Legal Enforcement in Punishment and Control of Tourism Business and Tourism Guide
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to (1) study theoretical concepts regarding legal enforcement to punish and control tour businesses and tour guides, as well as related research results; (2) study factual and legal issues regarding legal enforcement in the Kingdom of Thailand; and (3) study, analyze, and compare legal enforcement in foreign countries with that of Thailand. The research design was qualitative, utilizing the concept of punishment theory, legal texts, academic literature, and electronic media, alongside focus group discussions and in-depth interviews with experts, including government officials, tour operators, guides, legal academics, and victims.
The study revealed that: 1. The concept and theory regarding tourism laws in Thailand emphasized punishment and control, whereas those of other countries focused on improvement and protection prior to punishment. 2. The actual problems regarding law enforcement were that entrepreneurs failed to obtain proper permissions, did not provide guides for tourists, and altered tour programs inconsistently with advertisements. 3. Thai law enforcement did not focus on consumer protection, which differed from other countries that placed greater importance on protection and control over mere punishment. These findings suggest that Thailand’s legal framework for the tourism industry requires a shift toward proactive consumer protection and preventive measures to align with international standards.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Views and opinions appearing in the Journal it is the responsibility of the author of the article, and does not constitute the view and responsibility of the editorial team.
References
กฎกระทรวง การอนุญาตประกอบธุรกิจนำเที่ยว. (2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 42 ก. หน้า 1 (22 มิถุนายน 2561).
กฎกระทรวง การอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์. (2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 42 ก. หน้า 10 (22 มิถุนายน 2561).
กฎกระทรวง การขึ้นทะเบียนเป็นผู้นำเที่ยว. (2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 42 ก. หน้า 16 (22 มิถุนายน 2561).
กุลพรภัสร์ วงศ์มาจารภิญญา, สุขุมพงศ์ ชาญนุวงศ์, ธนชาติ ประทุมสวัสดิ์ และ ปกรณ์ ปรีชาภรณ์. (2567). รูปแบบการจัดการยุคใหม่ที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา บริษัท ไทยสมายล์ บัส จำกัด. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(4), 2297-2313. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/272367
นิติกานต์ ธรรมหรรษากุล และ สังเวียน เทพผา. (2567). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการส่งเสริมและพัฒนามัคคุเทศก์ในประเทศไทย. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 741-750. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/273535
นิติกานต์ ธรรมหรรษากุล และ สุขุมพงษ์ ชาญนุวงศ์. (2563). องค์ความรู้ใหม่ในการให้บริการที่สร้างความพึงพอใจของพุทธศาสนิกชนต่อการไปแสวงบุญ ณ สังเวชนียสถาน 4 ตำบล: กรณีศึกษาโครงการของกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน ภาค 4 ส่วนหน้า. วารสารรัชต์ภาคย์, 14(36),241-253. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/246796
ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน. (2557). หน่วยที่ 6 ทฤษฎีการลงโทษ (แนวการศึกษาชุดวิชา กฎหมายอาญา และอาชญาวิทยาชั้นสูง). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์. (2551). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 29 ก. หน้า 1 (6 กุมภาพันธ์ 2551).
พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ (ฉบับที่ 2). (2559). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 133 ตอนที่ 67 ก. หน้า 1 (30 สิงหาคม 2559).
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. (2560). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก, หน้า 1 (6 เมษายน 2560).
สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศไทย. (3 มกราคม 2567). เปิดตัวเลขเที่ยวไทย ปี 66 ทะลุพุ่ง 28 ล้านคน รวมรายได้ 54,400 ล้านบาท. สืบค้นจาก https://nbt2hd.prd.go.th/th/content/category/detail/id/2153/iid/246822
อภิสิทธิ์ ศรีวะสุทธิ์, บัณฑิต ขวาโยธา และกำพล วันทา. (2563). ปัญหาการบังคับใช้พระราชบัญญัติ ธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2551. วารสารปัญญาปณิธาน, 5(1), 242-254. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/PPJ/article/view/242952
