การเสริมสร้างศักยภาพการประกอบอาชีพแบบพอเพียงของผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ธวัชชัย สมอเนื้อ; รัฐพล เย็นใจมา

ผู้แต่ง

ธวัชชัย สมอเนื้อ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
รัฐพล เย็นใจมา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การเสริมสร้างศักยภาพ, การประกอบอาชีพแบบพอเพียง, ผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาศักยภาพการประกอบอาชีพ 2. เสริมสร้างศักยภาพการประกอบอาชีพแบบพอเพียง และ 3. นำเสนอรูปแบบการเสริมสร้างศักยภาพการประกอบอาชีพแบบพอเพียงของผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 312 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิด คือ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 15 คน ใช้วิเคราะห์เนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1. ศักยภาพการประกอบอาชีพของผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( $\bar{x}$ = 3.62, S.D. = 0.53) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านความรู้ มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด 2. การเสริมสร้างศักยภาพการประกอบอาชีพแบบพอเพียงของผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( $\bar{x}$ = 3.71, S.D. = 0.69) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด และ 3. รูปแบบการเสริมสร้างศักยภาพการประกอบอาชีพแบบพอเพียงของผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พบว่า ประกอบด้วย 5 ด้าน คือ 1. จิตใจ มีความภาคภูมิใจในอาชีพ 2. สังคม เกื้อกูลช่วยเหลือกัน 3. ทรัพยากร ใช้ประโยชน์อย่างคุ้มค่า 4. เทคโนโลยี พัฒนาและประยุกต์ใช้ภูมิปัญญาได้เหมาะสม และ 5. เศรษฐกิจ ดำรงชีวิตพออยู่พอกิน ทั้งนี้มี 2 รูปแบบ คือ การสร้างโดยชุมชนเองและการสนับสนุนจากภาคีเครือข่าย

เอกสารอ้างอิง

กันต์ อินทุวงศ์ และไพโรจน์ ดวงนคร. (2556). การจัดการธุรกิจแบบมีส่วนร่วมโดยใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียงของเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่จังหวัดอุตรดิตถ์ (KMC: การจัดการความรู้สู่ชุมชนพอเพียง) (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.

ขวัญกมล ดอนขวา. (2555). การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (รายงานการวิจัย). นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.

เขมภัทท์ เย็นเปี่ยม และคณะ. (2556). การพัฒนาทุนมนุษย์ของวิสาหกิจชุมชนในนิคมเศรษฐกิจพอเพียง เขตปฏิรูปที่ดิน (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.

ธนาวุฒิ พิมพ์กิ และจันทนา ฤทธิ์สมบูรณ์. (2557). การประยุกต์ใช้แนวพระราชดำริเศรษฐกิจพอเพียงกับวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดจันทบุรี. Journal of Multidisciplinary in Social Sciences, 10(1), 1–22.

ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2555). การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.

ปิยะวัน เพชรหมี. (2553). การศึกษาผลสัมฤทธิ์การใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของสมาชิกวิสาหกิจชุมชนเขตพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์. ราชภัฏเพชรบูรณ์สาร, 12(2), 38–44.

สมใจ ศรีเนตร. (2555). การเสริมสร้างความเข้มแข็งของวิสาหกิจชุมชน ของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (รายงานการวิจัย). นครปฐม: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.

สำนักงานการเกษตรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (ม.ป.ป.). ข้อมูลพื้นฐานด้านการเกษตร. สืบค้น 20 มีนาคม 2567, จาก https://shorturl.asia/sZuv3

เสรี พงศ์พิศ. (2549). เศรษฐกิจพอเพียงการพัฒนายั่งยืน. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.