The Fruit and Vegetable Carving : Value-Added to Thai Food
Fruit and Vegetable Carving : Value-Added to Thai Food
Keywords:
Fruit and Vegetable Carving, Fruit and Vegetable Carving for Decoration, Food DecorationAbstract
Fruit and vegetable carving is a cultural wisdom, using concentration, meticulousness, creativity, and practice. The carving represents Thai identity which reflects social and cultural development with combination of local fruits and vegetables and local knowledge from generations to generations to adapt with ways of life and society. Then it was developed to be personal profession and become a technician. This article analyzed vegetable and fruit carving : value-added to Thai food and found that the adaptation of vegetable and fruit carving is considered a s a kind of creative art of food, reflecting to intention to decorate and well meticulous cook. In addition, it helped impress customers. Applying fruit and vegetable carving to add value to Thai food created identity in food services such as food stalls and restaurants in places. In addition, Thai fruit and vegetable decoration spreads to other nations. It is considered as cultural spread in another way.
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2559).งานฝีมือดั้งเดิม : มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์ องค์การ
สงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.
คณะเทคโนโลยีคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร. (2558). ตำรับอาหารครัวโชติเวช ครัวไทย ครัวโชติเวช เปิดตำนานความอร่อย ต้นตำรับ
อาหารโชติเวช. ม.ป.ท.
คนึงนิจ กัณหะกาญจนะ. (2554). ศิลปะการแกะสลักผักและผลไม้. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
จอมขวัญ สุวรรณรักษ์. (2547). การแกะสลักผัก ผลไม้ และงานใบตอง. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
จุตพล กิจทวี. (2565). วิถีคหกรรมศาสตร์ : บริบทอัตลักษณ์ของคุณค่าอาหารไทย. วารสารวิจัยธรรมศึกษา, 5(1), 10 -16.
ณัฐชรัฐ แพกุล, ดุสิต บุหลัน และ อุจิตชญา จิตรวิมล. (2565). เส้นทางเพื่อสร้างความสำเร็จของผู้ประกอบการ ธุรกิจร้านอาหารไทยภายในประเทศและต่างประเทศ.
วารสารวิจัยและนวัตกรรมการอาชีวศึกษา, 6(1), 65 -74.
ปรัชญา แพมงคล. (2556). ศาสตร์และศิลป์งานแกะสลักผัก ผลไม้. กรุงเทพฯ: แม่บ้าน.
เปรม สวนสมุทร. (2560). ตำรับชาววัง: นวัตกรรมแห่งโภชณียประณีต, วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 150 - 160.
รักชนก สมศักดิ์. (2560). การสื่อสารอัตลักษณ์อาหารไทยผ่านรายการโทรทัศน์. วารสารศาสตร์, 10(3), 97 - 152.
ศรุดา นิติวรการ. (2557). อาหารไทย: มรดกทางวัฒนธรรมของชาติ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 5(1), 171 - 179.
ศักรินทร์ หงส์รัตนาวรกิจ. (2557). พื้นฐานการแกะสลักผักและผลไม้. กรุงเทพฯ: วาดศิลป์.
ศักรินทร์ หงส์รัตนาวรกิจ (2565). ศิลปะการแกะสลักผักและผลไม้ร่วมสมัย. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 23(44), 58 - 69.
ศาตรา กระฉอดนอก. (2553). การจัดอาหารไทยใหแสดงออกซึ่งเอกลักษณไทย. วารสาร Veridian E-Journal Silpakorn University, 3(1), 63 -77.
สายบังอร ปานพรม. (2556). งานแกะสลักผักและผลไม้ : การพัฒนาลวดลายเพื่อประกอบการจัดเลี้ยงระดับชาติ. วิทยานิพนธ์ หลักสูตรปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต
สาขาวัฒนธรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เสมือนทิพย์ ศิริจารุกุล. (2550). การเปลี่ยนแปลงการบริโภคอาหารของคนไทยในเขตกรุงเทพมหานคร ระหว่าง พ.ศ. 2394-2534. ใน มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต
(บ.ก.) ความหลากหลายทางวัฒนธรรมอาหารไทยในยุคโลกาภิวัฒน์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2023 Suan Dusit School of Culinary Arts
![Creative Commons License](http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/4.0/88x31.png)
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวัฒนธรรมอาหารไทย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของโรงเรียนการเรือน มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ห้ามผู้ใดนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นแต่จะได้รับอนุญาตอย่างเป็นลายลักษณ์อักษรจากโรงเรียนการเรือน มหาวิทยาลัยสวนดุสิต นอกจากนี้ เนื้อหาที่ปรากฎในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน ทั้งนี้ไม่รวมความผิดพลาดอันเกิดจากเทคนิคการพิมพ์