers the exclusive right to reproduce and distribute the article, including reprints, translations, photographic reproductions, electronic form (offline, online) or any other reproductions of similar nature.
The author warrants that this contribution is original and that he/she has full power to make this grant. The author signs for and accepts responsibility for releasing this material on behalf of any and all co-authors.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา คุณารักษ์. (2527). หลักสูตรและการพัฒนา. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัย ศิลปากร.
ขนิษฐา บุญภักดี. (2552). การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของนักศึกษา ระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัย เทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์อุตสาหกรรมมหาบัณฑิต สาขาวิชาครุศาสตร์เทคโนโลยี, คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี).
คณะกรรมการประกันคุณภาพภายในระดับอุดมศึกษา. (2558). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2557. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
ใจทิพย์ เชื้อรัตนพงษ์. (2539). การพัฒนาหลักสูตร : หลักการและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพิม์อลีน เพรส.
ชมพันธุ์ กุญชร ณ อยุธยา. (2540). การพัฒนาหลักสูตร. กรุงเทพฯ: ข่าวทหารอากาศ.
ทรงสิริ วิชิรานนท์, ภาวิณี อุ่นวัฒนา, พัลลพ หามะลิ และชัยวุฒิ ชัยฤกษ์. (2560). ความพึงพอใจต่อหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร. ในการประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ครั้งที่ 9 (9th RMUTNC) และการประชุมวิชาการนานาชาติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ครั้งที่ 8 (8th RMUTIC). (หน้า 65-71). กรุงเทพฯ.
ธนภณ พันธเสน และนวลวรรณ ทวยเจริญ. (2563). การพัฒนาหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เพื่อส่งเสริมการสร้างสรรค์นวัตกรรมอาคารเขียว. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม. 19(3), 99-110
ธํารง บัวศรี. (2532). ทฤษฎีหลักสูตรการออกแบบและการพัฒนา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภา ลาดพร้าว.
บุญชม ศรีสะอาด. (2546). การพัฒนาหลักสูตรและการวิจัยเกี่ยวกับหลักสูตร. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2540). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์และทำปกเจริญผล.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2525). กระบวนการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: ธเนศวรการพิมพ์.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2530). การพัฒนาหลักสูตรครบวงจร. วารสารการวิจัยทางการศึกษา. 17(7), หน้า 62-80
วรญา ทองอุ่น และจันจิราภรณ์ ปานยินดี. (2560). ความพึงพอใจต่อหลักสูตรการบริหารทรัพยากรมนุษย์คณะวิทยาการ จัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม. วารสาร มจร. พุทธปัญญาปริทรรศน์. 2(1), 1-12.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2545). ทฤษฎีการประเมิน. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ศิริพร พูนชัย, บุศย์รินทร์ อารยะธนิตกุล, อมราภรณ์ หมีปาน, อภิญญา อินทรรัตน์, พัชราภรณ์ อุ่นเตจ๊ะ, อายุพร ประสิทธิเวชชากูร และสรินทร เชี่ยวโสธร. (2562). การประเมินหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. ๒๕๕๕) ของวิทยาลัยพยาบาลกองทัพบก. วารสารพยาบาลทหารบก. 20(2), 380-389.
สำนักมาตรฐานและประเมินผลอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2558 และเกณฑ์มาตรฐานที่เกี่ยวข้อง. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพ: บริษัท วงศ์สว่างพับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง จำกัด.
สุบิน ปิ่นขยัน. (2530). การปรับปรุงหลักสูตรอุดมศึกษาให้สอดคล้องกับสภาพปัญหาและความต้องการของชุมชน. อุดมศึกษา. 2530(กุมภาพันธ์), 3-7.
สุวิชัย อินทกุล และพระครูอุปกิตปริยัติโสภณ. (2563). ความพึงพอใจของนิสิตที่มีต่อการเรียนการสอนของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์อุทัยธานี. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์. 8(1), 163-180.
อิสรีย์ โชว์วิวัฒนา. (2556). ความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อหลักสูตรปริญญาตรี คณะบัญชีมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. 33(ฉบับพิเศษ), 1-12.
Cohen, L. and Manion, L. (1989). Research Method in Education. 3rd ed. London: Routledge.
Stake, R.E. (1967). The Countenance of Educational Evaluation. Teachers College Record. 68, 523-540.
Stufflebeam, D.L., et al. (1971). Educational Evaluation and Decision. Making. Itasca, Illinois: Peacock Publishing.
Stufflebeam, D.L. (1971). The Relevance of the CIPP Evaluation Model for Educational Accountability. Journal of Research and Development in Education. 5, 19-25.
Saylor, J.G., W. Alexander and A. J. Lewis. (1981). Curriculum Planning for Better Teaching and Learning, New York: Holt, Rinehart and Winston.
Tyler, R.W. (1950). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: University of Chicago Press.
Tyler, R. W. (1986). The Five Most Significant Curriculum Events in the Twentieth Century. Educational Leadership, 44, 36-38.
