กลไกการบริหารจัดการโรงเรียนผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อรองรับการเป็นสังคมสูงวัยระดับสมบูรณ์ในประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • ศรันย์ดิษฐ์ เบญจพงศ์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
  • อารีย์ รุ่งแสง คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
  • ศิวพร โพธิวิทย์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา

คำสำคัญ:

โรงเรียนผู้สูงอายุ, การบริหารจัดการภาครัฐ, องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น, สังคมสูงวัยระดับสมบูรณ์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์กลไกการบริหารจัดการโรงเรียนผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ในมิติโครงสร้างและการบริหาร กระบวนการเรียนรู้ และเครือข่ายการมีส่วนร่วมพร้อมเสนอแนวทางการยกระดับเพื่อรองรับการเป็นสังคมสูงวัยระดับสมบูรณ์ในประเทศไทยอธิบายผ่านมุมมองทางรัฐประศาสนศาสตร์ จากการทบทวนและสังเคราะห์เอกสารพบว่ากลไกเชิงโครงสร้างและการบริหารยังเผชิญความท้าทายจากการพึ่งพิงภาวะผู้นำและขาดเสถียรภาพด้านงบประมาณจึงควรพัฒนาสู่ระบบคณะกรรมการร่วมจตุภาคีและยกร่างข้อบัญญัติท้องถิ่นรองรับการดำเนินงานกลไกด้านกระบวนการเรียนรู้ส่วนใหญ่ยังเน้นกิจกรรมสันทนาการและอาจเผชิญปัญหาจากวิทยากรอาสาสมัครจึงเสนอให้ปรับหลักสูตรเสริมการพัฒนาทุนมนุษย์ที่เน้นทักษะดิจิทัลและความรอบรู้ด้านสุขภาพ พร้อมจัดทำระบบบริหารทุนทางปัญญาเชิงรุกและร่วมทำงานกับสถาบันอุดมศึกษา สำหรับกลไกเครือข่ายและการมีส่วนร่วมพบว่าความร่วมมือยังเป็นไปตามกิจกรรมและผู้สูงอายุมีสถานะเป็นเพียงผู้รับบริการ อปท.จึงควรเปลี่ยนบทบาทสู่การเป็นผู้อำนวยความสะดวกและเชื่อมโยงเครือข่ายผลักดันผู้สูงอายุกลุ่มพฤฒพลังให้เป็นผู้ร่วมผลิตบริการสาธารณะ
ที่ร่วมตัดสินใจกำหนดทิศทางโรงเรียน พร้อมกับสร้างกลไกการคลังท้องถิ่นรูปแบบใหม่เพื่อลดการพึ่งพางบประมาณภาครัฐ สรุปได้ว่าการดำเนินงานของโรงเรียนผู้สูงอายุที่เหมาะสมกับยุคสังคมสูงวัยระดับสมบูรณ์คือการปรับเปลี่ยนไปสู่การบริหารจัดการเชิงเครือข่ายที่เป็นระบบเพื่อดึงทุนทางสังคมและทุนทางปัญญามาขับเคลื่อนการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ

เอกสารอ้างอิง

กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2567). สถิติโรงเรียนผู้สูงอายุและศูนย์พัฒนาคุณภาพชีวิตและส่งเสริมอาชีพผู้สูงอายุ. สืบค้นเมื่อ 12 พฤษภาคม 2569 จาก https://www.dop.go.th/th/statistics_page?cat=14&id=2545.

______. (2568). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: กรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

______. (2569). ประกาศกรมกิจการผู้สูงอายุ เรื่อง การจัดตั้งโรงเรียนผู้สูงอายุ พ.ศ. 2569. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2569 จาก https://www.dop.go.th/thai/news/1/6263.

บรรเจิด สิงคะเนติ และคณะ. (2562). บทบาทและอำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในทศวรรษหน้ากับความเปลี่ยนแปลงของสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

ประเวศ เวชชะ และคณะ. (2563). แนวทางการจัดกิจกรรมและการบริหารจัดการเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุของโรงเรียนผู้สูงอายุที่มีผลการปฏิบัติเป็นเลิศ วัดหัวฝาย อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 14(4), 14–24.

ปิยากร หวังมหาพร. (2564). การจัดบริการสาธารณะแบบร่วมผลิต: กรณีการดูแลผู้สูงอายุผ่านอาสาสมัคร. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮาส์.

พัชรินทร์ เลี่ยมอยู่ และคณะ. (2566). ข้อเสนอเชิงนโยบายในการบริหารจัดการโรงเรียนผู้สูงอายุสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศไทย. วารสารราชพฤกษ์, 21(2), 112-127.

