การสร้างชุดการเรียนรู้สำหรับถ่ายทอดทักษะการผลิตลูกชุบเพื่อต่อยอดในเชิงพาณิชย์

ผู้แต่ง

  • ธนพัฒน์ แสงรุ่งเรือง มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
  • ยุพยง วงค์ชัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
  • ธนพล ภัทรสัจจานันท์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
  • บุษยมาส แก้วเจริญ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
  • ว่าที่ร้อยตรีหญิงกฤตยา วรฉัตร มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
  • พุทธิธร แสงรุ่งเรือง บริษัท ซิมไรส์ จำกัด
  • สุปรียา ถาวรรักษ์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
  • หทัยรัตน์ แซ่ตั้ง มหาวิทยาลัยสวนดุสิต

คำสำคัญ:

ลูกชุบ ถั่วเขียว ขนมไทย คุณค่าทางโภชนาการ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาชุดการเรียนรู้สำหรับถ่ายทอดทักษะการผลิตลูกชุบ โดยเน้นการสร้างมาตรฐานผลิตภัณฑ์ลูกชุบ การเพิ่มมูลค่าด้วยการแต่งกลิ่น และการประเมินคุณค่าทางโภชนาการ เพื่อสนับสนุนการอนุรักษ์ขนมไทย ส่งเสริมการนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ การศึกษาครั้งนี้ได้ดำเนินการพัฒนาสูตรลูกชุบโดยใช้กลิ่นที่พัฒนาขึ้นจากหน่วยงานคู่ความร่วมมือทางวิชาการ ทั้งหมด 5 กลิ่น ได้แก่ กลิ่นส้ม กลิ่นมะม่วง กลิ่นมะขาม กลิ่นทุเรียน และ กลิ่นลำไย พร้อมวิเคราะห์และประเมินความเหมาะสมในการใช้กลิ่นในผลิตภัณฑ์ โดยศึกษาการเติมกลิ่นในปริมาณ 3 ระดับ ได้แก่ 25 หยด, 50 หยด และ 100 หยด พบว่าสูตรที่เติมกลิ่นในปริมาณ 25 หยด ได้รับคะแนนความพึงพอใจสูงสุด หลังจากพัฒนาสูตรมาตรฐาน ผู้วิจัยได้จัดทำชุดการเรียนรู้ที่ประกอบด้วยวัตถุดิบและอุปกรณ์สำหรับการทำลูกชุบ วิเคราะห์คุณค่าทางโภชนาการ พบว่าลูกชุบ 100 กรัม มีพลังงาน 276 แคลอรี โปรตีน 6.6 กรัม ไขมัน 6.6 กรัม และคาร์โบไฮเดรต 45.5 กรัม ในส่วนของชุดการเรียนรู้ได้รับการทดสอบจากกลุ่มเป้าหมายที่เป็นนักศึกษา และชาวบ้านในกลุ่มวิสาหกิจชุมชน ผลการประเมินความพึงพอใจในด้านการฝึกอบรม ด้านวิทยากร ด้านความรู้ความเข้าใจที่ได้รับจากการฝึกอบรม ด้านการนำการใช้กลิ่นร่วมกับการประกอบอาหาร ด้านการนำชุดการเรียนรู้สำหรับถ่ายทอดทักษะการผลิตลูกชุบ อยู่ระหว่างระดับมากถึงมากที่สุด ซึ่งผลผลิตจากงานวิจัยครั้งนี้ได้สูตรมาตรฐานลูกชุบแต่งกลิ่น มาพัฒนาเป็นชุดการเรียนรู้สำหรับนำไปถ่ายทอดทักษะการผลิตลูกชุบให้แก่นักศึกษาทางด้านอาหาร ชาวบ้านในชุมชนสามารถเพิ่มมูลค่าเป็นผลิตภัณฑ์ชุมชน

เอกสารอ้างอิง

กมล ภาคย์ประเสริฐ (2564). การพัฒนานวัตกรรมผลิตภัณฑ์แต่งกลิ่นรสอาหารสำหรับอาหารแห้งเพื่อการรักษาโรคใน

สุนัข (Doctoral dissertation, จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย).

กรคณา ธนารุ่งโรจน์ และ วรภา คงเป็นสุข (2564). การเสริมความเค็มด้วยกลิ่นเพื่อลดโซเดียมในอาหาร. Journal of

Food Technology, Siam University, 16(1), 1-9.

กองประชาสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต. (ม.ป.ป.). สวนดุสิตจากอดีตถึงปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: ศูนย์บริการสื่อ และ

สิ่งพิมพ์กราฟฟิคไซท์มหาวิทยาลัยสวนดุสิต

จิตธนา แจ่มเมฆ, สายสนม ประดิษฐดวง, ทนง ภัครัชพันธุ์และคณะ (2552). วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร.

(พิมพ์ครั้งที่ 6). สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

จันทร ทศานนท์ (2531), อาหารไทย. กรุงเทพฯ : ศิริวัฒนาการพิมพ์

ธัญนันท์ อบถม (2555) ขนมหวานไทย. กรุงเทพฯ : อมรินทร์ Cuisine

นิธิยา รัตนาปนนท์ (2557). เคมีอาหาร (Food chemistry). กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์

บรรณพัชร์ ปิ่นแก้ว และ ปารยะ อาศนะเสน (2564), เมื่อการรับกลิ่นเปลี่ยนไปควรทำอย่างไรดี. สืบค้นจาก

https://www.si.mahidol.ac.th/th/healthdetail.asp?aid=1470

รุ่งทิวา วงค์ไพศาลฤทธิ์ (2553). ขนมไทยในงานพิธี. กรุงเทพฯ: ไทยควอลิตี้บุ๊คส์

วิไลลักษณ์ อิสระมงคลพันธ์ (2550). ขนมไทยรสอร่อย. (พิมพ์ครั้งที่1). กรุงเทพฯ : แม่บ้าน จำกัด

สำนักโภชนาการ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข (2561). คุณค่าทางโภชนาการของอาหารไทย. สืบค้นจาก

https://thaifcd.anamai.moph.go.th/nss/view.php?fID=12033

สถาบันอาหาร (2566) อุตสาหกรรมสารแต่งกลิ่นรสของไทย. สืบค้นจาก https://fic.nfi.or.th/sector-monitor-

detail.php?cat=0&type=0&?smid=2712

สุวัฒนา เลียบวัน (2537), ขนมไทยยอดนิยม. กรุงเทพฯ : สถาบันราชภัฏสวนดุสิต

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-07-04

รูปแบบการอ้างอิง

แสงรุ่งเรือง ธ., วงค์ชัย ย. . ., ภัทรสัจจานันท์ ธ., แก้วเจริญ บ. ., วรฉัตร ก., แสงรุ่งเรือง พ. . ., ถาวรรักษ์ ส., & แซ่ตั้ง ห. . (2025). การสร้างชุดการเรียนรู้สำหรับถ่ายทอดทักษะการผลิตลูกชุบเพื่อต่อยอดในเชิงพาณิชย์. วารสารวัฒนธรรมอาหารไทย, 7(1), 35–53. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jfood/article/view/276793

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย