Model of Potential Promotion of Natural Tourism in Ranong Province

Main Article Content

Rakphong Kholue
Seri Wongmonta
Chawalee Na thalang
Pakamas Chairatana


The objectives of this research aimed to study; 1) the resource of Ranong Province and 2) the guideline for promoting the tourism potential of Ranong. Data collected by interviewing 25 key informants found that the tourism resources of Ranong. There is a wide variety of tourism availability and potential and also gives visitors the opportunity to learn clearly in addition to that, you can also experience the way of life. Community culture Ranong Province is abundant. Natural resources A variety of seas, mountains, waterfalls, dive sites, which are well known among tourists. And Ranong has natural hot spring water in many areas of the Province. Natural tourism resources in the range area. It is diverse and interesting. Results from interviews with stakeholders the researcher used the results for analysis. The formats for delivering tourism potential of Ranong Province are as follows: 1) infrastructure development should be promoted. Logistics system and transportation 2) public relations and telling the story of tourism. and 3) increase the potential of tourism activities in Ranong Province, develop a service model. And having the standard of service in line with the same guidelines.

Article Details

Research Articles


จุฑารัตน์ เจือจิ้น. (2555). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม บ้านน้ำเชี่ยว จังหวัดตราด. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. มหาวิทยาลัยศิลปกร, กรุงเทพฯ.

ฉันทัช วรรณถนอม. (2552). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สามลดา.

ชุติกาญจน์ กันทะอู. 2560. การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐาน : กรณีศึกษา บ้านร่องฟอง ตำบลร่องฟอง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

ณัฐรินทร์ ปริวงศ์กุลธร. (2562). แนวทางการส่งเสริมศักยภาพทางการท่องเที่ยวของจังหวัดสมุทรสาคร. วิทยานิพนธ์ ปร.ด. มหาวิทยาลัยพะเยา, พะเยา.

เดวิด สโคว์ซิลล์. 2561. World Travel and Tourism Council: WTTC ไทยติดโผล่ชาติท่องเที่ยวโตเร็วที่สุดในโลก สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม 2562, จาก /news/detail/747014

นิศา ชัชกุล. (2555). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปัญจวรรณ อ่อนหวาน. (2559). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

ปิยะพร ศรีสมุทร. (2558). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวชายแดนแม่สาย - ท่าขี้เหล็ก อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, กรุงเทพฯ.

พงษ์ภาณุ เศวตรุนทร์. (2561). กระทรวงท่องเที่ยว ร่วมมือ อพท. ยกชั้นเมืองรองสร้างรายได้กว่าหมื่นล้าน. สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม 2562 จาก

วีระพล ทองมา วินิตรา ลีละพัฒนา และนวนจันทร์ ทองมา. (2554). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนชาวจีนในพื่นที่ลุ่มน้ำแม่งอน อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ (รายงานผลการวิจัย). มหาวิทยาลัยแม่โจ้, เชียงใหม่.

เสรี วงษ์มณฑา. (2542). กลยุทธ์การตลาด การวางแผนการตลาด. กรุงเทพฯ: ธีระพิมพ์และไซแท็กซ์.

เสรี วงษ์มณฑา. (2547). ครบเครื่องเรื่องสื่อสารการตลาด. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.

โสรัจจะ ชมจำปี. (2561). นโยบายผลักดันนักท่องเที่ยวเดินทางจากเมืองหลักสู่เมืองรอง. สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม 2562, จาก 0001

Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination in the future. Tourism Management Vol. 21 No.1. pp. 97-116.

Mill, R. C. (1990). Tourism the international business. New Jersey: Prentice-Hall. case study of Koh Pha-Ngan. UK: Liverpool John Moores University.

Translated Thai Reference

Chanthach Wannathanom. (2009). Travel industry. Bangkok: Sam Lada. (in Thai).

Chutikan Kanta-U. (2017). Community-Based Tourism: A Case Study of Ban Rong Phong, Rong Phong Sub-district, Muang Phrae District, Phrae Province. Thesis. M.A. Chulalongkorn University, Bangkok. (in Thai).

David Scowsill. (2018). World Travel and Tourism Council: WTTC Thailand is the fastest growing country in the world. Retrieved 7 December 2019, from http://www.bangkokbiznews. com/news/detail/747014: (in Thai).

Jutharat Chuajin. (2012). Guidelines for cultural tourism management Ban Nam Chiao, Trat Province. Thesis. M.A. Silpakorn University, Bangkok. (in Thai).

Nattharin Pariwongkulthorn. (2019). Guidelines for promoting the tourism potential of Samut Sakhon Province. Thesis. Ph.D. University of Phayao, Phayao. (in Thai).

Nisa Chatchakul. (2012). Tourism Industry (4th edition). Bangkok: Chulalongkorn University Press. (in Thai).

Panchawan Onwan. (2016). Travel industry. Bangkok: SE-ED UCATION. (in Thai).

Pongpanu Svetarun (2018). Ministry of Tourism and DASTA cooperation to raise the secondary city level, generating more than ten billion. Retrieved 7 December 2019 from

economics/news_741622: (in Thai).

Piyaporn Srisamut. (2015). Guidelines for tourism development on the Mae Sai-Tachileik border, Mae Sai District, Chiang Rai Province Thesis. M.A. National Institute of Development Administration, Bangkok. (in Thai).

Seri Wongmontha. (1999). Marketing Strategy Marketing planning. Bangkok: Teerapim and Cytax. (in Thai).

Seri Wongmontha. (2004). Complete Marketing Communication Tools. Bangkok: Thammasarn. (in Thai).

Soratja Chomjampi (2018). Policy to drive tourists from main cities to secondary cities. Retrieved 7 December 2019, from WNRPT6109100010001: (in Thai).

Weeraphon Thongma, Winitra Leelapattana, and Nuanchan Thongma. (2011). Cultural Tourism development. Sustainable development of the Chinese community in Mae Ngon River Basin, Fang District, Chiang Mai Province (Research Report). Mae Jo University, Chiang Mai. (in Thai).