มนตรี คำวัน. (2568). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาโรงเรียนผู้สูงอายุเทศบาลเมืองวังสะพุง อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 7(2), 72–87.

มิ่งขวัญ คงเจริญ และกัมปนาท บริบูรณ์. (2564). การพัฒนารูปแบบโรงเรียนผู้สูงอายุโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 22(1). 135-149.

มิ่งขวัญ คงเจริญ. (2563). โรงเรียนผู้สูงอายุต้นแบบพึ่งตนเอง คำตอบของสังคมสูงอายุในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ภาควิชาการศึกษาผู้ใหญ่และการศึกษาตลอดชีวิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

วรรณลักษณ์ เมียนเกิด และคณะ. (ม.ป.ป.). คู่มือการจัดตั้งและบริหารงานโรงเรียนผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) และคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วรรณลักษณ์ เมียนเกิด และสิริยา รัตนช่วย. (2562). การส่งเสริมการพัฒนาและติดตามการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 7(6), 1635–1651.

วสันต์ เหลืองประภัสร์ และชาย ไชยชิต. (2561). การอภิบาลโดยเครือข่าย (Network Governance) : กรอบแนวคิดและมิติการวิเคราะห์. วารสารรัฐศาสตร์นิเทศ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 4(1-2), 69-108.

วิชุลดา มาตันบุญ. (2566). การพัฒนาการดำเนินงานโรงเรียนผู้สูงอายุในภาคเหนือตอนบน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 18(2), 107–119.

วีระศักดิ์ สมยานะ และกมลทิพย์ คำใจ. (2564). การบริหารงบประมาณขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภาคเหนือ. สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 27(3), 34-47.

ศรันย์ดิษฐ์ เบญจพงศ์. (2569). “เกิดน้อย สังคมสูงวัย”: โอกาสและความท้าทายขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 9(3), 255–265.

ศศิพัฒน์ ยอดเพชร และคณะ. (2560). โครงการวิจัยเรื่อง “การถอดบทเรียนตัวอย่างที่ดีของโรงเรียนและชมรมผู้สูงอายุที่มีกิจกรรมถ่ายทอดความรู้”. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2569 จาก https://thaitgri.org/?p=37914.

_____. (2565). แนวทางการจัดตั้งโรงเรียนผู้สูงอายุและชุดความรู้ที่มุ่งสู่ภาวะการสูงวัยอย่างมีพลัง. สืบค้นเมื่อ 20 พฤษภาคม 2569 จาก https://thaitgri.org/?p=40573.

ศศิพัฒน์ ยอดเพชร และณัฏฐพัชร สโรบล. (2568). เอกสารวิชาการเรื่อง บทบาทที่พึงประสงค์ของท้องถิ่นต่อการจัดบริการสาธารณะสำหรับผู้สูงอายุในชุมชนภายใต้แนวคิดการสูงวัยในถิ่นที่อยู่. กรุงเทพฯ: คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ศศิพัฒน์ ยอดเพชร. (2567). โรงเรียนผู้สูงอายุ: แหล่งเสริมสร้างศักยภาพผู้สูงอายุอย่างบูรณาการ. ใน ภูษิต ประคองสาย (บ.ก.), Aging Focus: จับตาสถานการณ์ผู้สูงอายุไทย ฉบับที่ 3 (น. 5–9). กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย.

ศิริมา ทองสว่าง และคณะ. (2567). การปรับเปลี่ยนแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 22(1), 64-87.

สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2569). สถานการณ์ประชากรไทยปี 2569 “พลิกวิกฤตเกิดน้อย-สังคมสูงวัย” (เอกสารวิชาการ สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล หมายเลข 612). นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

สมศักดิ์ ศรีสันติสุข และคณะ. (2566). องค์ประกอบเครือข่ายความร่วมมือของโรงเรียนผู้สูงอายุเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(1), 31–46.

สุดารัตน์ สุดสมบูรณ์ และคณะ. (2566). การนำนโยบายโรงเรียนผู้สูงอายุเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตไปปฏิบัติในพื้นที่ภาคใต้. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(2), 29–43.

Ansell, C. & Gash, A. (2008). Collaborative Governance in Theory and Practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543-571.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-10-25

รูปแบบการอ้างอิง

เบญจพงศ์ ศ., รุ่งแสง อ., & โพธิวิทย์ ศ. (2026). กลไกการบริหารจัดการโรงเรียนผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อรองรับการเป็นสังคมสูงวัยระดับสมบูรณ์ในประเทศไทย. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 9(5), 335–346. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jidir/article/view/291292