การบังคับใช้กฎหมายในการลงโทษและควบคุมธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาแนวคิดทฤษฎีเกี่ยวกับการบังคับใช้กฎหมายในการลงโทษและควบคุมธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ 2) เพื่อศึกษาปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายเกี่ยวกับการบังคับใช้กฎหมายในการลงโทษและควบคุมธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ของราชอาณาจักรไทย 3) เพื่อศึกษาวิเคราะห์เปรียบเทียบการบังคับใช้กฎหมายในการลงโทษและควบคุมธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ของต่างประเทศว่ามีความเหมือนหรือต่างกันกับของราชอาณาจักรไทย รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพใช้แนวคิดทฤษฎีการลงโทษ ตัวบทกฎหมาย ตำราทางวิชาการ และสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ประกอบการสนทนากลุ่มและสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ ได้แก่ 1) เจ้าหน้าที่รัฐ 2) ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยว 3) มัคคุเทศก์และผู้นำเที่ยว 4) นักวิชาการกฎหมาย 5) ประชาชนผู้เสียหาย
ผลการวิจัยพบว่า 1. แนวคิดทฤษฎีเกี่ยวกับกฎหมายธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ของราชอาณาจักรไทยเน้นการลงโทษและควบคุม ส่วนแนวคิดของต่างประเทศเน้นการส่งเสริมและคุ้มครองก่อนการลงโทษ 2. ปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายเกี่ยวกับการบังคับใช้กฎหมายในการลงโทษและควบคุมธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ คือ ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวโดยไม่ได้รับอนุญาต ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวไม่จัดให้มัคคุเทศก์เดินทางไปกับนักท่องเที่ยว และ มีการเปลี่ยนแปลงรายการนำเที่ยวให้ผิดไปจากที่ได้โฆษณาชี้ชวนไว้ 3. การบังคับใช้กฎหมายของไทยไม่เน้นการคุ้มครองผู้บริโภคเหมือนของต่างประเทศ ที่ใช้การคุ้มครองก่อนลงโทษ ให้ความสำคัญกับการคุ้มครองและควบคุมมากกว่าลงโทษ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กฎกระทรวง การอนุญาตประกอบธุรกิจนำเที่ยว. (2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 42 ก. หน้า 1 (22 มิถุนายน 2561).
กฎกระทรวง การอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์. (2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 42 ก. หน้า 10 (22 มิถุนายน 2561).
กฎกระทรวง การขึ้นทะเบียนเป็นผู้นำเที่ยว. (2561). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 42 ก. หน้า 16 (22 มิถุนายน 2561).
กุลพรภัสร์ วงศ์มาจารภิญญา, สุขุมพงศ์ ชาญนุวงศ์, ธนชาติ ประทุมสวัสดิ์ และ ปกรณ์ ปรีชาภรณ์. (2567). รูปแบบการจัดการยุคใหม่ที่ส่งผลต่อการพัฒนาองค์การอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา บริษัท ไทยสมายล์ บัส จำกัด. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(4), 2297-2313. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/272367
นิติกานต์ ธรรมหรรษากุล และ สังเวียน เทพผา. (2567). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการส่งเสริมและพัฒนามัคคุเทศก์ในประเทศไทย. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 741-750. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/273535
นิติกานต์ ธรรมหรรษากุล และ สุขุมพงษ์ ชาญนุวงศ์. (2563). องค์ความรู้ใหม่ในการให้บริการที่สร้างความพึงพอใจของพุทธศาสนิกชนต่อการไปแสวงบุญ ณ สังเวชนียสถาน 4 ตำบล: กรณีศึกษาโครงการของกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายใน ภาค 4 ส่วนหน้า. วารสารรัชต์ภาคย์, 14(36),241-253. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/246796
ณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน. (2557). หน่วยที่ 6 ทฤษฎีการลงโทษ (แนวการศึกษาชุดวิชา กฎหมายอาญา และอาชญาวิทยาชั้นสูง). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์. (2551). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 29 ก. หน้า 1 (6 กุมภาพันธ์ 2551).
พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ (ฉบับที่ 2). (2559). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 133 ตอนที่ 67 ก. หน้า 1 (30 สิงหาคม 2559).
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. (2560). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก, หน้า 1 (6 เมษายน 2560).
สถานีโทรทัศน์แห่งประเทศไทย. (3 มกราคม 2567). เปิดตัวเลขเที่ยวไทย ปี 66 ทะลุพุ่ง 28 ล้านคน รวมรายได้ 54,400 ล้านบาท. สืบค้นจาก https://nbt2hd.prd.go.th/th/content/category/detail/id/2153/iid/246822
อภิสิทธิ์ ศรีวะสุทธิ์, บัณฑิต ขวาโยธา และกำพล วันทา. (2563). ปัญหาการบังคับใช้พระราชบัญญัติ ธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2551. วารสารปัญญาปณิธาน, 5(1), 242-254. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/PPJ/article/view/242952
